Το Πνεύμα του Τόνου

Νέα γενιά
Του Μάνου Ελευθερίου

Έναν Αμερικανό φοιτητή, μεθυσμένο από τη χαρά του σ΄ ένα υπαίθριο γλέντι για την επιτυχία του Ομπάμα, τον είδα στην ΤV να φωνάζει: «Είμαι περήφανος για τη γενιά μου»!

Όπως περήφανα για τη γενιά τους, εδώ σ΄ εμάς, ήταν εκείνα τα παλικάρια που συνόδευαν τον Παύλο Μελά όταν πήγαιναν στους Βαλκανικούς Πολέμους και αργότερα με τον ίδιο ενθουσιασμό στα βουνά της Αλβανίας.

Περήφανοι για τη γενιά τους ήταν και όσοι οδηγούνταν στην κρεμάλα από τους Γερμανούς «δι΄ αντιστασιακήν δράσιν» και όσοι οδηγούνταν αργότερα στα στρατοδικεία με την ίδια καθαρευουσιάνικη φράση και όσοι βέβαια πήραν μέρος στο Πολυτεχνείο. Δυστυχώς οι δικές μας εξάρσεις και τα πανηγύρια έμειναν κλεισμένα σε κουτάκια που κανένας δεν άνοιξε. Έμειναν μόνο μερικές φωτογραφίες στις εφημερίδες και μερικά εγκώμια μεγάλων ξένων ηγετών που κι αυτά ξεχάστηκαν την άλλη μέρα. Αναφέρονται βέβαια σε κάποιες επετείους, αλλά κανένας δεν δίνει σημασία.

Ίσως κάποιος βαρεμένος δάσκαλος σε μια παγωμένη επαρχία να επιμένει να τα υπενθυμίζει συνεχώς στους μαθητές του, μήπως και κάποιος από αυτούς που περπατά δυο ώρες μες στο χιόνι για να φθάσει στο σχολείο, υπολογίζοντας, ο δάσκαλος, ότι έστω και ένας από αυτούς κάποτε, σ΄ ένα αόρατο μέλλον, να είναι περήφανος για τη γενιά του και ν΄ αποφασίσει να σηκώσει στα χέρια του τη μοίρα πολλών ανθρώπων.

Μακάρι και για τη δική μας γενιά.