ΜΑΤΙΕΣ Επιτέλους…

Επιτέλους, έστω και με μεγάλη καθυστέρηση, τράβηξε κάποιος το αυτί του ηγούμενου-μάνατζερ, που έχει αναστατώσει την Ελλάδα με τις οικονομικές δραστηριότητές του. Κι αυτός ο κάποιος είναι ο ίδιος ο Πατριάρχης. Που κάλεσε τον Εφραίμ στην Πόλη, τον άφησε να περιμένει δύο ώρες μαζί με τον Αρσένιο στον προθάλαμο του γραφείου του και επί τρεις ώρες, κατόπιν, του ζητούσε εξηγήσεις για το τι τρέχει στο Βατοπέδιο. Για να τον υποχρεώσει στο τέλος να παρουσιασθεί «ενώπιον της Αδελφότητος της Μονής, να δηλώσει ότι προτίθεται να αποσυρθεί, άχρι καιρού, εκ των διοικητικών και διαχειριστικών ευθυνών της Ηγουμενίας» και να υποβάλει στο Πατριαρχείο την απόφαση της Αδελφότητος, ώς αύριο, 2 Δεκεμβρίου.

Βεβαίως, αυτό το «τράβηγμα του αυτιού» δεν πόνεσε ιδιαίτερα τον αλαζόνα ηγούμενο.

Όπως και να ΄χει, όμως, του έσπασε λίγο τον τσαμπουκά. Και τον τράβηξε μακριά απ΄ το «ταμείο». Ο Εφραίμ, ωστόσο, διατηρεί τις «πνευματικές εξουσίες» που του παρέχει το αξίωμά του. Και θα τιμωρηθεί μόνο «αν αποδειχθεί ότι υπέπεσε σε κάποιο παράπτωμα». Και η όποια ποινή θα του επιβληθεί από εκκλησιαστικό δικαστήριο. Τρέχα γύρευε, δηλαδή…

Δεν ακούστηκε καλά, από ορισμένους, αλλά αυτό που είπε ο Αλέκος Αλαβάνος, ότι πρέπει να προσαχθούν βιαίως ενώπιον της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής ο Εφραίμ και ο Αρσένιος, νομίζω ότι είναι πολύ σωστό. Από πού και ώς πού δύο καλόγεροι αρνούνται να απαντήσουν, πρόσωπο με πρόσωπο, στις ερωτήσεις μελών του Κοινοβουλίου; Ποιοι είναι αυτοί που περιφρονούν τη Δημοκρατία και τους νόμους της; Και πώς απέκτησαν αυτό τον τουπέ που τους διακρίνει;

Τα ΄χασα βλέποντας στην τηλεόραση το «νταηλίκι» με το οποίο βάδιζαν προς το Βουλευτήριο! Βήμα γοργό, αυστηρό, σχεδόν στρατιωτικό! Λες και πήγαιναν αυτοί «να ζητήσουν εξηγήσεις» από τους βουλευτές, για το τεράστιο σκάνδαλο των οικοπέδων, της λίμνης, των ανταλλαγών, των πωλήσεων και των λογαριασμών εκατομμυρίων ευρώ σε διάφορες τράπεζες!

Θα αναρωτήθηκαν, ίσως, πολλοί «από πού έχουν πάρει αυτόν τον αέρα» οι δύο ρασοφόροι. Απαντώ: δεν έχουν «αέρα» μόνο οι δύο συγκεκριμένοι ρασοφόροι.

Όλοι οι ρασοφόροι, με εξαίρεση τους φτωχούς, ταπεινούς παπάδες, που πραγματικά «συνομιλούν» με τον Θεό, έχουν δύναμη και τη δείχνουν. Και τη δύναμη αυτή την αντλούν από τους πολιτικούς. Ιδίως των κομμάτων που κυβερνούν τη χώρα. Οι πολιτικοί ξέρουν από την πείρα τους ότι πρέπει να τα ΄χουν καλά με τους ιερωμένους. Οι ιερωμένοι επηρεάζουν. Δίνουν ψήφους. Πολύ περισσότερες από τα ρουσφέτια.

Σκέφτομαι τον μακαρίτη τον Χριστόδουλο. Θυμόσαστε με πόσην άνεση οργάνωνε συλλαλητήρια «πιστών» στην Πλατεία Συντάγματος, μάζευε υπογραφές για το θέμα των ταυτοτήτων, βρισκόταν συνεχώς στα κεντρικά δελτία ειδήσεων της τηλεόρασης; Ό,τι ήθελε έκανε! Και ουδείς τολμούσε να του πάει κόντρα. Είτε από την κυβέρνηση είτε από την αντιπολίτευση. Όσο για τους καλόγερους, μόνον ο Μάνος Χατζιδάκις τούς «έκραζε» κανονικά. Πριν από 45 χρόνια, στην «Κυρά», τραγουδούσε: «Κι όταν βγει στο παραθύρι/ πώς φοβάμαι μη με δείρει/ και κλειστώ σε μοναστήρι/ και με φάν΄ οι καλογήροι»!