Φαινόμενα

Καβγατζίδικη αμηχανία
, Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Χάσκουμε πάνω από το «τραύμα στο κράτος δικαίου», φλυαρώντας ακατάσχετα για να μην το αγγίξουμε
Αμήχανοι, σιωπηλοί μπροστά στα δύο θύματα, οι πολίτες: τον 15χρονο που έχασε τη ζωή του και τον αστυνομικό που έχασε την τιμή του αφαιρώντας την. Και μαζί του έχασε την τιμή του ένα σύστημα ολόκληρο, γιατί άφησε και τους δυο απροστάτευτους, ανοχύρωτους μπροστά στο έλλειμμα σεβασμού της προσωπικότητας, της ποιότητας που οφείλει σε μια Δημοκρατία να απολαμβάνει κάθε ζωή- εφήβου, ενηλίκου, μαθητή, φοιτητή, εργαζομένου, συνταξιούχου και αστυνομικού.

Μια κοινωνία ολόκληρη στριμωγμένη στο μέγεθος της τσέπης για μήνες, χρόνια ολόκληρα, μετρώντας από τα ευρουδάκια που όλο δεν φτάνουν, έως τα εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που πέφτουν πάνω στις συνειδήσεις των πολιτών σαν βλήματα αέρος-αέρος. Και αναδεύει κάθε τόσο τα συντρίμμια της καταστροφής του δημοκρατικού πολιτισμού της η κοινωνία των τηλεθεατών, για να ανακαλύψει τα «μουσαντένια» συμβόλαια, που τον διαμόρφωσαν. Δεν έχουν περάσει παρά λίγες ημέρες από τότε που χάζευε πάλι, χάσκοντας, την μπίζνα των «μουσαντένιων» από υλικό κρυφής κάμερας, επιδεικνύοντας- στη θέση της συνείδησης της Δημοκρατίας- τη συνείδηση του τηλεθεατή.

Εξ ου και η καβγατζίδικη αμηχανία των τηλεπαραθύρων, αποτέλεσμα του εθισμού όλων στην αντιπαράθεση με όρους θεάματος. Με στόχο το πόσοι βλέπουν και όχι τι βλέπουν. Είδαμε για ακόμη μία φορά τον θρίαμβο των νόμων της τηλεθέασης πάνω από τις ζωές μας. «Τραύμα στο κράτος δικαίου», είπε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Και οι κάμερες να χάσκουν μπροστά του, όπως πριν από λίγο καιρό έχασκαν πάνω από την τρύπα που άνοιξαν εκσκαφείς στο κέντρο της Βέροιας και μια χώρα τηλεθεατών περίμενε να αντικρύσει το πτώμα ενός παιδιού που είχε χαθεί. Όσο πιο μικρή η συνείδηση των ρηγμάτων και των τραυματισμών στον πολιτισμό του Δικαίου και της Δημοκρατίας, τόσο μεγαλύτερη η τηλεθέαση. Και μετά ψάχνουμε ποιος φταίει.

Είδαμε την εικόνα μιας χώρας σε εμπόλεμη κατάσταση αλλά, ακόμη κι έτσι, να υπολείπεται της πραγματικότητας. Όχι των υλικών καταστροφών, αλλά των συναισθημάτων. Μοιρασμένα μεταξύ της οδύνης για τον θάνατο ενός παιδιού και του θυμού για την εγκατάλειψη των κατοίκων, όχι στο μένος των νεαρών που ξεσπούσαν στις βιτρίνες, αλλά στην ύπουλη εκείνη κοντόθωρη μικροπολιτική που θεωρεί ότι ευνοείται η εξουσία όταν οι κοινωνικές ομάδες μάχονται η μία την άλλη. Γιατί έτσι εμφανίζονται κάθε φορά οι κινητοποιήσεις όσων διαμαρτύρονται, ιδίως των νέων, κατά ενός συστήματος που τους έχει στερήσει την ελπίδα για την επόμενη ημέρα, τη δική τους ημέρα. Το ίδιο έγινε με τις διαμαρτυρίες των φοιτητών τα προηγούμενα χρόνια. Κατάληξη, το περιβόητο επεισόδιο της «ζαρντινιέρας». Ακόμη αγωνίζεται για τη δικαίωσή του ο νεαρός φοιτητής που ξυλοκοπήθηκε άγρια από αστυνομικούς. Αλλά το κορυφαίο παράδειγμα της τύφλωσης που προκαλούν οι τηλεοπτικοί προβολείς ήρθε από την Αννίτα Πάνια, που παραλλήλιζε το απόγευμα της Κυριακής στην εκπομπή της το δικό της «παρατράγουδο» (τη σύλληψη της ίδιας και του Καρβέλα για τροχαία παράβαση) με το «παρατράγουδο» του 15χρονου. Έτσι το αποκάλεσε. Έλεος; Κανένα. Με την ευκαιρία, μάλιστα, πρόβαλε βίντεο με την αφεντιά της, όταν καλεσμένη σε μεσημεριανάδικο προ ημερών έλεγε ότι οι «μπάτσοι» που τους έκαναν έρευνα στο τζιπ, θα σηκώσουν το περίστροφο να πυροβολήσουν στα Εξάρχεια. Δικαιώθηκε. Εύγε. Σταματάει η σκέψη. Πώς να αντέξει Πάνινους παραλληλισμούς του υπερμεγέθους τζιπ του Καρβέλα με το Πολυτεχνείο των φοιτητών που αγωνίστηκαν για τη Δημοκρατία; Και χωρίς ενδοιασμό- γιατί νά ΄χει, άλλωστε;- συνέχισε προχθές, παραλληλίζοντας τη σύλληψή τους γιατί παραβίασαν κόκκινο, με τη δολοφονία ενός 15χρονου. Ποιος να πει σε όλους αυτούς ότι πάνω από έναν νεκρό σιωπούν, ότι οι νόμοι της Δημοκρατίας δεν ταυτίζονται με τους νόμους της τηλεθέασης;


Δεν βλέπουμε ούτε το δάχτυλό μας

Αλλά δεν είναι μόνον οι «Πάνιες» που δεν βλέπουν παρά μόνο τον εαυτό τους στον καθρέφτη. Στην «Πρώτη γραμμή» της ΝΕΤ, ο υπουργός Μεκεδονίας-Θράκης, αντί αυτοκριτικής επιτίθεται στα αντίπαλα κόμματα, με την ακραία πολεμική φράση ότι «σκυλεύουν έναν νεκρό».

Δεν είναι ώρα για κομματικά οφέλη, θα παραδεχθούν όλοι- και ας περιστρέφονται οι συζητήσεις γύρω από το αν η Αστυνομία ήταν καλύτερη όταν κυβερνούσε το ένα κόμμα ή το άλλο- ούτε όμως και για επικοινωνιακές ντρίμπλες, σαν το υπέρτατο επιχείρημα-κορόνα τού εν λόγω υπουργού: «Θυμάστε που ο Σημίτης αρνήθηκε να δεχθεί στο Μαξίμου τους συνταξιούχους; Τώρα έχουμε την εικόνα του Καραμανλή που τους δέχεται». Η επικοινωνιακή μάχη κατά του πραγματικού αγώνα για τη ζωή και την αξιοπρέπεια.

Στα «πρωινάδικα» η αμηχανία κορυφώνεται. Εμείς είμαστε ψυχαγωγική εκπομπή, επαναλαμβάνουν. Αλλά ο Γρηγόρης αναζητεί ένα μήνυμα για τα 15χρονα που βλέπουν την εκπομπή. Τό ΄στειλε την περασμένη Παρασκευή, δίνοντάς τους συμβουλές για το πως να διώξουν το «κακό μάτι». Αμ, δεν φταίει το μάτι… Γιατί δεν βλέπουμε έτσι κι αλλιώς.