Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Η αλήθεια κατάματα

Αγαπητή κ. Αθηναίου, Η ώρα θα ΄ναι κάπου ανάμεσα 3 με 4 τα ξημερώματα Κυριακής… Μια ηλικιωμένη κυρία στέκεται αναποφάσιστη μπροστά σε ένα κινητό τηλέφωνο τελευταίας τεχνολογίας με GΡS και navigator. Ένα νεαρό άτομο δοκιμάζει γυαλιά ηλίου, μη ξέροντας τι του ταιριάζει καλύτερα. Ένας αλλοδαπός διαλέγει ανάμεσα σε ένα ρολόι Οmega και Rolex, που έβλεπε να τα φορούν μονάχα κοστουμαρισμένοι του Κολωνακίου. Μια χούφτα ανεγκέφαλων κουκουλοφόρων χαρίζει απλόχερα ξεφτίλα στους παραπάνω που την εισπράττουν χωρίς να αναλογιστούν πως λεηλατώντας ένα κατάστημα με σπασμένη τζαμαρία αφαιρείται αυτόματα κάθε ίχνος αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού.

Ένας ειδικός φρουρός χρησιμοποιώντας το όπλο του έδειξε σε όλη τη χώρα τις παραπάνω αλήθειες.

Μια νεολαία κραυγάζει στους δρόμους για τον άδικο χαμό του νεαρού και συνάμα των ονείρων τους. Μια κοινωνία νοικοκυραίων αδυνατεί να πληρώσει πάλι τα σπασμένα της ακυβερνησίας.

Ένας δικηγόρος προσπαθεί να μας πείσει πως μια σφαίρα παίρνει πρωτοβουλίες.

Κάποιοι δημοσιογράφοι τρελαίνονται από τη χαρά τους για το τι γίνεται στη χώρα τούτη, διότι κουράστηκαν να ασχολούνται με τα ράσα και βρήκαν άλλο πιο πιασάρικο θέμα.

Ανήκω στην αντιπολίτευση της σκέψης τους. Θέλω επιτέλους αξίες στη χώρα που ζω και αγαπώ.

Κοιτάξτε καλύτερα γύρω σας. Η γιαγιά, ο νεαρός και ο αλλοδαπός που ανέφερα παραπάνω ίσως μένουν δίπλα σας. Τους προσπέρασε η κοινωνία αφήνοντάς τους έρμαια στη μοίρα των προβλημάτων τους. Τώρα η ξεφτίλα τους ανήκει και σε εμάς, ξεπληρώνοντας τα χρόνια της απραξίας μας.

Δημήτρης Τάραμας, ετών 28, όσες και οι πέτρες που μετρώ από το μπαλκόνι του σπιτιού μου Θα σας απαντήσω με μερικούς στίχους του Κώστα Καρυωτάκη, αγαπητέ Δημήτρη: «Περπατώντας αργά στην προκυμαία,/ «Υπάρχω;» λες, κ΄ ύστερα «δεν υπάρχεις!»/ Φτάνει το πλοίο./ Υψωμένη σημαία…/ Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους/ αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία…/ Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,/ θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία»…


Φόβος σε πληθυντικό αριθμό

Αγαπητή κυρία Φοίβη, Σε κάποιο παλαιότερο μήνυμά μου σου είχα γράψει ότι τα λευκά περιστέρια έχουν εξαφανιστεί (;) από την Αθήνα, ως συνέπεια της φυσικής επιλογής και της προσαρμογής στο περιβάλλον της γκρίζας, σκονισμένης και βρωμερής πόλης μας.

Μ΄ έναν φίλο μου, θεωρήσαμε υποχρέωσή μας να καταθέσουμε λίγα λουλούδια στο σημείο της εκτέλεσης του Αλέξανδρου, στα Εξάρχεια, όπου άλλωστε βρίσκεται το γραφείο μου. Εκεί υπήρχαν και άλλα λουλούδια και μερικά άσπρα κεριά. Σε μια τσιμεντένια μπάλα, εκεί κοντά, καθόταν μια κοπελίτσα συνομήλική του, που έκλαιγε βουβά.

Ξαφνικά, δίπλα μας προσγειώθηκε ένα περιστέρι, ένα λευκό- κατάλευκο περιστέρι! Με εξέπληξε το γεγονός και το είπα στον φίλο μου. Η κοπελίτσα με άκουσε και με αναφιλητά μουρμούρισε: Δεν είναι περιστέρι- ΕΙΝΑΙ… Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ…

Αγαπητή κυρία Φοίβη, Πίστευα ότι οι περιπέτειες της εποχής μας έχουν εξαφανίσει κάθε ίχνος ευαισθησίας από την ψυχή μου, αλλά ανακάλυψα ότι είχα λάθος- ευτυχώς…

Τώρα γνωρίζω ότι η νέα γενιά μπορεί να διορθώσει τα στραβά και τα ανάποδα που της κληροδοτήσαμε- αν όχι όλα, τουλάχιστον τα περισσότερα και πρώτα απ΄ όλα τη χαμένη ανθρωπιά και την προδομένη ευαισθησία μας.

Με εκτίμηση, Μιχάλης Δωρής «Ο φόβος,/ όνομα ουσιαστικόν, / στην αρχή ενικός αριθμός/ και μετά πληθυντικός:/ Οι φόβοι./ Οι φόβοι/ για όλα από δω και πέρα. / Η μνήμη,/ κύριο όνομα των θλίψεων,/ ενικού αριθμού,/ μόνον ενικού αριθμού/ και άκλιτη./ Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη» γράφει η ποιήτρια Κική Δημουλά (στον «Πληθυντικό αριθμό» της), αγαπητέ Μιχάλη. Ταιριάζει τίποτα άλλο καλύτερα στις ημέρες μας;


Περπατώντας η λόξα μονάχη…

Φιλτάτη Φοίβη, Δεν θέλω να γκαντεμιάσω τη στήλη σου, αλλά αυτήν τη στιγμή νομίζω, αν είχα στη ζωή μου ΜΟΝΟ ΔΥΟ επιλογές:

είτε κυβέρνηση με τον ήρωα του Μπαϊρακτάρη- γνωστό και ως «Καταλληλότερο»- είτε Κυβέρνηση με τον Δρακουμέλ, θα διάλεγα χωρίς περιστροφές τον Δρακουμέλ… φτου, φτου, φτου.

Βέβαια σε αυτήν την περίπτωση θα υπήρχε κι επιλογή να πάρεις τα βουνά ή να φύγεις μετανάστης ή να κάνεις λοβοτομή ή να πέσεις στα σκληρά…

Ευτυχώς στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα…

Δικός σου, μετά τιμής, Κωνσταντίνος Χ.Β. (πρώην Κωνσταντίνος ο νευρασθενικός)

Εξ ου και το θρυλικό εθνικό άσμα «Στου Δρακουμέλ την ολόμαυρη ράχη, περπατώντας η λόξα μονάχη, μελετά τα φριχτά μεσημέρια και στεφάνι στη λύπη φορά…», αγαπητέ Κωνσταντίνε.