ΜΑΤΙΕΣ Ξέσπασμα

Μέρες Χριστουγέννων βαρύθυμες. Και οργισμένες. Τη ζούμε όλοι αυτή την κατάσταση. Άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο. Και δεν φαίνεται στον ορίζοντα καμία αχτίδα φωτός. Κάποιες κραυγές μόνον ακούγονται. Από την τηλεόραση.

Κραυγές που ρίχνουν λάδι στη φωτιά. Και συσκοτίζουν ακόμη περισσότερο τα πράγματα. «Αναλύσεις» επί «αναλύσεων», πλάι σε διαφημίσεις, πληρωμένες από μας τους ίδιους, για να αποκτήσουμε φορολογική συνείδηση… Όσο για τους πολιτικούς, αμήχανοι, υπνωτισμένοι, παρακολουθούν σιωπηλοί όσα γίνονται. Και δεν παίρνουν θέση, δεν παρεμβαίνουν, υπολογίζοντας ψήφους και μελετώντας δημοσκοπικές έρευνες…

Μόνη φωνή διαμαρτυρίας, και μάλιστα έξω από το Κοινοβούλιο, η φωνή μερικών καθηγητών Πανεπιστημίου, που απηύθυναν έκκληση σε κυβέρνηση και κόμματα, για αναδιάρθρωση της Αστυνομίας, διορισμό εξωκοινοβουλευτικού υπουργού Δημόσιας Τάξης, προστασία των συγκεντρώσεων από κουκουλοφόρους και εφαρμογή του νόμου για το πανεπιστημιακό άσυλο. Έτσι, λένε, θα αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη του κόσμου.

Που έχει κλονισθεί, σχεδόν ανεπανόρθωτα, συμπληρώνω εγώ. Θα τους ακούσει, όμως, κανείς; Αμφιβάλλω.

Στο μεταξύ, το «ελληνικό πρόβλημα», απασχολεί όλο τον ξένο Τύπο. Ορισμένοι κάνουν συγκρίσεις με τον παρισινό Μάη του ΄68. «Λίγα είναι τα κοινά στοιχεία του Μάη του ΄68 και του Δεκέμβρη του ΄08. Εκείνη την εποχή της αντιαυταρχικής εξέγερσης, δεν υπήρχαν ούτε μιζέρια ούτε φτώχεια ούτε ανεργία.

Ένα είναι βέβαιο: οι έφηβοι φόβισαν την κοινωνία του 1968, όπως μας φοβίζουν σήμερα οι Έλληνες ταραξίες. Γιατί εκείνο που μοιράζονται οι νέοι Γαλλίας και Ελλάδας είναι τα συναίσθημα ότι τους έχουν στερήσει το μέλλον» (Ζαν Ντανιέλ, διευθυντής σύνταξης του «Νouvel Οbservateur»).

Ο Κριστόφ Μπαρμπιέ, διευθυντής του περιοδικού «L΄ Εxpress», βλέπει «ένα φάντασμα γενικευμένης εξέγερσης της ευρωπαϊκής νεολαίας. Μιας εξέγερσης με τόση απελπισία, όση ελπίδα υπήρχε το 1968, με τόσο φιλική διάθεση έναντι των ξένων όσος εθνικισμός υπήρχε το 1848 και με τόση έλλειψη πνευματικότητας όσο φιλοσοφικό υπόβαθρο είχε το 1789». Και ο Χ. Λ. Ρ. Ράμας της «Εl Ρais» τονίζει ότι αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα δεν είναι εξέγερση, αλλά έχουν τη δύναμη να φρενάρουν τη νεοφιλελεύθερη πορεία που κυριαρχεί στις χώρες-μέλη της Ε.Ε. Καταδικάζει την τυφλή βία διαδηλωτών, αλλά στρέφεται κυρίως κατά της αστυνομικής βίας. Υπογραμμίζει: η βία των μεν καταλήγει σε υλικές ζημιές. Η βία, όμως, των δε, στερεί ανθρώπινες ζωές. Και σ΄ αυτό το σημείο δεν μπορεί να γίνει κανένας συμψηφισμός.

Σε άλλες εποχές, πιθανόν να έβγαζε γέλιο που θα έφτανε τα όρια του «κραξίματος» το γεγονός ότι μια ολόκληρη διμοιρία των ΜΑΤ φυλάει το χριστουγεννιάτικο δέντρο της Πλατείας Συντάγματος για να μην του ξαναβάλουν φωτιά! Παρόλ΄ αυτά δεκάδες νέοι ρίχνουν συνεχώς στο δέντρο κουρέλια και σκουπίδια. Και κάποιος άφησε στα κλαριά του μια γουρουνοκεφαλή! Και βέβαια το θέμα και θέαμα περνάει στις ξένες τηλεοράσεις με σχόλια γεμάτα καγχασμούς: «Το καλύτερα φυλασσόμενο… χριστουγεννιάτικο δέντρο»! Την ίδια ώρα πάει ο Παπαγεωργόπουλος στην Πλατεία Αριστοτέλους για να μοιράσει, κατά το έθιμο, δώρα και μερικοί από τους διαβάτες τον… πλακώνουν στους κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα! Βροχή! Τι σημαίνουν όλ΄ αυτά; Σημαίνουν ότι ο κόσμος έχει μέσα του συσσωρευμένη οργή. Και ψάχνει ευκαιρία να ξεσπάσει.