ΜΑΤΙΕΣ Ένας παπάς

Το άκουσα από μια φίλη στη Θεσσαλονίκη, πριν από δύο μήνες και έσκασα στα γέλια: «ο Θεός εποίησε και ο Εφραίμ εκποίησε»! Και πριν από δύο μήνες, δεν είχε αρχίσει ακόμη να κοχλάζει η ιστορία του Βατοπεδίου. Φαντασθείτε, τι έχει ν΄ ακουστεί τώρα, που έχουν αποκαλυφθεί τόσα και τόσα, για ανταλλαγές, συμβόλαια, ολυμπιακά ακίνητα και εκατοντάδες εκατομμύρια, στην επιφάνεια ή τον βυθό της λίμνης Βιστωνίδας…

Και μέσα σ΄ αυτό το φοβερό σκοτάδι, που έχει σκανδαλίσει όλους τους πιστούς ανεξαιρέτως, να κι ένας παπάς- υπάρχουν, ευτυχώς, πάρα πολλοί- που λάμπει! Μιλάω για τον πατέρα Μάρκο, τον «άγιο των φυλακισμένων». Τον παπά, από τον γειτονικό μας Διόνυσο, που κάθε Τετάρτη και Σάββατο πηγαίνει στις φυλακές ανηλίκων του Αυλώνα, για να συναντήσει νεαρούς κρατούμενους και να τους προσφέρει το περίσσευμα της καρδιάς του: Αγάπη και Καλοσύνη.

Διάβασα το κομμάτι για τον πατέρα Μάρκο, στις 3 Δεκεμβρίου, στα «ΝΕΑ» και μου ήρθε να ανάψω και πάλι διπλό τσιγάρο, όπως παλιά, πριν από το έμφραγμα. Να ανάψω διπλό τσιγάρο, από ευχαρίστηση. Λέει ο παπα-Μάρκος στον συνάδελφο Θόδωρο Νικολάου: «Σκέπτομαι ότι στη δική τους θέση θα μπορούσε να είναι ο καθένας. Ακόμα κι εγώ. Αυτά τα παιδιά έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από εμάς. Δεν απογοητεύονται απ΄ αυτό που τους έχει συμβεί. Κι αυτό είναι η ζωντανή πίστη». Και κάτι που το είδα και η συγκίνηση μαλάκωσε την ψυχή μου: Οι περισσότεροι από τους νεαρούς κρατούμενους δεν είναι Χριστιανοί. Πάνε στην εκκλησία, για ν΄ ακούσουν το κήρυγμα του φίλου τους ιερέα, χωρίς να κάνουν ποτέ τον σταυρό τους. Προέρχονται από την Τουρκία, την Αλβανία, τη Νιγηρία. Ο παπα-Μάρκος μιλάει γλυκά, σαν λάδι: «Σκοπός μας δεν είναι να προσηλυτίσουμε τους νέους, αλλά να μοιραστούμε τις ανησυχίες τους. Τα παιδιά δεν φταίνε. Αν κουβεντιάσεις μαζί τους, θα καταλάβεις την αθωότητά τους». Κάθε Τετάρτη και Σάββατο στις φυλακές του Αυλώνα έχουν γιορτή: παραπάνω από εκατό κρατούμενοι «δραπετεύουν», όπως ωραία το γράφει ο Νικολάου, από τα κελιά τους, για να συναντήσουν τον ιερέα της ενορίας Αγίου Γεωργίου Διονύσου, τον αγαπημένο τους παπα-Μάρκο, να του πουν τα προβλήματά τους, να εξομολογηθούν, ν΄ ακούσουν τη λειτουργία. Αυτή η απόδραση τούς προσφέρει μια ώρα «ελευθερίας και ανθρωπιάς».

Τον παπά τον ακολουθούν και κυρίες από τον Διόνυσο, που κι αυτές αισθάνονται την ανάγκη να βοηθήσουν. Διαβάζω: «Οι κυρίες αυτές θυμούνται ένα νεαρό Αλβανό κρατούμενο, που τον συνόδευσαν μέχρι το σημείο που θα γινόταν η απέλασή του. Στις συναντήσεις μας στη φυλακή, λένε, ο νέος αυτός στεκόταν σε μια γωνιά αμίλητος. Δεν είχαμε ανταλλάξει κουβέντα. Λίγο πριν τον απελάσουν βρεθήκαμε δίπλα του. Όταν μας είδε μπροστά του, μας είπε ένα μεγάλο “ευχαριστώ” που βρεθήκαμε κοντά του εκείνη τη δύσκολη ώρα…».

Τελειώνω, δίνοντας τον λόγο, εξ αντιγραφής πάντοτε, στον πατέρα Μάρκο: «Είναι σημαντικό αυτό που κάνουμε, αλλά υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη. Αν βρεθούν άνθρωποι με μεράκι, μπορούν να γίνουν πολλά πράγματα. Ο χρόνος είναι λίγος. Σε μια ώρα έρχεται ο φύλακας και τα παιδιά δεν προλαβαίνουν να εξομολογηθούν».

Και να μείνουν ακόμη λίγο, έξω απ΄ τα κελιά τους, προσθέτω εγώ.