«Ζούμε την κοινωνική αυτοδικία»

«Όσοι είναι εναντίον της βίας να φυσήξουν δυνατά με τις καραμούζες», λέει ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος στο κοινό. Και το κοινό φυσάει δυνατά. «Και τώρα να φυσήξουν όσοι χαίρονται που κάηκαν κάποιες τράπεζες», λέει και γίνεται χαμός στην πλατεία. «Σφυρίζουν τρεις φορές πιο δυνατά από πριν».

Μια Ορχήστρα του Δρόμου οφείλει να λαμβάνει τα μηνύματα των καιρών μας και να τα φέρνει εκεί όπου η μουσική και η ζωή γίνονται ένα. Και είναι γνωστό ότι αυτή ήταν ανέκαθεν η φιλοσοφία της. Να βγάζει επί σκηνής το ύφος μιας ευρύτερης παρέας- τα πιστεύω της, την αισθητική της, το χιούμορ της.

Ο κύκλος των παραστάσεων που θα δούμε στο «Μετρό» (από τις 22 Ιανουαρίου) βασίζεται και πάλι στη λογική της κομπανίας που της αρέσει να παίζει με το απρόοπτο, χωρίς όμως να χάνει και επαφή με την παρτιτούρα. Τραγούδια και ορχηστρικά κομμάτια, εις σάρκα μία, αυτοσχεδιασμός, επαφή με τον κόσμο, βήμα στους μουσικούς, βήμα στην ορχηστρική μουσική από ένα ζευγάρι μουσικών που σιγά σιγά κατάφεραν να βρουν το δικό τους στίγμα στη νύχτα. Μαζί τους όπως πάντα η Έλλη Πασπαλά.

Η Ορχήστρα του Δρόμου είναι λιγάκι σαν την Cantini (τη δική τους δισκογραφική εταιρεία), λέει ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος. «Είμαστε μια οικολογική εκδοχή της νύχτας. Που δεν ρίχνει τον προβολέα μόνο πάνω στον τραγουδιστή, ενώ οι μουσικοί είναι στο ημίφως.

Έχουμε τη λογική της μπάντας, του γκρουπ. Ο καθένας έχει τον ρόλο του.

Και επειδή είμαστε χρόνια μαζί, έχουμε πλέον και την άνεση να ξεφύγουμε από το καθιερωμένο. Να παίξουμε με το απρόοπτο, να εκπλήξουμε τον εαυτό μας». Κοντά τους αυτή τη φορά και μια νέα τραγουδίστρια, η Ματούλα Ζαμάνη.

«Εμείς είμαστε χειρώνακτες, έτσι μάθαμε να δουλεύουμε», λέει ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος. «Κάνουμε ψωμί στα ξύλα, για να έχει μια νοστιμιά και να χαιρόμαστε και τη διαδικασία παραγωγής του. Έτσι κρατάμε τον αυτοσεβασμό μας. Και αυτό δεν αλλάζει. Ούτε στην Cantini, ούτε στα λάιβ μας».

Παρ΄ όλο που τα πράγματα δεν έγιναν όπως τα περιμένατε. Όταν ξεκινούσατε την Cantini υπήρχε μια αισιοδοξία. Ναι, αλλά τώρα η κρίση είναι γενικότερη. Εδώ δεν ξέρουμε αν θα κάνει το μπουμ η τράπεζα που έχουμε τα λεφτά μας, για τη δισκογραφία θα λέμε;

Μια γενικότερη απογοήτευση για το πώς έτρεξε η ζωή μας τα τελευταία χρόνια;

Αυτό που συνέβη με τους πιτσιρικάδες ήταν καταπληκτικό.

Όλο αυτό το κλίμα, η σημερινή πραγματικότητα δηλαδή, εκφράζεται μέσα στο σημερινό τραγούδι; Και ποιος νοιάζεται; Πάντως εγώ όχι. Έχεις δει να γράφεται κάτι παρόμοιο με το «Όσο αξίζεις εσύ» ή το «Κάνε λιγάκι υπομονή»; Μάλλον πρέπει να περιμένουμε ακόμη για να γεννηθούν τέτοια ταλέντα. Όσο για τη δισκογραφία δεν θα χαθεί, κάποια στιγμή, κάτι θα γίνει…

ΙΝFΟ

Ευανθία Ρεμπούτσικα, Παναγιώτης Καλαντζόπουλος, Έλλη Πασπαλά. Από τις 23 Ιανουαρίου, Παρασκευές και Σάββατα στο «Μετρό» (Γκύζη και Κάλβου, τηλ. 210-6461980,
210-6439089).

«Θα αφήσουμε τίποτα όρθιο;»

«Με ενδιαφέρει να περάσω καλά τα υπόλοιπα 30 χρόνια της ζωής μου και με ενδιαφέρει και το πώς θα ζήσουν τα παιδιά μου. Θα τους αφήσουμε άραγε τίποτα όρθιο ή θα τα καταστρέψουμε όλα- ακόμα και τον αέρα που αναπνέουμε;», λέει ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος.

Πώς σου φάνηκε η αντίδραση του κόσμου με τις καραμούζες που τους μοιράσατε;

Tρελάθηκα σ΄ αυτό με τις τράπεζες.

Επιφανειακά φαίνεται σαν αντίφαση. Τη μια στιγμή να σφυρίζεις κατά της βίας και την άλλη χαίρεσαι που κάηκαν οι τράπεζες. Αλλά δεν είναι έτσι. Ο κόσμος δεν είναι υπέρ της βίας. Απλώς αγανάκτησε. Εδώ βλέπουμε κάτι σαν κοινωνική αυτοδικία, γιατί οι φορείς της εξουσίας ξέφυγαν από κάθε όριο.