[ Δρόμοι ]

Η φτώχεια…
… ξυπνάει τη φαντασία. Και η Αργεντινή παραμένει βυθισμένη στη φτώχεια από τότε που ο πρόεδρος Μένεμ την ξεπούλησε στον νεοφιλελευθερισμό. Με κατάληξη την κρίση του 2001 και τη χρεοκοπία της χώρας. Ο απόηχος από τις εφόδους σε σούπερ μάρκετ και τα «κοντσέρτα» με κατσαρόλες αντηχεί ακόμη. Η κυβέρνηση Κίρχνερ κατόρθωσε να περιορίσει την ανεργία, αλλά όχι και τη φτώχεια. «Όποιος δεν κλαίει μένει πεινασμένος και όποιος δεν κλέβει μένει βλάκας», τραγουδούσε στο τάνγκο «Καμπαλάτσε» ο Αργεντινός Ενρίκε Σάντος Ντισέπολο.

Η χώρα…
… παραμένει ένα απέραντο πεδίο κοινωνικών πειραματισμών. Φτωχοί, άνεργοι και ξεγραμμένοι έπαιρναν πριν από μερικά χρόνια στα χέρια τους επιχειρήσεις και χωράφια για να εξασφαλίσουν εκείνα που τους είχε υποσχεθεί ο νεοφιλελευθερισμός και που δεν τους τα έδωσε ποτέ. Μετά τη φυγή των κεφαλαίων το 2001, χιλιάδες επιχειρήσεις έμειναν ξεκρέμαστες, εγκαταλελειμμένες από τα αφεντικά τους. Πολλοί εργαζόμενοι αποφάσισαν τότε να ενωθούν και να δουλέψουν αυτοί τις επιχειρήσεις. Μέσα στην κρίση, ήταν ο μοναδικός τρόπος για να διατηρήσουν τη δουλειά τους, να θρέψουν την οικογένειά τους και να διεκδικήσουν μια αξιοπρεπή ζωή. Αναγκαστικά, αυτοί οι εργαζόμενοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με το σύστημα. Όμως, οι συνεταιρισμοί τους ανέπτυξαν έναν εναλλακτικό τρόπο οργάνωσης και παραγωγής, δημιουργώντας νέες κοινωνικές σχέσεις. Το κίνημα της ανάκτησης και της αυτοδιαχείρισης των επιχειρήσεων, που στηρίχτηκε σε μορφές συλλογικής ιδιοκτησίας, ήταν μια έμπρακτη ρήξη με το σύστημα του νεοφιλελευθερισμού.

Στο βιβλίο της…
… «Η εξεγερμένη Αργεντινή, ένα εργαστήριο αντιεξουσίας», η Σεσίλ Ρεμπώ εξηγεί πώς μέσα από την οικονομική κατάρρευση αναδύθηκαν εναλλακτικοί τρόποι παραγωγής που αντέχουν ακόμη. Και σε άρθρο της στην εφημερίδα «Μοντ Ντιπλοματίκ», η συγγραφέας περιγράφει το κίνημα ανάκτησης των επιχειρήσεων που είχαν εγκαταλειφθεί από τα αφεντικά τους, όταν αυτά προτίμησαν να φύγουν μαζί με τα λεφτά τους στο εξωτερικό. «Η τόλμη αυτών των ανέργων δεν είναι κάτι παράδοξο, αν σκεφτεί κανείς πως ζούσαν σε μια χώρα όπου η ανεργία έφτανε στο 20% και όπου το 45% του πληθυσμού ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας», γράφει η Σεσίλ Ρεμπώ. «Η ανάκτηση των επιχειρήσεων για το κοινωνικό καλό δεν ήταν παρά μια απαλλοτρίωση των χώρων που είχαν εγκαταλείψει οι κλέφτες του ιδιωτικού τομέα. Η λαϊκή εξέγερση του 2001 ενθάρρυνε αυτό το κίνημα. Τότε υπήρχαν 44 τέτοιες επιχειρήσεις στη χώρα και σήμερα είναι περίπου 170, στις οποίες απασχολούνται 10.000 εργαζόμενοι».

Οι άνεργοι…
… που παίρνουν αυτό τον δρόμο, αναγκαστικά συγκρούονται κάθε τόσο με την εργοδοσία, τη Δικαιοσύνη, την Αστυνομία. Σκέφτονται μάλιστα να κάνουν το ίδιο και με δημόσιες επιχειρήσεις που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους προς τους πολίτες: να διεκδικήσουν αυτό που τους ανήκει, προτού προλάβουν να επιστρέψουν οι κλέφτες στη χώρα που γιατρεύει ακόμη τις πληγές της.