ΜΑΤΙΕΣ Όχι σήμερα…

Όχι σήμερα. Όχι. Μακριά από συγκρούσεις, χημικά, μολότοφ, σπασμένα μαγαζιά, συλλήψεις.

Σήμερα είναι παραμονή Χριστουγέννων.

Αύριο, Χριστούγεννα. Ας πάρουμε μιαν ανάσα. Ας ξεφύγουμε από το ζοφερό κλίμα των ημερών. Ακριβώς όπως έγραφε σ΄ ένα υπέροχο ποίημά του ο Ναζίμ Χικμέτ: ήταν στη φυλακή για τις ιδέες του. Τον έβγαλαν από το κελί του και τον άφησαν για λίγη ώρα στην αυλή. Η μέρα ήταν καλή. Είχε μιαν απαστράπτουσα λιακάδα. Και ο Χικμέτ αφέθηκε στην αγκαλιά αυτής της λιακάδας. Και δεν τον απασχολούσε πια, πρόσκαιρα βεβαίως, ούτε η ποινή του ούτε τα βασανιστήρια ούτε καν ο αγώνας για έναν καλύτερο κόσμο…

Το πρωί χτύπησαν το κουδούνι του σπιτιού μου τέσσερα πιτσιρίκια. Όλα με τρίγωνα στο χέρι. Δεν έδειχναν φτωχά.

Ήταν μάλλον καλοντυμένα.

Φωνούλες ψιλές, βραχνούτσικες, κάλαντα γεμάτα φαλτσαδούρα, αλλά κάλαντα. Ευτυχώς που μερικά παιδάκια επιμένουν. Για το χαρτζιλίκι τους, φυσικά. Και μπράβο και στους γονείς τους, που κι εκείνοι επιμένουν να τα στέλνουν στη γειτονιά για «να τα πουν». Να μας θυμίσουν ότι «Χριστός γεννάται σήμερον εν Βηθλεέμ…».

Κάθε παραμονή Χριστουγέννων σκέφτομαι: θα ΄ρθουν και φέτος πιτσιρίκια για τα κάλαντα; Φοβάμαι, πάντοτε, πως δεν θα ΄ρθουν. Έρχονται, όμως. Κι αυτό είναι μια παρηγοριά. Δεν τελειώνουν όλα. Ή δεν τελειώνουν απότομα. Με το πρώτο μακρύ παντελόνι ή με την αίσθηση ότι «αρκετά μέχρι σήμερα μ΄ αυτή την ιστορία».

Έρχονται. Για να ξαναπούν στον καθένα μας πως κι εμείς, κάποτε, ήμασταν παιδιά. Σε δύσκολα χρόνια, επίσης. Πιο δύσκολα, μάλλον και απ΄ αυτά που ζούμε σήμερα.

Τότε δεν βγαίναμε σε ομάδες, όπως τώρα. Είχαμε επισημάνει καμιά εικοσαριά σπίτια, όπου δεν κατοικούσαν τσιγκούνηδες και χτυπούσαμε άφοβα το κουδούνι. Ξέραμε ότι η νοικοκυρά του σπιτιού με κάτι θα μας φιλέψει. Με έναν κουραμπιέ, ίσως. Με ένα μελομακάρονο. Και μερικές δραχμούλες το περισσότερο. Το απομεσήμερο κάναμε «ταμείο». Και όλες τις φορές η είσπραξη ικανοποιούσε τις προσδοκίες μας. Θα μπορούσαμε να αγοράσουμε, με τα λεφτά που κερδίσαμε με τον ιδρώτα μας, ένα βιβλίο, ένα φτηνό πουκάμισο, μια κασετίνα για τα μολύβια μας…

Από ΄δώ τα πήγα, από ΄κεί τα ΄φερα, στο ταμείο κατέληξα. «Βουτιά στον τζίρο παγώνει τις τιμές, στους ρυθμούς της κρίσης η αγορά», φώναζαν χθες «ΤΑ ΝΕΑ» από την πρώτη σελίδα τους. Στο ταμείο και οι πρωτοσέλιδοι προβολείς της «Ελευθεροτυπίας»: «Μαύρα μαντάτα από Ε.Ε. και ΟΟΣΑ. Ευρωπαϊκό ξεσκόνισμα για Ελλάδα τον Ιανουάριο. Εφιαλτικές προβλέψεις για ανεργία». Στα ίδια πατήματα και «Η Καθημερινή»:

«Αναζητείται σωσίβιο από την Ε.Ε. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μελετά την αγορά ελληνικών και ιταλικών ομολόγων». Είπα να ξεφύγω σήμερα, μέρα που ΄ναι, αλλά ο νους μου εκεί: στα προβλήματαχιλιάδες- που έχει η χώρα μας. Και πλάι στην οικονομική κρίση, μαζί με την κρίση, τα συλλαλητήρια, η εξέγερση της νεολαίας, που κάνουν μεγάλο λάθος όσοι την υποτιμούν, θεωρώντας την χαβαλετζίδικη, οι καταλήψεις, τα ΜΑΤ σε επιφυλακή, οι έμποροι του κέντρου που κυνηγάνε το ευρώ με το ντουφέκι, η στενοχώρια που πλανάται στη ζωή μας σαν τα μαύρα σύννεφα του ουρανού. Κι έχει και παγωνιά. Καλά Χριστούγεννα, παρά ταύτα…