ΜΑΤΙΕΣ Εξέγερση

«Στο κέντρο της Αθήνας, νωρίς το απόγευμα της περασμένης Τετάρτης, λίγο μετά το τέλος των συνδικαλιστικών συγκεντρώσεων, ένας πιτσιρικάς 15-16 ετών (χωρίς κουκούλα, αλλά με ένα κόκκινο μαντίλι στον λαιμό) κλωτσάει με μανία ένα κάδο απορριμμάτων. Μπροστά στους έκπληκτους διαβάτες, βάζει φωτιά στα σκουπίδια και εξαφανίζεται, φωνάζοντας “πάρ΄ τα Εφραίμ, πάρ΄ τα Εφραίμ”». Έτσι αρχίζει ένα κείμενό του, που δημοσιεύθηκε χθες στην «Καθημερινή», με τίτλο «Τα Δεκεμβριανά των δεκαεξάρηδων», ο καθηγητής Νίκος Κ. Αλιβιζάτος.

Μέρες πένθους και φόβου, μα και μεγάλων οικονομικών προβλημάτων, σε μέρες χριστουγεννιάτικης, κατά τα ειωθότα, χαράς. «Του σκοτωμένου αγοριού το αίμα». Τα πυρπολημένα καταστήματα του κέντρου. Οι πιστολιές. Οι μολότοφ. Ο πετροπόλεμος. Οι συγκρούσεις σώμα με σώμα. Οι χειροβομβίδες κρότου και λάμψης. Οι στολές δύο αστυνομικών στις φλόγες. Τα καμένα και αναποδογυρισμένα αυτοκίνητα. Τα χημικά. Οι συλλήψεις. Το δεκαπεντάχρονο κορίτσι που το ΄σερναν τα ΜΑΤ στην άσφαλτο. Τα συνθήματα. Οι κραυγές. Το Πανεπιστήμιο. Το Πολυτεχνείο. Τα νεράντζια ως όπλα. Οι τρομακτικές εικόνες στην τηλεόραση. Ο αντίκτυπος στο εξωτερικό. Οι έμποροι σε απόγνωση.

Ένα δεκαήμερο απελπισίας. Γεμάτο από γεγονότα που έχουν αιτίες. Ουσιαστικές αιτίες. Όλ΄ αυτά που συνέβησαν δεν ήταν συνήθεις αψιμαχίες. Ήταν πράξεις που τις υπαγόρευε η συσσωρευμένη οργή. Οργή, που την εκμεταλλεύονται, τη χρησιμοποιούν, μερικές δεκάδες κλεφτρόνια για πλιάτσικο: παρεισφρέουν ανάμεσα στους διαδηλωτές και την ώρα των συγκρούσεων, στην αναμπουμπούλα, ορμάνε. Αλήθεια, τι θα γίνει σήμερα; Τι θα γίνει αύριο;

Κανείς δεν είναι σε θέση να το ξέρει.

Εκείνο, πάντως, που ξέρω εγώ είναι πως οι νέοι, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε πολλές άλλες χώρες, έχουν σπασμένα νεύρα από τα αδιέξοδα που ορθώνονται μπροστά τους. Αδιέξοδα που εμείς, οι γονείς τους, τα δημιουργήσαμε. Με τις κυβερνήσεις που ψηφίσαμε. Με την ανοχή που επιδείξαμε απέναντι στους απατεώνες. Με τη λύσσα που μας έχει πιάσειέτσι μας μάθανε- να κυνηγάμε το εύκολο χρήμα. Με την αδιαφορία μας, την απέχθειά μας, δυστυχώς, για καθετί που έχει σχέση με τον πολιτισμό.

Έβλεπα προχθές σε κάποια εφημερίδα, στην κορυφή της πρώτης σελίδας, μια φωτογραφία που διόλου δεν με αιφνιδίασε: ένας νέος 16- 17 χρόνων, σήκωνε ένα πλακάτ που έγραφε «Ζήτω η εξέγερση στην Ελλάδα»! Η φωτογραφία, από το Μπουένος Άιρες, μπροστά από την ελληνική πρεσβεία, κατά τη διάρκεια διαδήλωσης για τον φόνο του Αλέξη! Τα παιδιά δεν συγχωρούν. Και έχουν δίκιο εκείνοι που φοβούνται, όπως ο Σαρκοζί, πως οι φοιτητές, οι νέοι γενικότερα, με το αίμα τους να βράζει, δεν θα μείνουν με σταυρωμένα χέρια, μετά τα σοβαρά γεγονότα στην Αθήνα. Ήδη, έχουμε ένα κύμα διαδηλώσεων αλληλεγγύης προς την ελληνική νεολαία, μα και συγκρούσεων με την Αστυνομία, στη Ρώμη, στην Πόλη, στο Λονδίνο, στην Κοπεγχάγη, στο Βερολίνο, στη Μαδρίτη. Αλλά, ας μείνουμε εδώ: οι νέοι, που όλες αυτές τις μέρες πετάνε πέτρες σε αστυνομικούς και κτίρια, δεν είναι αλήτες. Παιδιά μας είναι. Νοικοκυρόπουλα. Δεν βγαίνουν στους δρόμους με κουκούλες για να κάψουν. Βγαίνουν για να διαμαρτυρηθούν. Να κλάψουν. Να μας καταγγείλουν έμπρακτα για τις υποσχέσεις που τους δώσαμε και δεν τις τηρήσαμε, για τα όνειρα που έκαναν και κάνουν, χωρίς αυτά τα όνειρα να βρίσκουν δικαίωση. Παντού κλεψιά, αυθάδεια, αλαζονεία, νταηλίκι, μέσον, ψέμα, τηλεόραση που συγκαλύπτει κραυγάζοντας, Κοινοβούλιο με καθημερινές «κοκορομαχίες», βουλευτές που δεν βουλεύονται, αλλά στέκονται στρατιωτάκια αμίλητα και αμήχανα πίσω από τις σκιές των αρχηγών…