Ματιές Μετανάστες

Η ιδιαίτερη θα μπορούσα να πω πατρίδα μου είναι η Πλατεία Κυριακού (Βικτωρίας τη λένε, εδώ και κάμποσα χρόνια). Γειτονιά μου είναι και η Πλατεία του Αγίου Παντελεήμονος, στην Αχαρνών. Και γειτονιά, επίσης, του Θόδωρου Αγγελόπουλου, του Χρήστου Γιανναρά, του Μένη Κουμανταρέα, του Θεόφραστου Σακελλαρίδη, του Αλέκου Σακελλάριου, των καθηγητών Πράτσικα και Ρόκα, του Εμπειρίκου, απ΄ όσους θυμάμαι.

Στον ναό του Αγίου Παντελεήμονος μας πήγαιναν- υποχρεωτικά- τον καιρό του Εμφυλίου για «εκκλησιασμό» οι καθηγητές μας της Β΄ Γυμνασίου. Και λίγο πιο πέρα στην οδό Μαυρογένους, βρισκόταν το Η΄ Αστυνομικό Τμήμα, όπου κάθε τρεις και λίγο οι αστυφύλακες τραβούσαν «δι΄ υπόθεσίν των», τα «ατίθασα και ξενοκίνητα στοιχεία» της περιοχής, όπως έγραφε ο Αντώνης Ζαχαρόπουλος. Στην οδό Ιουλιανού έμενε ο Μανιαδάκης. Στην οδό Ελπίδος βασανίζονταν οι πατριώτες από τον Παρθενίου και τους συν αυτώ «παλικαράδες» των Ταγμάτων Ασφαλείας. Και στο ξενοδοχείο «Κρυστάλ»- Ελπίδος και Μονής Προδρόμου- έδιναν κι έπαιρναν οι ξυλοδαρμοί και ο φάλαγγας.

Θέλω να πω ότι σ΄ αυτό το σημείο της Αθήνας οι κάτοικοι ήταν συνηθισμένοι σε μπιστολιές, μαχαιρώματα, συλλήψεις, φονικά, φασαρίες, ώς το ΄60 τουλάχιστον. Μετά ηρέμησαν τα πράγματα, βαθμιαία. Κι όταν άρχισαν να ΄ρχονται οι οικονομικοί μετανάστες, οι δρόμοι γύρω από την Πλατεία Κυριακού «ζωντάνεψαν»: οι ξένοι χόρευαν, τραγουδούσαν, γλένταγαν, οργάνωναν γιορτές, χαίρονταν τις νέες συνθήκες, το γλυκό μεροκάματό τους, τα Σαββατοκύριακα. Και μαζί τους και πολλοί Έλληνες. Αγαπώ πολύ αυτή τη γωνιά της πόλης. Και την έχω χιλιοτραγουδήσει: «Οδός Αριστοτέλους», «Το άγαλμα», «Κύλαγε το τσέρκι στην οδό Φυλής», «Σπίτι παλιό», «Άγγελος δραπέτης από τον ουρανό» κ.λπ. Στην οδό Μαγνησίας πρώτα και κατόπιν στην οδό Φυλής δούλευε ο πατέρας μου. Τώρα, η οδός Φυλής είναι γεμάτη μπουρδέλα, πουτάνες, νταβατζήδες και «πελάτες» απ΄ όλα τα σοκάκια του κόσμου. Και στην Αχαρνών, γύρω από την εκκλησία, πουλιούνται ναρκωτικά, σκοτώνονται άνθρωποι, γίνονται ληστείες και συγκρούσεις κι όλο ανεβαίνει, ανεβαίνει ένα πελώριο κύμα ρατσισμού.

Διάβασα πολλά τούτες τις μέρες για τις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, τους πετροπόλεμους, τους τσαμπουκάδες των «Χρυσαυγιτών», τις καταγγελίες των κατοίκων. Η όλη ιστορία μυρίζει μπαρούτι. Καταλαβαίνω τη νοικοκυρά που φοβάται να βγει από το σπίτι της τη νύχτα. Καταλαβαίνω όμως και τον μετανάστη που ήρθε εδώ με χίλιους κινδύνους για να δουλέψει, όπως κάναμε κι εμείς κάποτε στη Γερμανία, το Βέλγιο, την Αυστραλία, τον Καναδά και την Αμερική. Εκείνο που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί η Αστυνομία δεν έχει εντοπίσει τους πυρήνες των εμπόρων ναρκωτικών, τους συμμορίτες, τους μαχαιροβγάλτες, τους πιστολάδες, χρόνια και χρόνια.

Βεβαίως, δεν είναι εύκολο κάτι τέτοιο. Στην καρδιά της Αθήνας, στην Ομόνοια, πίσω από το Δημαρχείο, οργιάζει το εμπόριο της λευκής και μαύρης σάρκας, οι σύριγγες πάνε κι έρχονται, τα χασίσια και οι ηρωίνες αλλάζουν χέρια μπροστά στα μάτια της Αστυνομίας.

Αφού λοιπόν συμβαίνουν αυτά στην οδό Σωκράτους, δεν μπορεί να μη συμβαίνουν στην Αχαρνών ή σε ακραίες συνοικίες του Πειραιά, του Κορυδαλλού, της Πετρούπολης. Το ζήτημα είναι πώς θα αντιμετωπιστούν.

Και φυσικά, η εγκληματικότητα θα πάρει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις σε λίγο καιρό: όταν και η Ελλάδα θα χωθεί, ώς τον λαιμό, στην ύφεση και η ανεργία, σύμφωνα τουλάχιστον με τις προβλέψεις του ΟΟΣΑ, θ΄ αρχίσει να εμφανίζεται στις πρώτες θέσεις της ευρωζώνης. Πρέπει να πάρουμε από τώρα τα μέτρα μας. Ο άνεργος, ο πεινασμένος, ο δυστυχής χρειάζεται βοήθεια από το κράτος για να μη μουντάρει στο σπίτι σου και στο σπίτι μου.