Ένας γάμος, δύο ελλείμματα και κάτι κυβικά νερού

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΜΕΡΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΟΙ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟΙ
ΔΕΚΤΕΣ ΕΙΧΑΝ ΓΕΜΙΣΕΙ ΜΕ ΣΚΙΕΣ ΡΑΣΟΦΟΡΩΝ
ΠΟΥ ΕΠΙΔΙΔΟΝΤΑΝ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ
ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΕΣ ΑΗΔΙΕΣ. ΜΕΤΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΜΕ
ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΕΠΙΣΗΣ ΡΑΣΟΦΟΡΟΥΣ
ΚΑΤΑ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΣΥΛΛΗΨΗΣ
ΤΟΥΣ Σ΄ ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΙΣ ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ
ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟΥ
Πριν από περίπου μία δεκαετία ρασοφόροι ιεράρχες συγκεντρωμένοι πάνω στην εξέδρα τόνωναν το θρησκευτικό αίσθημα του χριστεπώνυμου πληρώματος, διαβεβαιώνοντάς το πως μετά τη διαγραφή του θρησκεύματος από τα δελτία ταυτότητας θα παρεισφρήσει το 666 του Σατανά αυτοπροσώπως. Και όλα αυτά κατά τη θητεία του μακαρίτη Χριστόδουλου, όπως και η τηλεοπτική ρητορεία περί παντός του επιστητού, ρητορεία πολιτικού αρχηγού, η οποία όμως δεν αναλάμβανε καμία πολιτική ευθύνη πέραν της επιβεβαίωσης της ηγεμονικής της τοποθέτησης.

Και τώρα ο Εφραίμ, και γύρω του μια Εκκλησία που προσπαθεί να σώσει τα προσχήματα, μια πολιτική τάξη που προσπαθεί να σώσει τον εαυτό της και μια ελληνική κοινωνία που ακόμη δεν έχει τη δύναμη να συνειδητοποιήσει τα ελλείμματά της. Και φυσικά δεν αναφέρομαι στα οικονομικά της ελλείμματα, ούτε στα χαμένα ή ευρεθέντα κυβικά της Βιστωνίδας. Αναφέρομαι στα συστατικά ελλείμματα μιας κοινωνίας που επιμένει να κρύβεται πίσω από το δάχτυλό της, επειδή δεν τολμάει να αντικρύσει την ίδια την πραγματικότητά της.

Εξηγούμαι: δεν είμαι απ΄ αυτούς που πιστεύουν πως το ελληνικό κράτος είναι ο καλύτερος διαχειριστής της δημόσιας περιουσίας. Θα έλεγα πως είναι ο χειρότερος δυνατός, τουλάχιστον με τον τρόπο που λειτουργεί σήμερα: παραδόπιστο, αλαζονικό, εκβιαστικό. Το ελληνικό κράτος είναι ο χειρότερος δυνατός διαχειριστής της δημόσιας περιουσίας γιατί τη θεωρεί ιδιοκτησία του. Ο κάθε υπουργός θεωρεί ιδιοκτησία του τον τομέα της αρμοδιότητάς του και αυτό το αίσθημα το μεταφέρει σε ολόκληρη την πυραμίδα της διοίκησης.

Άρα δεν με αγγίζουν διόλου όλες αυτές οι ηθικολογικές κορόνες περί δημόσιας περιουσίας την οποία καταχράσθηκε ο Εφραίμ. Ακόμη κι αν θεωρήσουμε ως δεδομένο πως για την όλη υπόθεση φταίει η διαπλοκή με την Νέα Δημοκρατία και η Νέα Δημοκρατία χάσει τις εκλογές. Ακόμη κι αν ο Εφραίμ και ο Αρσένιος και όποιος άλλος δικαστούν και καταδικαστούν, το «περί δικαίου» αίσθημα θα παραμένει αδικαίωτο, ξεκρέμαστο και ορφανό σε μια κοινωνία η οποία δεν δείχνει καμία απολύτως διάθεση να καλύψει τα ελλείμματά της.

Και το πρώτο έλλειμμα είναι το έλλειμμα Παιδείας.

Η Εκκλησία έχει το απυρόβλητο. Περιστασιακά μόνο γίνεται αντικείμενο κριτικής, περιστασιακά και «τυπολατρικά». Ουδέποτε επί της ουσίας. Κι αν υποθέσουμε πως ολόκληρη η ελληνική κοινωνία πάσχει από σοβαρό έλλειμμα Παιδείας, η Εκκλησία δεν συμμετέχει απλώς σ΄ αυτό. Το ενορχηστρώνει.

Παιδεία δεν είναι οι γνώσεις μόνον. Παιδεία είναι μια ολόκληρη αντίληψη για τον κόσμο, τον δικό σου και τον ξένο, για τον τρόπο που μοιράζεσαι τη ζωή σου με άλλους ανθρώπους, για το ενδιαφέρον που δείχνεις, για τον τρόπο με τον οποίον εκφράζεις τα αισθήματά σου, για τον τρόπο με τον οποίον ιεραρχείς τις προτεραιότητές σου. Η Παιδεία σού δίνει τα όπλα για να μπορείς να σταθείς απέναντι σε όλα αυτά τα ηθικά ούτως ή άλλως ζητήματα.

Πώς συμμετέχει η Εκκλησία σε όλα αυτά; Με την αυτάρεσκη αλαζονεία της. Με τον πολιτικό της καιροσκοπισμό. Με τη χαμέρπεια των αισθημάτων της. Ο θλιβερός βυζαντινισμός του σχήματος έχει τόσο πολύ αποκοπεί από την πραγματικότητα που δεν του έχει απομείνει παρά η μαγκιά του Εφραίμ στο Κοινοβούλιο και τα 4Χ4 της συνοδείας του.

Το δεύτερο μεγάλο έλλειμμα είναι το έλλειμμα δημοκρατίας. Το έλλειμμα της δημοκρατίας είναι συνέπεια του ελλείμματος Παιδείας. Σ΄ αυτό πρωταγωνιστεί το ελληνικό κράτος με τις αυθαιρεσίες του, με την κατάχρηση του δημόσιου χώρου, με την κατάσχεση της στοιχειώδους αξιοπρέπειας των πολιτών του- την οποία δεν μπορούν να κρίνουν ελλείψει δημόσιας Παιδείας. Και με τον όρο «δημόσια» Παιδεία δεν εννοώ τα δημόσια σχολεία, εννοώ την Παιδεία της δημόσιας ζωής.

Το έλλειμμα της δημοκρατίας το ζούμε καθημερινά. Ο κύριος Βουλγαράκης εν τη αφελεία του το εξέφρασε κυριολεκτικά. Αν το ηθικό είναι και νόμιμο, τότε η εξουσία του ηθικού ταυτίζεται με την εξουσία του νόμιμου και τότε το ποιο είναι το ηθικό το ορίζει το νόμιμο. Αν γίνει μια δικτατορία, για παράδειγμα, τότε ποια είναι η ηθική που θα μας επιτρέψει να της αντισταθούμε, αφού οι νόμοι της θα ορίζουν και την ηθική μας; Όχι, προς Θεού, η δημοκρατία μας δεν κινδυνεύει από καμιά δικτατορία, μόνον από τον εαυτό της κινδυνεύει. Κι αν το ηθικό είναι και νόμιμο, τότε όταν αλλάζουν οι νόμοι τι γίνεται με την ηθική;

Πάνω σ΄ αυτή τη λογική στηρίχθηκαν όλες οι δραστηριότητες του Εφραίμ, ο οποίος με ένα τηλεφώνημα μπορούσε να «νομιμοποιήσει» τις πράξεις του, άρα να είναι εντάξει και με την ηθική του.

Αν το ηθικό είναι και νόμιμο, τότε όταν αλλάζουν οι νόμοι τι γίνεται με την ηθική;