ΜΑΤΙΕΣ Απελπισία

«ΤΑ ΝΕΑ», χθες 9 Δεκεμβρίου: «Ακυβέρνητη χώρα στο έλεος κουκουλοφόρων. Άφαντη η Αστυνομία. Πανικόβλητη η κυβέρνηση σήκωσε τα χέρια ψηλά». Η «Ελευθεροτυπία» την ίδια μέρα: «Ακυβέρνητη πολιτεία. Στο πυρ Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Καταστροφές σε Ηράκλειο, Χανιά, Λάρισα και άλλες πόλεις. Ο Καραμανλής τρέχει στους πολιτικούς αρχηγούς. Έκρηξη δεκαπεντάρηδων». Και η «Καθημερινή»: «Φλόγες σε κενό εξουσίας». Και προχθές, τα ίδια πρωτοσέλιδα: «Έγκλημα και ξέσπασμα. Εξάρχεια: Αστυνομικός, χωρίς λόγο, δολοφόνησε 15χρονο μαθητή. Ξεσηκωμός σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ηράκλειο, Χανιά, Μυτιλήνη, Γιάννινα και Θράκη» («Ελευθεροτυπία»). «Εκτέλεση εν ψυχρώ. Κάρολος Παπούλιας: Τραύμα στη Δημοκρατία.

Καταστροφές, εμπρησμοί και λεηλασίες σε όλη την Ελλάδα».

Έχω ζήσει πολλές ταραγμένες μέρες και νύχτες τις τελευταίες δεκαετίες στην Ελλάδα. Από την εποχή του Ανένδοτου, ίσαμε τώρα. Αλλά η αγριότητα του τελευταίου 48ώρου με τρομάζει. Δολοφονείται στα ίσα ένα παιδάκι και η Αστυνομίαενώ υπάρχουν ένα σωρό αυτόπτες μάρτυρες- λέει ότι πιθανώς να εξοστρακίστηκε η σφαίρα του Ράμπο! Και ύστερα από λίγο αρχίζουν να καίγονται τα πάντα. Καταστήματα, σπίτια, δημόσια κτίρια. Χωρίς να επεμβαίνουν οι φρουροί της τάξεως. Η περιουσία εκατοντάδων ανθρώπων, καμένα μαδέρια και στάχτες. Παραμονές Χριστουγέννων και με την οικονομική κρίση να έχει σπάσει όλα τα κοντέρ.

Πριν από λίγο- πάντα χθες, 9 Δεκεμβρίου – ο Καραμανλής επισκέφθηκε τον Παπούλια. Μίλησαν για την κατάσταση. Την έκρυθμη κατάσταση. Το ίδιο έγινε και με τους υπόλοιπους αρχηγούς. Πιστεύω ότι τα πράγματα θα εξελιχθούν προς το χειρότερο. Γιατί υπάρχει ο νεκρός. Γιατί υπάρχει οργή. Γιατί υπάρχουν χιλιάδες νέοι χωρίς δουλειά και ελπίδα.

Πέρασα από το πυρπολημένο κέντρο. Δεκάδες κουφάρια πρώην πολυτελών καταστημάτων. Και πολλοί καταστηματάρχες, τσακισμένοι από την απόγνωση, να μετρούν ζημιές και να αναρωτώνται αν όντως θα τους αποζημιώσει η κυβέρνηση. Κατήφεια παντού. Από τους περαστικούς, τους γείτονες, τους οδηγούς των αυτοκινήτων. Και φόβος μαζί με την κατήφεια.

Πού θα πάει αυτό το κακό; «Σήμερα η σειρά σου, αύριο η δική μου η σειρά.» Κι από την άλλη, οι «αστυνομικοί» των τηλεοπτικών δελτίων. Οι «πληροφορίες», η οικογένεια του θύματος, οι φίλοι, οι συμμαθητές. Ας κάνουν ό,τι θέλουν οι συνάδελφοι. Μόνο τους γονιούς του παιδιού να μην αγγίξουν. Γιατί αυτοί οι γονιοί τραβάνε ΤΟ μαρτύριο. Ξαφνικά, τελείως αναίτια και αναπάντεχα να χάνεις το παιδί σου είναι μια τραγωδία, που δεν μπορεί να την αντέξει κανείς πατέρας, καμιά μάνα.

Μερικοί, άρχισαν να μιλάνε και για συνωμοσίες. Να συνδέουν τους εμπρησμούς, τις καταστροφές, το χάος, με αμερικάνικα σχέδια, που έχουν στόχο την αποσταθεροποίηση της χώρας. Αίτια: η στενότερη προσέγγιση Ελλάδας-Ρωσίας, λόγω φυσικού αερίου, τα θέματα που συνδέονται με τα Σκόπια, το Κυπριακό, που βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή, η Ορθοδοξία, που θέλουν να τη χτυπήσουν οι πάντες.

Θ΄ ακούσουμε και θα διαβάσουμε πολλά τέτοια. Για την ώρα, ας έχουμε τον νου μας. Περνάμε μια πολύ δύσκολη περίοδο και είμαστε και μπατιρημένοι. Σαν εκείνα τα μπατιρημένα κουρεία του Σαββατόβραδου, τα χωρίς πελάτη, που περιέγραφε με οδύνη ο Ντίνος Χριστιανόπουλος…