Ματιές Λίρα εκατό….

Τα ΄χω χαμένα. Είναι τόσα πολλά όσα συμβαίνουν κάθε μέρα, κάθε βράδυ στην Αθήνα, αλλά και άλλες μεγάλες πόλεις. Τόσα πολλά και σίγουρα τόσο επικίνδυνα. Και δεν είμαι ο μόνος. Χιλιάδες άνθρωποι δεν ξέρουν πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα αύριο, πώς μεθαύριο, πώς την περίοδο των Χριστουγέννων. Οι μόνοι που σε πείθουν ότι γνωρίζουν τα πάντα είναι οι συνάδελφοι της τηλεόρασης! Το στυλ, το ύφος, η στομφώδης επιχειρηματολογία, η κουβέντα τους, λες πως «είναι λίρα εκατό»!..

Αναλύσεις και κόντρα αναλύσεις. Και στο βάθος πάντα καταχνιά. Και ξάφνου, ένα δεύτερο παιδί χτυπημένο με σφαίρα, ευτυχώς όχι στην καρδιά, μα μοναχά στο χέρι, από άγνωστο πιστολέρο. Ένα παιδί που καθόταν σ΄ ένα παγκάκι με τους φίλους του και μιλούσε για την πρωινή πορεία. Στο Περιστέρι. Η διαφορά του από πολλούς άλλους, το γεγονός ότι ο πατέρας του ανήκει στο ΠΑΜΕ. Άρα είναι γνωστός. Η σφαίρα, όμως, είναι παλιά. Και από αναγόμωση. Μπερδεμένα πράγματα. Κι έχουμε και τις καταλήψεις. Σε πλήθος σχολείων και ανωτάτων σχολών. Κι έχουμε και τις φωτιές, που περνάνε πρώτες πρώτες στα δελτία των ξένων τηλεοράσεων. Ενώ για την «καθιστική διαμαρτυρία» ξοδεύονται μόνο τρίατέσσερα πλάνα. Για τις μολότοφ, όμως, για τα χημικά, για τις βιτρίνες, για τα φουντωμένα σκουπίδια των κάδων ή τα πρόχειρα οδοφράγματα, δεκαπέντε λεπτά, είκοσι λεπτά!

Οι έμποροι του κέντρου δεν τολμούν ν΄ ανοίξουν τα μαγαζιά τους. Τούτες τις μέρες περίμεναν κι αυτοί να πιάσουν μερικά λεφτά στο χέρι, να κάνουν μεροκάματο. Και είναι και η «κρίση», που δεν επιτρέπει ανοίγματα στους οικογενειακούς προϋπολογισμούς. Και είναι και ο ίδιος ο προϋπολογισμός, που δίνει την ευκαιρία στους μεν να τον χαρακτηρίζουν ουσιαστικό, σοβαρό, εξαίρετο και στους άλλους να λένε πως είναι πλήρως αναξιόπιστος, «στον αέρα».

Και βγαίνουν κάθε τόσο και βίντεο που δείχνουν ότι ορισμένοι κουκουλοφόροι είναι μέλι- γάλα με τους υποτιθέμενους διώκτες τους. Και οι κουκουλοφόροι σε λίγο θα προστεθούν με κάποια άλλα σκοτεινά πρόσωπα, για να ρίξουν τις μολότοφ τους, να βάλουν και τη δική τους «πινελιά» στο γενικό μπάχαλο.

Ευλόγως δεν συλλαμβάνονται. Ευλόγως πολλαπλασιάζονται. Ενώ στις πορείες του ΚΚΕ που είναι συντεταγμένες, με αυστηρή περιφρούρηση, δεν μπορεί κανείς κουκουλοφόρος να παραστήσει τον διαδηλωτή.

«Το απόγευμα θα κάνουμε νέα πορεία/ Μπάτσοι θα σας πεθάνουμε από την ορθοστασία»! Και το χιούμορ στις συγκεντρώσεις των δεκαπεντάρηδων, που δεν ανεβαίνουν τη Σταδίου ή τη Βασ. Σοφίας, για να καταστρέψουν. Την οργή τους επιθυμούν να καταδείξουν. Εναντίον όλων ημών των ιδίων, των γονιών τους, που ποτέ δεν ασχοληθήκαμε ουσιαστικά μαζί τους. Τους δίναμε τα λεφτά που ζητούσαν, τα αυτοκίνητα που λαχταρούσαν και νομίζαμε ότι τους χαρίζαμε τον κόσμο όλο. Τρίχες κατσαρές.

Είναι ωραίοι αυτοί οι «δεκαπεντάρηδες». Έχουν αρχίσει, με τον αγώνα τους, να μπαίνουν στη διακεκαυμένη ζώνη κι έχουν την αίσθηση ότι τα ρουθούνια τους μυρίζουν μπαρούτι. Είναι οι τελευταίοι που θα καταθέσουν τα «όπλα». Οι τελευταίοι που θα κατεβάσουν κάποια τζαμαρία με μια κοτρώνα. Οι τελευταίοι που θα κάνουν πλιάτσικο. Είναι τα παιδιά μας. Εν μέθη. Εν ενθουσιασμώ. Είναι τα ίδια παιδιά, που άπλωσαν το πανό στην Ακρόπολη, σαλπίζοντας «Αντίσταση» σε τέσσερις γλώσσες.

Αντιγράφω από ένα κείμενο του Αλ. Κυριακόπουλου στην «Ε»: «Διαδήλωση καλλιτεχνών στην Καπνικαρέα». «Νοσταλγείτε τις ξένοιαστες μέρες;» κυκλοφορούσε ως γκράφιτι στένσιλ σε πολλά χρώματα, σε πολλούς τοίχους και πεζοδρόμια γύρω από την πλατεία. Οι ξένοιαστες μέρες στις οποίες αναφέρονταν οι φοιτητές ήταν «τότε που καίγονταν δάση και όχι μαγαζιά. Τότε που το κεράκι της εκκλησίας γινόταν οικόπεδο. Τότε που η οικονομική κρίση απέλυε χιλιάδες ανθρώπους. Τότε που οι επιθυμίες μας χωρούσαν σε εορτοδάνεια».