Φαινόμενα

Διόγκωση του τυχαίου
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Παραδόξως οι αντιεξουσιαστές δεν έχουν προβοσκίδα, επίσης δεν κατέστρεψαν την εκκλησία στην οποία ζήτησαν καταφύγιο λόγω κρύου, ούτε έφαγαν τον παπά
O ύτε καιρός για νοσταλγία δεν έμεινε αυτά τα Χριστούγεννα. Οι εποχές βιάζονται ν΄ αλλάξουν. Ο στόχος μόνο μοιάζει σκοτεινός. Δεν είναι σαν άλλοτε που περίμενε ο κόσμος την πρόοδο, που ήταν οι στόχοι ορατοί ή τους έκανε να μοιάζουν τέτοιοι η μεγάλη πίστη σε ένα όραμα. Μουδιάζουν τις ψυχές αυτοί οι τυφλοί αγώνες, τα ξεσπάσματα μιας αντίδρασης που έχει τη μορφή μάλλον ουρλιαχτού μπροστά στον ξαφνικό τρόμο παρά του αγώνα για συγκεκριμένα οφέλη. Σαν να ξέρει ο κόσμος πως αυτά δεν έρχονται, δεν μπορούν να έρθουν. Και ο κόσμος της τηλεόρασης μικρός, πολύ μικρός, τα σύνορα στενά μέχρι εκεί που φτάνει το φως του τηλεοπτικού προβολέα, πιο πέρα σκοτάδι. Όλοι μαζί οι πρωινοί κάνουν σύνδεση με Θεσσαλονίκη, να τους μιλήσει η παπαδιά, σύζυγος του παπά της ενορίας, όπου συγκεντρώθηκαν αντιεξουσιαστές για να συνεδριάσουν και επειδή κρύωναν μπήκαν μέσα στον ναό. Όχι μέσα- μέσα, εξηγούσε η παπαδιά (σε Παπαδάκη και Καμπουράκη- Οικονομέα), μπροστά, εκεί όπου είναι η αίθουσα τελετών και μνημοσύνων. Δεν πείραξαν κανέναν τα παιδιά, τους διάβασε και ο παπάς μια ευχή, ξήλωσαν μόνο κάτι μικροφωνικές γιατί τους ενοχλούσαν οι ψαλμωδίες από τον εσπερινό που ακούγονταν δυνατά. Μετά τους είπε ο παπάς, άντε φτιάξτε ξανά το μηχάνημα και το ΄φτιαξαν πάλι. Πόσο σημαντικό ήταν το εν λόγω ενσταντανέ για να έχει τέτοια τηλεοπτική κάλυψη; Διόλου. Το παράδοξο ήταν ότι μπουκάρισαν στην εκκλησιά για να μην κρυώνουν οι αντιεξουσιαστές; Πολύ φυσικό είναι μάλλον. Μήπως το ότι δεν επιτέθηκαν στον παπά, δεν βεβήλωσαν, είναι και αυτό παράδοξο; Μήπως το ότι δεν πρόκειται για τέρατα με δύο κεφάλια και τρεις ουρές είναι και αυτό είδηση; Εξ ου και χρειάστηκε η μαρτυρία της παπαδιάς, η οποία πρωί πρωί είχε μεγάλο σουξέ, αφού μιλούσε σε τουλάχιστον δύο αθηναϊκά κανάλια. Η διόγκωση του τυχαίου περιστατικού δεν έχει άλλη αιτία από τον τηλεοπτικό συντηρητισμό, τη χαλύβδινη πεποίθηση ότι ο κόσμος είναι χωρισμένος σε σαφή στρατόπεδα το καθένα, με προκαθορισμένες και πάντα ίδιες συμπεριφορές.

Αυτή όμως είναι η αντίληψη της αγοράς, που θέλει να έχει τη σιγουριά ότι μπορεί να προβλέψει και να ελέγξει τις αντιδράσεις των καταναλωτών, η αντίληψη της τηλεόρασης που «πουλάει» τη δήθεν έκπληξη, αλλά δεν αφορά τη ζωή.

Μήπως το ότι δεν επιτέθηκαν στον παπά και δεν βεβήλωσαν είναι και αυτό παράδοξο; Μήπως το ότι δεν πρόκειται για τέρατα με δύο κεφάλια και τρεις ουρές είναι και αυτό είδηση;

Και αφιέρωμα στους αστέγους

Την επομένη «Η κοινωνία ώρα Μega» είχε το ετήσιο, χριστουγεννιάτικο αφιέρωμα στους αστέγους. Με μουσική υπόκρουση να δημιουργεί συναίσθημα, η δημοσιογραφική ευσυνειδησία αποτυπώθηκε στην επιλογή διαφορετικών ηλικιών αστέγων, ώστε να απεικονισθεί η έκταση του προβλήματος. Ένας νεώτατος, σε ηλικία παραγωγική, που βρέθηκε από τη μια στιγμή στην άλλη στο πουθενά: «Δεν το φανταζόμουν ποτέ ότι θα βρισκόμουν χωρίς σπίτι, χωρίς τίποτε στον δρόμο, αλλά είναι εύκολο, πολύ εύκολο». Σφίγγεται η καρδιά τέτοιες μέρες, τέτοιες εποχές. Και η συγκίνηση αυξάνεται. Μια 80χρονη, που τη βρήκε στα παγκάκια κοινωνική λειτουργός και της προσφέρθηκε πρόσκαιρα στέγη στον ξενώνα αστέγων του Ερυθρού Σταυρού. Δεν την ήθελε η νύφη της, η γυναίκα του γιού της. Αλήθεια, ψέματα; Τι σημασία έχει. Βρέθηκε στον δρόμο.

Τουλάχιστον σώσαμε το δεντράκι στο Σύνταγμα.

Πρόσφερε και ο ΟΠΑΠ 200.000 ευρώ μας είπε ο πρόεδρός του, καλεσμένος κι αυτός στην «Κοινωνία ώρα Μega». Ε, χαλάλι. Για τη χαρά των παιδιών. Και για την ελπίδα. Μόνο που αυτή ακριβώς την ελπίδα την πληρώσαμε πολύ ακριβά. Καλά Χριστούγεννα.