Ήρωες οι «συνηθισμένοι άνθρωποι»

Το Νέο Δελχί είχε ενημερωθεί από την Ουάσιγκτον για το ενδεχόμενο τρομοκρατικής επίθεσης στη Βομβάη πριν από τα δραματικά γεγονότα της περασμένης Τετάρτης. Αυτό ισχυρίστηκε αξιωματούχος της αμερικανικής κυβέρνησης, η οποία έχει «λόγους να πιστεύει» ότι οι τρομοκράτες προέρχονται από το Πακιστάν.

O Αμερικανός αξιωματούχος δεν θέλησε να δώσει τον ακριβή χρόνο και περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τις πληροφορίες που παρείχε η Ουάσιγκτον προς το Νέο Δελχί. Σε κάθε περίπτωση, ο ισχυρισμός του αναμένεται να προκαλέσει επιπλέον προβλήματα στην ινδική κυβέρνηση, η οποία βρίσκεται ήδη αντιμέτωπη με επικρίσεις για την αποτυχία της σε θέματα ασφαλείας και πληροφοριών έπειτα από τις τρομοκρατικές επιθέσεις, οι οποίες στοίχισαν τη ζωή σε 172 ανθρώπους.

Οι ΗΠΑ φαίνεται να συντάσσονται με την εκτίμηση της Ινδίας ότι οι τρομοκράτες προέρχονται από το γειτονικό Πακιστάν. «Υπάρχουν πολλοί λόγοι που μας κάνουν να πιστεύουμε ότι η οργάνωση ή μέρος αυτής εδρεύει στο έδαφος του Πακιστάν», δήλωσε χαρακτηριστικά Αμερικανός διπλωμάτης στο περιθώριο της συνόδου των υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ. Το Νέο Δελχί επισκέπτεται σήμερα η Κοντολίζα Ράις μεταφέροντας το αίτημα των ΗΠΑ για πλήρη συνεργασία της πακιστανικής κυβέρνησης στη διερεύνηση της υπόθεσης.

Οι νέοι ήρωες
Την ίδια ώρα η Βομβάη υποκλίνεται στους νέους της ήρωες. Είναι οι «συνηθισμένοι άνθρωποι» που τις δύσκολες στιγμές του τρόμου των τυφλών επιθέσεων έσωσαν με την ψυχραιμία τους εκατοντάδες συμπολίτες τους. Ένας τέτοιος «συνηθισμένος άνθρωπος» είναι ο 37χρονος Βισνού Ντάτα Ραμ Ζεντέ, υπάλληλος στον μεγαλύτερο σιδηροδρομικό σταθμό της Βομβάης. Λίγο πριν από την επίθεση καθοδηγούσε από τα μεγάφωνα του σταθμού τους ταξιδιώτες προς τα τρένα τους.

Όταν ακούστηκε η πρώτη έκρηξη και είδε τον κόσμο να τρέχει πανικόβλητος στην αποβάθρα πήρε το μικρόφωνο και με ήρεμη φωνή οδήγησε το πλήθος προς στην ασφαλέστερη έξοδο. «Εγκαταλείψτε τον σταθμό από την πύλη 1», έλεγε εναλλάξ στις γλώσσες Χίντι και Μαράθι, ενώ δεχόταν τα πυρά ενός τρομοκράτη. Όχι πολύ μακριά από τον σταθμό, στο ξενοδοχείο «Ταζ Μαχάλ», ο βοηθός μάγειρα Νίτιν Μινόχα και οι συνάδελφοί του έσωσαν από τις σφαίρες των τρομοκρατών περισσότερους από 200 πελάτες του εστιατορίου οδηγώντας τους στους χώρους ενός ιδιωτικού κλαμπ. «Το μόνο που θέλαμε ήταν να προστατεύσουμε τους φιλοξενούμενούς μας», δήλωσε στους «Νew Υork Τimes». «Νομίζω ότι κάναμε πολύ καλή δουλειά, αν και χάσαμε μερικές ζωές».

«Οι σφαίρες περνούσαν πάνω από τα κεφάλια μας»

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Πέτρος Στεφανής pstefanis@hotmail.com

«ΜΕ ΤΟ που έφτασα στη Βομβάη, κατευθύνθηκα αμέσως στο μεγάλο ξενοδοχείο- σύμβολο της Ινδίας, το Τaj Μahal: Μια μεγάλη φωτιά ήδη το έκαιγε για δυο μέρες. Η αστυνομία είχε ακροβολιστεί, είχε βάλει και ελεύθερους σκοπευτές γύρω γύρω. Ακούγαμε συνέχεια πυροβολισμούς, οι τρομοκράτες έριχναν και χειροβομβίδες».

Είδε στην τηλεόραση τα έκτακτα δελτία για τα γεγονότα στη Βομβάη. Την επόμενη κιόλας μέρα, έβγαζε βίζα για να πετάξει προς τα εκεί, να καλύψει φωτογραφικά ένα ακόμα πεδίο ταραχών. Αυτήν τη φορά, όχι σκηνικό έντασης μεταξύ δύο χωρών, όπως σε παλαιότερες αποστολές του, αλλά τρομοκρατική επίθεση εις βάρος ανυποψίαστων πολιτών, στην καρδιά μεγαλούπολης, με επίσημο απολογισμό 183 νεκρούς.

Καρέ καρέ
Επί 48 ώρες, ο Λευτέρης Πιταράκης αποτύπωσε καρέ καρέ με τον φακό του τις σκηνές πανικού, μέχρι και την τελική εξουδετέρωση των δραστών, το περασμένο Σάββατο.

«Μόλις είδα, από το Λονδίνο, τις σοκαριστικές αυτές εικόνες, κατάλαβα ότι όλη αυτή η κατάσταση ομηρείας θα κρατούσε μέρες, όχι μόνο ώρες. Ήξερα, δηλαδή, βάσει εμπειρίας μου από ανάλογες δύσκολες καταστάσεις, ότι ο αριθμός των θυμάτων θα είναι τελικά πολύ μεγαλύτερος, συγκριτικά με τις πρώτες εκτιμήσεις», λέει σήμερα στα «ΝΕΑ», ενώ στέλνει και τις τελευταίες φωτογραφίες του στο πρακτορείο του, λίγο πριν αναχωρήσει από την Ινδία. «Οι φωτογράφοι ήμασταν αρκετά κοντά, μου έκανε μεγάλη εντύπωση πώς μας άφησαν να πλησιάσουμε τόσο- σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, θα μας είχαν χιλιόμετρα μακριά. Η αγωνία του κόσμου ήταν μεγάλη· κανείς δεν ήξερε πόσοι είναι οι νεκροί ή οι όμηροι που για τρεις ημέρες κρατούνταν, τόσο στα ξενοδοχεία Τaj Μahal και Οberoi όσο και σε εβραϊκό κέντρο», περιγράφει.

Τελική μάχη
Το Σάββατο το πρωί, ημέρα της τελικής μάχης για την εξόντωση των τρομοκρατών, η ένταση, όπως λέει, έφτασε στο κατακόρυφο. «Οι σφαίρες περνούσαν και πάνω από τα κεφάλια μας. Τρομάξαμε και καλυφθήκαμε, ήταν δύσκολα τα πράγματα! Πολύς καπνός έβγαινε από τα παράθυρα, για ώρες κανείς δεν ήξερε τι ακριβώς γινόταν μέσα, στο εσωτερικό των κτιρίων», ανατρέχει ο 34χρονος Αθηναίος φωτορεπόρτερ, που εξηγεί πως θέμα σύγκρισης της νέας επαγγελματικής περιπέτειάς του με άλλες εμπόλεμες καταστάσεις στις οποίες ενεπλάκη, είναι δύσκολο να τεθεί.

«Για μένα είναι εξίσου συγκλονιστικές οι στιγμές, και στις δύο περιπτώσεις σκοτώνονται άνθρωποι αθώοι. Όταν, όμως, εντελώς ξαφνικά, όπως τώρα, σημειωθεί επίθεση σε μια μητρόπολη, εναντίον πολιτών που γευματίζουν αμέριμνοι σ΄ ένα εστιατόριο, είναι πολύ πιο θλιβερό κι από πόλεμο, εκτιμώ. Λες, δηλαδή, ότι στον σημερινό κόσμο μας κάποια στιγμή μπορεί να γίνει παντού κάτι παρόμοιο, όπως, π.χ. το 2004, στη Μαδρίτη. Το κακό είναι τελικά στην πόρτα μας, μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή…».

LΙΝΚ:

http://www.lightstalkers.org/lefterispitarakis
http://www.ap.org

Με ένα κλικ

● Ο ΛΕΥΤΕΡΗΣ Πιταράκης φωτογραφίζει επαγγελματικά από τα 18 του, μετρά 5 χρόνια «θητείας» στη Μ. Ανατολή, ανέλαβε «επικίνδυνες αποστολές» και στα Σκόπια, το 1999.

● ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 10 χρόνια ανήκει στο δυναμικό του πρακτορείου Αssociated Ρress. Οι φωτογραφίες του μοιράζονται σε πάνω από 15.000 συνδρομητές παγκοσμίως και τις βλέπουν καθημερινά πάνω από 2 δισ. άνθρωποι.

● ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ του 2007 σώθηκε από θαύμα, μόνο με τραύμα από θραύσμα που διαπέρασε τους μηρούς του, σε διπλή βομβιστική επίθεση στο Καράτσι του Πακιστάν με εκατοντάδες θύματα.

● ΕΧΕΙ ΒΡΑΒΕΥΘΕΙ με το Οverseas Ρress Club John Faber Group Αward, to 2002, στη Νέα Υόρκη. Το 2006, οι εικόνες του από τον πόλεμο Ισραήλ – Χεζμπολάχ, στον Λίβανο, τον έφεραν φιναλίστ για το βραβείο Πούλιτζερ 2007.