Το Πνεύμα του Τόνου

Ο χρόνος και η μνήμη
, Της Εύας Κοταμανίδου

Ο χρόνος φεύγει και η καίρια απόφαση ποιους θα πάρει μαζί του, ποιους θ΄ αφήσει, μοιάζει να στοχεύει τους ανθρώπους των τεχνών. Τρεις καταδίκασε ήδη σε οριστική, αμετάκλητη… απόλυση (μοιραία στις μέρες μας λέξη) απ΄ τη ζωή. Έναν νέο, ταλαντούχο ηθοποιό, αγγιγμένο απ΄ τον θεϊκό διονυσιακό οίστρο, έναν καιόμενο θεατρικό ανατέλλοντα αστέρα, στα 31 του χρόνια, τον Κωνσταντίνο Παπαχρόνη. Έχοντάς την στα σχέδιά του από παλιά, διπλασίασε απλώς το 31 και απήγαγε στα 62 της «το λυπημένο κορίτσι του Παρισιού και της Ύδρας» (Β. Καλαμάρας), «το μοναδικό, ταλαντούχο κι ανεπανάληπτο πλάσμα» (Φ. Τσαλίκογλου), την υπέροχη συγγραφέα Μαργαρίτα Καραπάνου, την από χρόνια περιπλανώμενη στις ομίχλες της παράνοιας και της απόγνωσης, η οποία είχε τραγικά ημερολογιακά ομολογήσει: «Η ζωή είναι αγρίως απίθανη». Και μόλις έχωσε και τους δύο στα σκοτάδια του τάφου, στράφηκε ανελέητος στη λαμπρή εικαστικό της γεωμετρικής τέχνης, την κυνηγό του φωτός και του χρώματος, την Όπυ Ζούνη. Σκληρός, ψυχρός, αδυσώπητος, μακράν ανθρωπίνων συναισθημάτων και ευαισθησιών, ο αιώνιος, ακατάβλητος χρόνος, άλλοτε χωρίς προειδοποίηση κι άλλοτε με σαδισμό στην επίπονη πορεία του βασάνου της αρρώστιας και του πόνου, ψυχικού ή σωματικού, μας παρακολουθεί, μας περιμένει με το δρεπάνι υψωμένο, μέχρι το τελικό μοιραίο θανατηφόρο χτύπημα. Πάντα τροπαιούχος, πάντα καταλύτης της ζωής, από ένα μόνο ηττάται. Απ΄ την ατέρμονη μνήμη. Αυτή τον ξεπερνάει. Η μόνη που τον νικάει!