Δίκτυο

Ανδρών επιφανών…
Π.Κ.

Ένα μοναδικό- μικρό αλλά καλά σωζόμενο – δείγμα του περίφημου Δημόσιου Σήματος της Αθήνας, όπου ενταφιάζονταν δημοσία δαπάνη οι πεσόντες στους πολέμους και επιφανείς πολίτες της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, βρέθηκε τυχαία σε ανασκαφή οικοπέδου στην οδό Σαλαμίνος στον Κεραμεικό το 1997. Η ανακάλυψη πιστοποιούσε για πρώτη φορά ανασκαφικά αυτό το μνημείο των δημοκρατικών θεσμών και σκόρπισε ρίγη συγκίνησης. Λίγες καλοφτιαγμένες υπόγειες θήκες, τα πολυάνδρεια, από πελεκητό πωρόλιθο για τη φύλαξη των υπολειμμάτων της καύσης των δεκάδων νεκρών που είχαν πέσει στα πεδία των μαχών και λίγα όστρακα αγγείων της εποχής του Πελοποννησιακού Πολέμου 430-420 π.Χ. άριστης ποιότητας αποτελούσαν το συγκεκριμένο εύρημα. Από την αρχή έγινε φανερό ότι το συγκρότημα τάφων συνεχιζόταν προς τα όμορα ακίνητα. Η τύχη του ευπαθούς ευρήματος όπως και του Λυκείου του Αριστοτέλους έμενε μετέωρη. Και να που επιτέλους το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο έδωσε την πολυπόθητη έγκρισή του για την κατασκευή δύο μικρών στεγάστρων ώστε να προστατευθούν τα ορύγματα που περιέχουν τις τρεις μακρόστενες θήκες και για την προώθηση της απαλλοτρίωσης των δύο γειτονικών ακινήτων, που έχουν ήδη κηρυχθεί απαλλοτριωτέα, ώστε να δημιουργηθεί ένας ευπρεπής αρχαιολογικός χώρος έκτασης 1.500 τ.μ., αντιπροσωπευτικός του Δημοσίου Σήματος. Αν δεν ληφθούν αυτά τα μέτρα, υπάρχει κίνδυνος τα ευπαθή αρχαία να διαλυθούν και- το χειρότερο- να εγκαταλειφθούν και να μετατραπούν σε σκουπιδότοπο και βάλτο, όπως είναι η μοίρα των αρχαιολογικών οικοπέδων.


«Δεν καθόμουν σπίτι μου…»
Π.Θ.Κ.

Ύστερα από αλλεπάλληλες προσπάθειες καταφέραμε να βρούμε εισιτήρια για το «Απόψε φάγαμε στης Ιοκάστης», περιμένοντας καμιά ώρα στην ουρά μπροστά από το ταμείο του θεάτρου «Δημήτρης Χορν»… Όση ώρα περιμέναμε, προσπαθούσαμε να δούμε την τιμή των εισιτηρίων αλλά μάταια, καθώς μπροστά από το γκισέ η μόνη ταμπέλα που υπήρχε ήταν αυτή που έγραφε «η παράσταση διαρκεί μία ώρα και 45 λεπτά χωρίς διάλειμμα»… Και λες καλά, άντε να δώσω τα 27 ευρώ που μου ζήτησαν- δεν ισχύουν δημοσιογραφικά, φοιτητικά, σπουδαστών θεάτρων για καμία ημέρα- προκειμένου να γελάσω… Αλλά, φευ, είναι ζήτημα αν έσκασαν τα χείλη μας μια-δυο φορές, κι αυτό όχι γιατί φταίει το έργο- στη Θεσσαλονίκη είχε ανέβει αγνώριστο…- αλλά γιατί όλο το «πακέτο» της παράστασης ήταν φτηνιάρικο και τηλεοπτικό. Και καταλαβαίνω την κυρία δίπλα μου, την οποία κατεβαίνοντας τα σκαλιά του θεάτρου μετά την παράσταση άκουσα να λέει «δεν καθόμουν σπίτι μου; Τέτοια βλέπω και στην τηλεόραση»…


Τελευταίο ταξίδι για τον αγιογράφο
Χ.

Φτωχότερος ο εικαστικός κόσμος της Ελλάδας, καθώς αποχαιρέτησε έναν από τους παλιούς ζωγράφους και αγιογράφους, τον Μάριο Βατζιά. Η καρδιά του τον πρόδωσε στα 82 του χρόνια. Από το Μεταξοχώρι- στην Αγιά της Λάρισας- ο Μάριος Βατζιάς έφθασε στην Αθήνα για να σπουδάσει στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Στην πλούσια καλλιτεχνική διαδρομή του επέλεξε να ισορροπήσει ανάμεσα στο μεταβυζαντινό και το σουρεαλιστικό ιδίωμα, να απεικονίσει τα πρόσωπα απλοποιημένα και τα σώματα σχηματοποιημένα και άντλησε την έμπνευσή του συχνά από τον κόσμο του Διαστήματος, ενώ έδωσε το «παρών» σε μεγάλες διοργανώσεις όπως η Μπιενάλε του Σάο Πάολο και της Αλεξάνδρειας. Ο αγιογράφος, εκτός των άλλων, κόσμησε εκκλησίες στην Αγία Βαρβάρα και το Παλαιό Φάληρο. Κηδεύτηκε χθες στο Α΄ Νεκροταφείο.