Το Πνεύμα του Τόνου

1911
Του Μάνου Ελευθερίου

Αντιγράφω μερικές παραγράφους από κείμενο το οποίο δημοσιεύτηκε στο «Ημερολόγιο της Σύρου» του 1911. Πέρασε κιόλας ένας, σχεδόν αιώνας και τα «τούτοις όμοια» μάς ταλαιπωρούν ακόμα.

Κάπως διαφορετικά, αλλά σκηνές από την ίδια οπερέτα:

«Ο Βασιλεύς Ληρ κρατών εν ταις χερσίν αυτού το ασπαίρον πτώμα της θυγατρός του, ανακράζει “Φρίκη, φρίκη” και επιρρίπτει κατά πρόσωπον των δημίων: “Είσθε λοιπόν άνθρωποι εκ λίθου;”. Το αυτό αίσθημα ασυλλήπτου φρίκης ώφειλε να πιέση τα στήθη πάντων ημών επί τη γνώσει των τελουμένων ανοσιοτήτων εν τοις ελληνικοίς αστυνομικοίς καταστήμασιν. Είναι λοιπόν, κατεσκευασμένοι οι άνθρωποι αυτοί εκ λίθου, οίτινες άνευ ανάγκης βασανίζουσι τους ομοίους των; Ή μάλλον, είμεθα όλοι οι εν τη ελευθέρα Ελλάδι κατεσκευασμένοι εκ λίθου, αφ΄ ού ανεχόμεθα ταύτα περιοριζόμενοι εις απλάς διαμαρτυρίας;(…).

Τα παντός είδους βασανιστήρια εισί συνήθη. Η ομολογία εκβιάζεται διά των ωμοτέρων βασάνων. Η καταδίκη συνίσταται εις ανασκολοπισμούς, ακρωτηριασμούς και εν γένει εις ο,τιδήποτε, δι΄ ου δύναται να κολασθή το σώμα και όπερ κατώρθωσε να εξεύρη νοσηρά εφευρετικότης τόσων αιώνων και τόσων λαών(…).

Εν Γαλλία εν των κυριωτέρων επιχειρημάτων τών κατά της εισαγωγής της ποινής της μαστιγώσεως αντιτασσομένων είναι ότι δεν θα ευρεθώσι Γάλλοι, οίτινες να αναλάβωσι τοιαύτην εξευτελιστικήν υπηρεσίαν. Εν Ελλάδι οικεία βουλήσει την εφαρμόζουσιν. Έθνος, όπερ ανέρχεται τοιούτον εμπαιγμόν, δεν είναι άξιον να ζήση».

Αυτά στα 1911.