[ Δρόμοι ]

Οι προβολείς…
… αλογόνου, οι υψίσυχνοι ήχοι, ο στρατός, η απαγόρευση κυκλοφορίας, μπορεί να είναι όλα αυτά εργαλεία για να αντιμετωπίσει κανείς ένα κοινωνικό πρόβλημα;

«Και αι πλατείαι…
… της πόλεως πλησθήσονται παιδαρίων και κορασίων παιζόντων εν ταις πλατείαις αυτής» (Ζαχαρίας, Η΄, 5). Όχι πια. Με μια συσκευή η οποία εκπέμπει υψίσυχνους ήχους που είναι ιδιαίτερα ενοχλητικοί στο νεανικό αυτί, η βρετανική αστυνομία διαλύει τις δημόσιες συγκεντρώσεις των νέων. Βρετανικές πόλεις επιβάλλουν απαγόρευση κυκλοφορίας στους νέους (μετά τις 9 το βράδυ) ή κατεβάζουν τον στρατό για να περιπολεί τις νύχτες. Στο Γουέστον, ελικόπτερα διαλύουν τους συγκεντρωμένους νέους με προβολείς αλογόνου. Η ιταλική κυβέρνηση ξοδεύει 31 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο σε περιπολίες του στρατού στους δρόμους και τις πλατείες μεγάλων πόλεων. Και στη Νοβάρα, οι τοπικές αρχές έχουν απαγορεύσει τις δημόσιες συγκεντρώσεις περισσότερων των δύο ατόμων (οι παραβάτες τιμωρούνται με πρόστιμο 500 ευρώ). Όλες αυτές οι προσπάθειες να ελεγχθούν τα νεανικά πλήθη δείχνουν πόσο ανήσυχες νιώθουν οι κρατικές εξουσίες. Δεν πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις. Σχεδόν παντού μεταχειρίζονται τους νέους σαν να είναι ένα ολότελα διαφορετικό είδος- και πάντως όχι ανθρώπινο.

Στη Γαλλία…
… η επιτροπή Βαρινάρ προτείνει να τροποποιηθεί η ισχύουσα νομοθεσία, ώστε να μπορούν να καταδικάζονται σε φυλάκιση ακόμη και παιδιά 12 ετών. Παιδιά στη φυλακή; Γιατί όχι; Άλλωστε και τα πάρκα των μωρών, κάγκελα έχουν κι αυτά. «Αυτή η σκληρότητα απέναντι στους ανηλίκους εκφράζει τους φόβους της κοινωνίας. Είναι φόβοι που έχουν τις ρίζες τους σε λόγους οικονομικούς, στην αβεβαιότητα για το μέλλον της εργασίας και στην απώλεια της αξιοπιστίας των ιθυνόντων». Αυτά γράφει ο κοινωνιολόγος Λοράν Μουσιελί στο βιβλίο του «Όταν τα προάστια καίγονται. Επιστροφή στις ταραχές του Νοεμβρίου του 2005». «Η κοινωνία δεν είναι βέβαιη για το μέλλον της. Φοβάται πως το αύριο θα είναι χειρότερο από το σήμερα. Και βρίσκει έναν υπεύθυνο, έναν αποδιοπομπαίο τράγο: τον νέο». Για το θεάρεστο έργο της επιτροπής Βαρινάρ, η γενική γραμματέας της γαλλικής Ένωσης Δικαστών Ελέν Φρανκό γράφει: «Πρόκειται για μια αντιδραστική άποψη, που βλέπει εντελώς ανάποδα την παιδική ηλικία. Δεν βλέπει τα παιδιά της χώρας πρώτα από όλα σαν πλούτο και δυναμικό, αλλά πιστεύει πως τα περισσότερα από αυτά δεν είναι παρά απειλή. Τα περιορίζει από ολοένα και πιο μικρή ηλικία στο καθεστώς του εγκληματία και καλεί την κοινωνία να τα σταυρώσει».

Άραγε…
… τι μας περιμένει αύριο; Ένα ένταλμα συλλήψεως για ταραξίες, αναρχικούς και κουκουλοφόρους που θα φορούν πάνες; Γιατί όχι; Είναι πια καιρός να καταρρεύσει το άλλοθι της αθωότητας και η πλάνη πως ένα παιδί δεν μπορεί να στραφεί εναντίον μιας κοινωνίας που του φέρεται σαν να είναι εχθρός. Γι΄ αυτό άλλωστε χρόνια τώρα σκεπάζουμε το πρόβλημα με μια κουκούλα. Γιατί φοβόμαστε πως αν τραβήξουμε αυτή την κουκούλα, μπορεί να βρούμε από κάτω της το δικό μας παιδί.