Ματιές Ποια ελπίδα;

Γράψαμε, πριν από κάμποσα χρόνια, με τον Μίκη Θεοδωράκη- εκείνος τη μουσική, εγώ τους στίχους- ένα τραγούδι που το ερμήνευσαν πρώτα ο Παύλος Σιδηρόπουλος, κατόπιν η Μαρία Φαραντούρη και τελευταία η Γλυκερία. Το τραγούδι λέει: «Κάποτε θα ΄ρθουν να σου πουν/ πως σε πιστεύουν, σ΄ αγαπούν/ και πως σε θένε/ Έχε το νου σου στο παιδί/ κλείσε την πόρτα με κλειδί/ Ψέματα λένε/ Κάποτε θα ΄ρθουν «γνωστικοί», λογάδες και «γραμματικοί», για να σε πείσουν/ Έχε το νου στο παιδί, κλείσε την πόρτα με κλειδί/ Θα σε πουλήσουν/ Και όταν έρθουν οι καιροί/ που θα ΄χει σβήσει το κερί/ στην καταιγίδα/ υπερασπίσου το παιδί/ γιατί αν γλιτώσει το παιδί/ υπάρχει ελπίδα».

Συγκλονισμένος είναι ο κόσμος- και θα είναι- από την άνανδρη και εν ψυχρώ δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Αλέξη, από «Ράμπο» της Αστυνομίας στα Εξάρχεια. Και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Για πρώτη φορά όμως ακούγεται το εξωφρενικό ερώτημα: «Και τι γύρευε αυτό το παιδί στα Εξάρχεια; Αναρχικός είναι;». Δηλαδή, θα πρέπει ν΄ αρχίσουμε να ρωτάμε την Αστυνομία ή κάποιους «καλούς νοικοκυραίους», αν πρέπει να περνάμε από τα Εξάρχεια ή να πίνουμε καφέ σε κάποιο καφενείο της περιοχής;

Να μείνω στο ανυπεράσπιστο παιδί: δεκάδες χιλιάδες συνομήλικοί του βγήκαν στους δρόμους, σε όλη την Ελλάδα, για να διαμαρτυρηθούν, να καταγγείλουν, να κλάψουν, για τον Αλέξη. Αυτοί οι νέοι δεν ανήκαν σε κάποιον πολιτικό χώρο, δεν κρατούσαν στα χέρια τους σημαίες και λάβαρα. Δεν φώναζαν συνθήματα υπέρ του άλφα ή του βήτα κόμματος. Τη συντριβή τους ήθελαν να εκφράσουν, με τον πιο έντονο τρόπο. Τη συντριβή τους για μια «μάνα Ελλάδα», που δεν έχει απλώσει γύρω τους ένα στοιχειώδες δίχτυ προστασίας και δεν πράττει το παραμικρό, για να τους δώσει το δικαίωμα να πιστεύουν και να ονειρεύονται.

Έγραφε την Τετάρτη στην τελευταία σελίδα των «ΝΕΩΝ», στη στήλη του, ο Δημήτρης Δανίκας: «Η σφαίρα ήταν η αφορμή. Αιτία η αποσύνθεση η πολιτική και κυρίως η κοινωνική. Μην παριστάνετε τον αμέτοχο παρατηρητή. Όλοι έχουμε βάλει το λιθαράκι μας γι΄ αυτή την αποσύνθεση την τραγική. Εσείς, εγώ, εμείς. Για να καταλάβετε πρέπει να μπείτε στη θέση ενός νέου που λόγω ηλικίας τίποτα δεν έχει να φοβηθεί. Να αποκωδικοποιήσετε τα μηνύματα που λαμβάνει από μια διαρκή και ανελέητη καταστροφή. Ψεύτες, κλέφτες και απατεώνες οι πολιτικοί. Σανίδι σωτηρίας η δικαστική Αρχή. Κολλητοί οι λαλίστατοι οι δημοσιογράφοι στην πρώτη γραμμή. Τι μένει; Η Εκκλησία η καλή. Με το Βατοπέδιο, εντελώς σάπια και γυμνή. Αν κοντά σ΄ αυτά βάλετε την ατιμωρησία, τον αμοραλισμό, την ψαλίδα της ανισότητας, το γκρέμισμα της δημόσιας παιδείας και το τσουνάμι της ανεργίας, τότε ιδού μια βόμβα μεγατόνων που μπορεί να φέρει χάος και ολοκληρωτική καταστροφή».

Τα παραλέει, βέβαια, ο Δανίκας. Ή, μάλλον, είναι απόλυτος. Αλλά πείτε μου κι εσείς: από πού μπορεί να κρατηθεί, σήμερα, ένας νέος; Από πόσα και ποια παραδείγματα; «Ζητείται ελπίς», έγραφε ο Αντώνης Σαμαράκης, πριν από μισόν αιώνα.

Ήταν μια κραυγή αγωνίας. Κραυγή, που ακούγεται και τώρα. Εκατομμύρια φορές τη μέρα. Σαν να χτυπιέμαι στα ντουβάρια μιας στοάς δίχως τέλος.