Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!)
είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

«Ευαισθησίες» και εκλεκτικές συγγένειες
Φοίβη

Κουίζ για δυνατούς λύτες: Ποιος βουλευτής εντοπίζει αίφνης «μεγάλες ελλείψεις σε ειδικό επιστημονικό και εργατοτεχνικό προσωπικό καθώς και σε προσωπικό φύλαξης» σε Μουσείο της Βόρειας Ελλάδας (άντρο των «πολύ κολλητών» του πολύφερνου εξαναγκασθέντος σε παραίτηση γενικού γραμματέα του εκΠολιτισμού μας);

Ρωτά δε την του εκ-Πολιτισμού υπουργάρα γιατί, «αν και σύμφωνα με υπηρεσιακούς παράγοντες για τη λειτουργία του Μουσείου απαιτούνται 30 ημερήσιοι και 6 νυκτερινοί μόνιμοι φύλακες, σήμερα υπηρετούν μόνο 15 (14 ημερήσιοι και μόνο ένας νυκτοφύλακας) και δεν έγινε καμία πρόσληψη στη διάρκεια του 2008 και πώς θα καλυφθούν οι πάγιες και διαρκείς ανάγκες».

Να είναι άσχετη η «ευαισθησία» βουλευτή με το γεγονός ότι στους απολυθέντες εσχάτως από το μουσείο είναι και στενός συγγενής του; Δεν υπήρχαν άραγε τα ίδια ακριβώς προβλήματα εδώ και δύο χρόνια που ο συγγενής «υπηρετούσε» το Μουσείο;

Ή μήπως η ευαισθησία προέκυψε τώρα που «σε αντίθεση με τις προηγούμενες χρονιές στις 31/10/2008 οι προσληφθέντες μέσω ΑΣΕΠ απολύθηκαν λόγω λήξης της σύμβασής τους»; (Αλήθεια, ο συγγενής αποτέλεσε εξαίρεση;).

Δεν υπήρχε άραγε το πρόβλημα της «στελέχωσης» προ απολύσεων, όταν κάποιοι κάποιοι έσπευδαν να στηρίξουν την παγίως αδρανή κι ολιγωρούσα- γνωστόν στους πάντες…- υπουργάρα σε ανούσιες φιέστες στο ίδιο Μουσείο;

Τι να πει κανείς; Οι ευαισθησίες δεν ελέγχονται. Σου έρχονται και, τσουπ, σου κάθονται. Ειδικά αν έχεις και στενούς συγγενείς κάπου εκεί ανάμεσα…


Έως πότε παλικάρια…;

Αγαπητή Κα Φοίβη, Ως πιστός αναγνώστης σας, πιστεύω ότι έχω το δικαίωμα να σας ζητήσω μια χάρη. Σας παρακαλώ, γράψτε κάτι γι΄ αυτό το έρημο το επίρρημα ΕΩΣ, που δεν μας έφτανε τόσον καιρό να το προφέρουν (ειδικά στα δελτία καιρού) με τον τόνο στο ω, τώρα τελευταία το βλέπουμε και γραμμένο έτσι! ΕΛΕΟΣ πια, κάποιος να μας απαλλάξει από τους αγράμματους.

(Και να ήταν μόνον αυτό, αλλά συγχωρήστε με, με πνίγει κάθε φορά που το βλέπω ή το ακούω). Ευχαριστώ.

Με εκτίμηση, Αντρέας Φραγκούλιας, αρχιτέκτονας Δεν έχουμε παρά να ελπίσουμε ότι κάποιος από τους «εγγράμματους» των δελτίων καιρού, αγαπητέ Αντρέα, θα διαβάσει και κάποιο λεξικό: Έως [eos] πρόθ.: Ι. δηλώνει χρόνο ή τόπο. Μέχρι. Ηώς [λατιν.

eos]: Φως. Εωσ-φόρος: όλοι ξέρουμε τι είναι (να έχουν άραγε οι «εγγράμματοι» αυτό κατά νουν;).


Διαφυλετικές ανησυχίες

Αγαπητή Φοίβη Ελπίζω η επιστολή της κ. Μερόπης Βέλλα (Αμπελόκηποι) να ήταν ένα κακόγουστο αστείο, διαφορετικά έχουμε μεγάλο πρόβλημα ΚΑΙ στον τομέα αυτόν! Ευελπιστώ όμως ότι δεν είναι πολλοί αυτοί που συμμερίζονται… κατάμαυρες απόψεις και δεν φοβούνται να στέλνουν τα παιδιά τους σε δημόσια σχολεία που «βρίθουν από αλλοδαπούς»!

Το ότι η εκλογή Ομπάμα θα είχε τέτοιες παραμέτρους και στα ελληνικά δημόσια σχολεία δεν το φανταζόταν κανείς μέχρι τώρα, γι΄ αυτό καλά που υπάρχουν και… ανοιχτόμυαλα άτομα όπως η κ. Μερόπη (με διαφυλετικές ευαισθησίες, προπάντων!) για να μας το υπενθυμίζουν!

Σύμφωνα με την κ. Βέλλα, οι αφρικανι κής καταγωγής μαθητές έχουν «καβαλήσει το καλάμι» και φλερτάρουν τις «δικές μας» μαθήτριες, με υπονοούμενα, αλλά εγώ δεν θα αποκαλούσα την κατάσταση απελπιστική. Αντίθετα, πιστεύω ότι θα ήταν ευχής έργο αν οι διαφυλετικές σχέσεις εξασφάλιζαν πράγματι… έξυπνα παιδιά.

Με το χαμηλό επίπεδο που παρατηρείται τελευταία όλο και περισσότερο και την ευδαιμονία των πολιτών της χώρας αυτής, οποιαδήποτε μορφή βοήθειας από το εξωτερικό θα έλεγα ότι είναι όχι μόνο δεκτή αλλά και ευπρόσδεκτη. Περαστικά μας!

Φιλικά, Μίνα Σωτηροπούλου, Γκέτεμποργκ Σουηδίας Ήθελα να σας ενημερώσω, αγαπητή Μίνα (επειδή είστε λίγο μακριά και ίσως δεν το έχετε μάθει), ότι η Ελλαδάρα βρίθει ανοιχτόμυαλων με διαφυλετικές ανησυχίες. Τι να κάνουν κι αυτοί οι κακομοίρηδες (διότι μόνον έτσι μπορεί να τους δει κανείς…). Με τόσα στραβά που τους βρίσκουν στη σεμνή και ταπεινή ζωούλα τους, θέλουν κάποιον αποδιοπομπαίο τράγο για να του τα φορτώσουν όλα τα στραβά. Κάπου να ξεσπάσουν. Και πάντα αυτός ο κάποιος ή το… κάπου έχει το πρόσωπο του οικονομικού μετανάστη, μαύρου, άσπρου, κόκκινου, Αλβανού, Πολωνού, Πακιστανού, Νιγηριανού που ήρθε να βρει στον ήλιο μοίρα και πιθανόν και να παραστράτησε αλλά δεν ρωτά κανείς γιατί- μήπως, ας πούμε, είναι από το ότι δεν τον δέχεται κανείς… Και το καλύτερο, αν δεν το μάθατε, είναι ότι από αυτές τις υψηλές ανθρώπινες αξίες θέλουν να εμφορούνται και τα παιδιά τους, ώστε να ζήσουν σε έναν καλύτερο κόσμο μίσους, μισαλλοδοξίας και ξενοφοβίας, σε ένα Ελλαδιστάν που κατά το ένα τέταρτο θα κατοικείται από «ξένους» που θα είναι πάντα οι εχθροί και ποτέ «οι δικοί μας ξένοι»- και εν τέλει, απλά, οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας.