Το τέταρτο κουδούνι

Στις 8 Μαρτίου, ημέρα, λέει, των γενεθλίων τού- θείου του- Κωνσταντίνου Καραμανλή, γνωστού θεράποντος των τεχνών και των γραμμάτων, εξέφρασε, με αγέρωχο άμα τε και πρόσχαρο ύφος, την επιθυμία να γίνουν- λέμε τώρα…- τα εγκαίνια της ανακαινισμένης Κεντρικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου ο υπουργός Πολιτισμού κ. Μιχάλης Λιάπης. Άχουουου… Καλέ, τι λέει; Και γιατί δηλαδή να μη γίνουν την ημέρα των γενεθλίων του Ελευθερίου Βενιζέλου – που ίδρυσε και το Εθνικό; Ή την ημέρα των γενεθλίων του βασιλέως Γεωργίου Α΄ που έκτισε- λέμε τώρα…- και το- τότε- Βασιλικό; Ή την ημέρα των γενεθλίων του Τσίλερπου ΄χει κάνει και τα σχέδια του κτιρίου;

Πώς το λένε αυτό το τρέντι; «Ό,τι του φανεί του λωλο-Στεφανή»;

Οπότε, να ευχηθεί κανείς ή να μην ευχηθεί να ξαναπλακώσουν στα εγκαίνια και της Κεντρικής τα παιδιά της «επίσημης πρώτης»- δεν το κόβουμε, λέω ΄γώ αυτό το γελοίο που λέγεται «επίσημη πρεμιέρα»;- της Νέας Σκηνής «Νίκος Κούρκουλος»; Και μάλιστα, εκτός από πανό και προκηρύξεις, ενισχυμένα με αυγά και ντομάτες;

Ο Γιάννης Μπέζος (στη φωτογραφία) κι η Ναταλία Τσαλίκη θα κάνουν το καλοκαίριαρχές Ιουλίου- στο Ηρώδειο, για το Φεστιβάλ Αθηνών, «Κατά φαντασίαν ασθενή» του Μολιέρου μετ΄ ασμάτων σε σκηνοθεσία του Γιάννη Μπέζου ο οποίος θα ερμηνεύσει και τον Αργκάν- τον «κατά φαντασίαν ασθενή»-, με Τουανέτ την Ναταλία Τσαλίκη.

Η κωμωδία – η ύστατη (1673) του Μολιέρου που, κατά τραγική ειρωνεία, πέθανε στη διάρκεια των παραστάσεών της κι ενώ έπαιζε τον Αργκάν – θα παρουσιαστεί σε καινούργια μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ, με σκηνικά Μαργαρίτας Χατζηιωάννου, κοστούμια Κατερίνας Παπανικολάου, μουσική Γιώργου Ανδρέου και φωτισμούς Ανδρέα Μπέλλη.

Στην – πολύ καλήνεανική διανομή, Κωνσταντίνος Γαβαλάς, Τάσος Γιαννόπουλος, Θανάσης Δήμου, Δημή τρης Κανέλλος, Έμιλυ Κολιανδρή, Άγγελος Μπούρας, Γιάννα Παπαγεωργίου- και βοηθός σκηνοθέτη-, Σωκράτης Πατσίκας, Θεοδώρα Σιάρκου και Αλμπέρτο Φάις.

Την ίδια κωμωδία έχουν παρουσιάσει ο Γιάννης Μπέζος κι η Ναταλία Τσαλίκη και τη σεζόν 1995- ΄96, σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη, στο θέατρο «Αναλυτή»- το γκρέμισαν και το τόσο ζεστό, κομψό θεατράκι του Κώστα Ρηγόπουλου και της Κάκιας Αναλυτή…

Έκτοτε ο Γιάννης Μπέζος από Μολιέρο έκανε Σγαναρέλο στον «Δον Ζουάν» πλάι στον Γιάννη Φέρτη, σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη, με το ΔΗΠΕΘΕ Βόλου ενώ με την Ναταλία Τσαλίκη ανέβασαν «Ταρτούφο» σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη στο «Πόρτα»- ο Μπέζος στον επώνυμο ρόλο, η Ναταλία Τσαλίκη (φωτογραφία), Ελμίρα- και στο Ηρώδειο- Φεστιβάλ Αθηνών 2005-«Αρχοντοχωριάτη» σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου- ο Γιάννης Μπέζος, Ιορδάνης, η Ναταλία Τσαλίκη, Κυρία Ιορδάνου.

«Ο κατά φαντασίαν ασθενής» έχει να παιχτεί στην ελληνική σκηνή απ΄ την περασμένη χειμερινή σεζόν όταν το έργο ανέβηκε στο θέατρο «Έναστρον» σε σκηνοθεσία Βασίλη Ρίτσου με τον Νίκο Τσούκα στο βασικό ρόλο- η παράσταση παίχτηκε και το καλοκαίρι- αλλά και στο «Θυμέλη» όπου επαναλήφθηκε σε σκηνοθεσία Έλλης Βοζικιάδου με τον Στέφανο Αθανασόπουλο.

Η απόλυτη ξεφτίλα: η αντίδραση της ΝΕ(οδημοκρατικής)Τ(ηλεόρασης)- εντελώς ανθρωπάκια…- στην «εισβολή» των νέων στο στούντιο, κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού της δελτίου «ειδήσεων», με τη γεμάτη αποφασιστικότητα και πλημμυρισμένη στην αυτοκριτική φωνή του Πρωθυπουργού- που χτύπαγε και το χέρι στο έδρανο- να παίρνει πάνω του όλη την ευθύνη για το Βατοπέδιο ως υπόκρουση στην εικόνα του απλωμένου πανό «Μην κοιτάτε, βγείτε στο δρόμο»- ε, ρε ΓΕΛΙΟ! Όπου η παρουσιάστρια έκανε, επί σαράντα πέντε ολόκληρα λεπτά, ότι δεν είχε δει τίποτα απ΄ όσα συνέβησαν.

Το πέραν της απόλυτης ξεφτίλας: ο φερόμενος ως πρόεδρος της ΕΡΤ- τον οποίο, παρακαλώ, ακόμα κρατούνε στη θέση του-, με μια μιζεράμπιλε φάτσα να αρθρώνει ασύντακτες παρλαπίπες με λεξιλόγιο που θύμιζε Γ εώργιο Παπαδόπουλο.

Η ΥΕΝΕΔ ζει! Ο βασιλιάς είναι γυμνός! Όλος ο κόσμος, μια σκηνή. Η κατάληψη στη δραματική σχολή του Εθνικού- τελικά πλήρης, μαθήματα δε γίνονταν- έληξε. Πάντως, χωρίς να ξέρω ακριβώς τα πράγματα, αυτά που διάβασα- να μπείτε!- στο μπλογκ των παιδιών dramatikiethnikou.blogspot.com- «δεν αντιδρούμε για την αντίδραση»-, συνοδευμένα από Παλαμά, Καβάφη, Ελύτη, Εγγονόπουλο, Μιχάλη Κατσαρό- «Αντισταθείτε»-… και εικονογραφημένα με «Ταφή του κόμητος Οργκάθ» του Θεοτοκόπουλου, «Γκερνίκα» του Πικάσο ή «Κραυγή» του Μουνκ, μόνο συγκίνηση, σεβασμό και εκτίμηση μου γέννησαν. Παιδιά, μαζί σας!

Γνωστός σκηνοθέτης μαςτου θεάτρου με ιδιαίτερο χιούμορ ρωτάει ηθοποιό του, μιας κάποιας ηλικίας, που επίσης διαθέτει χιούμορ ιδιαίτερο: «Χ, είσαι gay; Κι η απάντηση του «Χ»: «Ι don΄t speak Εnglish».

Ε, σιγά πια που θα κάτσει να σκάσει. Με το «Θέατρο Τέχνης» και το Βυζάντιο, το τεκταινόμενο στα παρασκήνιά του… Για την Ρένη Πιττακή, μιλώ, που κατέβηκε στο υπόγειο «Ιλίσια/ Βολανάκης» και με σκηνοθέτη τον Πέτρο Ζούλια και παρτενέρ τον αγνώριστοπρος το καλό εννοώ- Κωνσταντίνο Κάππα (οι δυο τους στη βασική φωτογραφία) το ΄χει ρίξει στο… χορό: «Έξι μαθήματα χορού σε έξι εβδομάδες», ένα εργάκι συμπαθητικό, χωρίς αξιώσεις, αλλά η Πιττακή πέραν της απολαυστικής δεξιοτεχνίας, εν είδει αφρού σαμπάνιας, που επιδεικνύει σ΄ ένα είδος- δραματική κομεντί- που δεν το παίζει και στα δάχτυλα κάνει μια ερμηνεία- μ΄ ένα πολύ δυνατό φινάλε- απ΄ τις καλύτερες της πορείας της. Μην το χάσετε! Αυτό το υπόγειο όλο ευχάριστες εκπλήξεις μας κάνει εδώ και χρόνια!

Το χειμώνα του 2005- ΄06η Μαρίνα Χατζηιωάννου (φωτογραφία) ήταν στην Παιδική Σκηνή του ΚΘΒΕ η γατούλα Ιουλιέτα που ερωτεύεται τον σκυλάκο Ρωμαίο στο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα… σαν τον σκύλο με τη γάτα», την πολύ πετυχημένη διασκευή απ΄ τον Γιάννη Καλατζόπουλο της τραγωδίας του Σαίξπηρ σε μιούζικαλ για παιδιά, χαριτωμένο και αστείο- η σκηνοθεσία του συγγραφέα.

Το έργο «κατηφόρισε» πέρσι στην Αθήνα – στο θέατρο «Αλεξανδράκης». Με σκηνοθέτη και πάλι το συγγραφέα. Και πήγε πολύ καλά. Τόσο που η παράσταση να επαναληφθεί και φέτος.

Αυτή τη φορά με Ιουλιέτα και πάλι την Μαρίνα Χατζηιωάννου που ο Γιάννης Καλατζόπουλος την κάλεσε να κάνει τον ίδιο ρόλο.

Αχ, αυτά «τα θέλω» τους και «τα πρέπει» τους που κυκλοφορούν, μονά, ζυγά, όλες τις μέρες της βδομάδας στις συνεντεύξεις καλλιτεχνών- κυριών βασικά- ΚΑΙ, επ΄ εσχάτοις, πολιτικών… Τα διαβάζει ο φίλος μου ο Σταύρος και του γυρίζει το μάτι ανάποδα. Άδικο έχει;

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή…