Επιφυλλίδα

Το Νέο λεξικό της Ελληνικής
Του Σταμάτη Φασουλή

Δεν θέλω να μιλήσω. Μιλάνε τα παιδιά.

Δεν πρέπει να μιλήσω.

Θέλω να ακούσω το μέλλον.

Όλη αυτή η κακοφωνία πολιτικών, σχολιαστών, δημοσιογράφων, καλλιτεχνών, κομμάτων, οικογενειαρχών, δικηγόρων, βαρυπενθουσών πρωινών εκπομπών (ρύπων και χημικών θανατηφόρων), μπουκώνει τον ήχο, φτάνει στ΄ αυτιά ένας βόμβος-ρόγχος θανάτου.

Πέσανε όλοι στην Ιστορία («Την πέσανε στην Ιστορία» με διορθώνει ο ανιψιός μου) σαν τους πορνόγερους στην Ταϊλάνδη. Ανακατέψανε τα πάντα, Πολυτεχνεία, Μάηδες του ΄68, εμφύλιους, ανοίξανε τα μπαούλα με τις προπατορικές τους επαναστατικές πράξεις (ανύπαρκτες οι περισσότερες ανθίζουν σε περιβόλια αντιεπιστημονικής φαντασία), και σαν να μην έφτανε αυτό άρχισαν και τις προτάσεις, τις νουθεσίες και τις συμβουλές. Πού; Πώς τα ξέρουν όλα; Κι αφού τα ξέρουν γιατί έχουν ρημάξει έτσι τη ζωή τους; Ποιοι δε; Αυτοί που πάνω στο νωπό ακόμα χώμα που σκεπάζει ένα παιδί αντί για δάκρυ χύνουν το δηλητήριο στον αντίπαλό τους. Το ΚΚΕ εναντίον Συνασπισμού. Συνασπισμός εναντίον Ν.Δ. Ν.Δ. εναντίον ΠΑΣΟΚ. ΠΑΣΟΚ τρία πουλάκια κάθονται και πίνουνε ταμπάκο. Έφτασαν στο σημείο τις πρώτες μέρες της εξέγερσης, (πλην Ν.Δ. (δεξιάς) όλοι παγκοσμίως εξέγερση τη λένε) πρώην υπουργός της συντηρητικής παράταξης, και νυν βουλευτής του Σοσιαλισμού εν Ελλάδι να λέει ο ένας στον άλλον, «Εσείς σκοτώνετε παιδιά» και να ΄ρχεται η απάντηση χαστούκι (στους τηλεθεατές) «Κι εσείς είχατε σκοτώσει έναν δεκαπεντάχρονο». Παίζανε στα ζάρια της πολιτικής τους, νεκρούς εφήβους. Κι ύστερα οι λοιδορίες, οι γνωστοί άγνωστοι, (που μεταξύ τους, λέει, τους ξέρουν, εμάς γιατί δεν μας τους λένε;) Οι κουκουλοφόροι, τα ΜΑΤ, τα χημικά, τα κλομπ, τα δακρυγόνα. Πώς την θέλετε την αστυνομία; Άβουλη; Ή τσαμπουκαλού και δολοφόνα; «Που είναι οι ιδέες; Δεν έχουνε πολιτικό υπόβαθρο τα παιδιά», ο Κούγιας επιμένει «Η δικαιοσύνη θα αποφασίσει αν έπρεπε να φύγει το παιδί»!!!!!! Και η κορωνίς: βγήκε αυτός που κάνει τον Πρωθυπουργό τελευταία, και είπε ευθαρσώς ότι όλα βαίνουν καλώς, όλοι σαν ενωμένη γροθιά (κατ΄ άλλους με ανοιχτή την παλάμη) θα παλέψουμε για να συνεχίσουμε τις Τομές και την Επανίδρυση του Κράτους (και της Βίας κάποιοι είπανε στην αγορά). Όλοι δε τρεχάτοι στα κανάλια γύρω από ένα τραπέζι διάφανο συνήθως….. και φωνές φωνές, φωνές….. Σκασμός.

Σκάσε.

Σκάσε κι άκου αν μπορείς τη γλώσσα των παιδιών. Ναι δεν ξέρουν να μιλάνε τη γλώσσα σου. Δεν την καταδέχονται. Μιλάνε με το σώμα τους, αυτό το δροσερό κλωνάρι, μιλάνε τη γλώσσα της πράξης που έχει πάμπλουτο το λεξιλόγιο, κρυστάλλινη τη σύνταξη, και καμιά ανορθογραφία δεν θαμπώνει το βλέμμα τους. Τη γλώσσα που δεν είναι σαν τη δικιά σου όλο σκουλήκια και σολοικισμούς, βαρβαρισμούς και λιπόθυμα τσιτάτα.

Σκάσε κι άκου γερασμένε της μιζέριας και της αρπαχτής.

Αφουγκράσου την ηχώ της ψυχής του παιδιού σου πριν στο σκοτώσουνε. Πριν το σκοτώσεις. Στο κάτω κάτω εσύ το γέννησες, στη λάμψη του πόθου σου συνελήφθη. Μην αφήσεις να στο συλλάβει καμιά του κόσμου αστυνομία. Αίμα δικό σου είναι. Άστο να λάμψει στο φως. Μη τ΄ αφήνεις το αίμα του παιδιού σου να ποτίσει το θάνατο, και μάλιστα από χέρι μπάτσου δολοφόνου.

Σιωπή, περνάει το Μέλλον.

Και περνάει μπροστά.