Δίκτυο

«Αποκαθήλωσης» ώρα
Μ.Α.

Κόντρα στις καταναλωτικές τάσεις των ημερών, το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο επιχειρεί να αλλάξει το κλίμα με μια πρόταση που θα προσελκύσει όχι μόνο όσους θέλουν να μπουν στο θρησκευτικό κλίμα αλλά και τους φιλότεχνους. Κι αυτό διότι από χθες εκθέτει την επαναπατρισθείσα από το Λονδίνο εικόνα της «Αποκαθήλωσης», του 14ου αιώνα. Η συντήρηση έδειξε ότι στην άλλη όψη απεικονιζόταν η Παναγία Οδηγήτρια με χρυσοκοντυλιές. Η εικόνα θα παραμείνει στο μουσείο ώς τις 19 Δεκεμβρίου και έπειτα θα επιστραφεί εκεί από όπου εκλάπη πριν από 30 χρόνια, στη Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών.


Κορμιά και μνήμες
Γ.Δ.Κ.Σ.

Πολύ του ταίριαζε του Κωνσταντίνου Παπαχρόνη η επιμνημόσυνη δέηση που έψαλαν χτες στην Αγία Ειρήνη μπροστά στη σορό του- ένα λευκό φέρετρο με τζάμι κι εκείνος μέσα όμορφος, ήσυχος, ήμερος, ήρεμος, σα να μη συνέβη τίποτα: Μια υπέροχη βυζαντινή χορωδία, ένας ιερωμένος που χοροστάτησε και που στο τέλος μίλησε με βαθιά συγκίνηση, με αλήθεια, με γνώση, μακριά από ιερατικούς στόμφους και κορώνες, κόσμος πολύς- σύσσωμοι οι της νεώτερης γενιάς του θεάτρου, με τα μπουφάν τους, με τα σκουλαρικάκια τους, με τους κρίκους τους, με τα αθλητικά τους παπούτσια και αρκετοί απ΄ τους παλιότερους-, οι ρημαγμένοι αλλά γεμάτοι αξιοπρέπεια γονείς του- που έχασαν πριν από λίγους μήνες κι άλλο παιδί…-, ο αδελφός του, οι άνθρωποί του, ούτε φωνές, ούτε κοπετοί, πόνος βουβός, βαθύς και δάκρυα που έτρεχαν διακριτικά. Όπως ακριβώς έπαιζε το παιδί αυτό στο θέατρο- βαθιά, εσωτερικά, βυθισμένο στον κόσμο του ρόλου του-, όπως ακριβώς πέρασε από τη ζωή- με διακριτικότητα, με σεμνότητα όχι επίπλαστη, με Ήθος.

Ήταν εκεί από τον Γιάννη Χουβαρδά και την Έφη Θεοδώρου του Εθνικού Θεάτρου μέχρι την Ρένη Πιττακή, από τον απαρηγόρητο Νίκο Μαστοράκη- τον σκηνοθέτη του στο «Γάλα» και στο «Ξύπνημα της άνοιξης», το φετινό τελευταίο έργο του-, και τον Δημήτρη Καταλειφό μέχρι τον Κωνσταντίνο Γιάνναρη, από τον Λάκη Λαζόπουλο και τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο μέχρι όλα τα παιδιά που έπαιζαν φέτος μαζί του, μέχρι σπουδαστές δραματικών σχολών. Και το χειροκρότημα στο τέλος- το τελευταίο τουήταν αυτό που του άξιζε: ζεστό, απ΄ την καρδιά βγαλμένο. Σήμερα η γη της Κατερίνης- εκεί όπου έζησε την εφηβεία του, εκεί όπου ανακάλυψε το θέατρο, εκεί όπου ζούνε οι δικοί του- δέχεται σήμερα στην αγκαλιά της το σώμα του Ταλαντούχου αυτού παιδιού. Τα κορμιά γίνονται χώμα και νερό, τα δάκρυα στερεύουν με τον καιρό, ο πόνος μαλακώνει αλλά οι μνήμες, όσο κι αν θολώνουν, δεν σβήνουν. Οι μνήμες μας από τα οκτώ χρόνια του Κωνσταντίνου Παπαχρόνη στο θέατρο και, πάνω απ΄ όλα, ο Λευτέρης του στο «Γάλα» έχουν εγκατασταθεί μέσα μας τόσο γερά που δεν θα φύγουν με τίποτα.


Χρέος τιμής
Χ.

Τους δημιουργούς των δύο ντοκιμαντέρ που έλαβαν τα Βραβεία Κοινού στο «10ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης- Εικόνες του 21ου αιώνα» τίμησε σε ειδική εκδήλωση στο αμφιθέατρο του «Ερρίκος Ντυνάν» ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός. Τα ειδικά βραβεία που συνοδεύονται από χρηματικό έπαθλο απένειμαν στους δύο δημιουργούς Αλίντα Δημητρίου («Πουλιά στο Βάλτο») και Ελευθέριο Φυλακτό («Τhe Αrchelon Βubble») οι αντιστασιακοί Απόστολος Σάντας και Ευάγγελος Μαχαίρας, ενώ ο πρόεδρος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού Ανδρέας Μαρτίνης έκανε λόγο για χρέος τιμής προς τις γυναίκες της Εθνικής Αντίστασης, ο αγώνας των οποίων καταγράφεται στο ντοκιμαντέρ της Αλίντας Δημητρίου «Πουλιά στο Βάλτο».