«Οι βράχοι και η πέτρα είναι σύμβολα της αιώνιας ζωής»

«Στην Ελλάδα οι βράχοι μιλάνε. Οι άνθρωποι μπορεί να πεθαίνουν, οι βράχοι ποτέ. Και πουθενά στη Γη ο Θεός δεν ήταν τόσο σπάταλος σε βράχους, όσο στην Ελλάδα. Οι ίδιοι βράχοι είναι σύμβολα της αιώνιας ζωής» (Χένρι Μίλερ). Δεν είναι μόνον ο έρωτας, ο θάνατος, η κοινωνία, τα κατορθώματα του ανθρώπου και οι ανησυχίες του για τα οποία καταναλώνονται τόνοι μελανιού. Υπάρχουν στη ζωή μας και οι πέτρες, οι βράχοι, τα βότσαλα, οι πολύτιμες και ημιπολύτιμες πέτρες «που μας κατακλύζουν με αφθονία. Η ανεξάντλητη φύση παραμένει σιωπηλή, όσο δεν της ζητάμε να μας μιλήσει», σημειώνουν στον πρόλογο του λευκώματος «Πέτρα ωραιοτάτη» (Εκδόσεις Φιλοποίμην)- σε κείμενα γραμμένα στα ελληνικά και στα αγγλικά-, με πέτρες και βράχους από κάθε γωνιά της Γης (Περού, Νορμανδία, Σαχάρα, Ελλάδα, κ.α.) ο Βασίλης Σημαντηράκης και η Μαρίνα Λυκούδη. Κι όμως, η πέτρα αποτελεί κομμάτι της λογοτεχνίας. Ο Νίκος Καζαντζάκης έχει γράψει «άπιστη, ανήμπορη ψυχή, που δεν έχεις τη δύναμη να πάρεις ένα κομμάτι πέτρα και να δεις μέσα της ολάκερο τον παντοδύναμο Θεό», ο Γιάννης Ρίτσος «ετούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή, σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια», ο Οδυσσέας Ελύτης «όλη του κόσμου η απονιά θα γίνει πέτρα», ο Διονύσιος Σολωμός «δόξα έχει η μαύρη πέτρα σου», ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης «μέριασε βράχε να διαβώ»…

Στο καλαίσθητο λεύκωμα (250 σελίδων) υπάρχουν πέτρες και βράχοι με σχήματα που έχουν αποκτήσει στο πέρασμα των αιώνων «σαν να θέλουν κάτι να πουν», όπως «μια σιωπή που ακτινοβολεί», «μνήμες σμιλεμένες από την πείρα των ανέμων», «άνθη γεννιούνται από την πέτρα»…

Παρ΄ όλα αυτά η πέτρα, αν και είναι στοιχείο της φύσης δεν έχει πολλούς θαυμαστές, για προφανείς λόγους: δεν εκπέμπει άρωμα, δεν γνωρίζει εποχές και δεν αλλάζει εύκολα πρόσωπο. Στέκει πάντα βουβή και ψυχρή, αμέτοχη στην ανθρώπινη μοίρα… Ένα είναι σίγουρο: ότι ο άνθρωπος χρειάστηκε την πέτρα και όχι η πέτρα τον άνθρωπο.