«Τίποτα δεν πάει χαμένο στο τραγούδι»

Ήταν κάποτε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου ένα κοριτσάκι με το όνομα Άλκηστις- Σεβαστή Αττικιουζέλ. Στις αρχές του ΄60 η οικογένεια μετακόμισε στην Αθήνα, στον Υμηττό, «γειτονιά με ευκαλύπτους και γιασεμιά κι ένα θερινό σινεμά, την “Αβάνα”». Αργότερα, μια δεύτερη μετακόμιση τους έφερε στην Καλλιθέα όπου η Άλκηστη ένα δραστήριο και αθλητικό κορίτσι που έπαιζε ποδόσφαιρο, τα ΄βαζε με τα αγόρια κι έτρεχε σαν τον άνεμο. Τελειώνοντας το Γυμνάσιο «ήμουν σίγουρη ότι θα ασχοληθώ με τον αθλητισμό έως τη στιγμή που ένα φίλος με παρότρυνε να τραγουδήσω. Η πρώτη ακρόαση ήτανε στον Δήμο Μούτση, που ήταν ο καλλιτεχνικός μου νονός» (εκείνος τη βάφτισε Πρωτοψάλτη). Και από ΄κεί άρχισαν όλα…

Τριάντα χρόνια μετά την πρώτη αποτύπωση της φωνής της στην «Τετραλογία» του Δήμου Μούτση (το 1974), η Άλκηστη Πρωτοψάλτη παραμένει… αθλήτρια.

Μεγάλων αποστάσεων. Έτσι ακριβώς ήταν όταν τη συναντήσαμε χτες, στο «Gazarte».

Με πλατύ χαμόγελο, σε (σωματική) φόρμα, τόσο που σε βάζει στον πειρασμό να αναρωτηθείς πώς γίνεται να διατηρεί επ΄ άπειρον αυτό το εφηβικό στυλ (και πόσες ώρες ημερησίως διαθέτει για γυμναστική).

Τίποτα δεν είναι τυχαίο. «Μέσα από το τρέξιμο και τον αθλητισμό, η αγωνιστικότητα πέρασε στο αίμα μου και στη ζωή μου. Δεν συμβιβάζομαι» είναι μία απο τις ατάκες που έχουν καταγραφεί στις πρώτες της συνεντεύξεις. Φωτογραφίες, συνεντεύξεις, αφίσες, κριτικές, στίχοι περιλαμβάνονται στο «best of» (κασετίνα με 80 τραγούδια, τέσσερα CD και ένα DVD με 28 βιντεοκλίπ) που κυκλοφορεί υπό τον τίτλο «Κι είμαστε ακόμα Ζωντανοί» (και υπότιτλο «30 χρόνια δισκογραφίας»).

«Το πρώτο τραγούδι που ηχογράφησα ήταν το “Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον” του Καβάφη, το 1974 για την Τετραλογία. Ήταν ένα βαρύ φορτίο αλλά κι ένα ονειρεμένο ξεκίνημα… Να ερμηνεύσω τον λόγο των ποιητών που έμαθα να αγαπώ απ΄ τους γονείς μου- κυρίως τον Καβάφη». Στην κασετίνα, πάνω στη φωτογραφία του νέου Δήμου Μούτση βλέπουμε την ιδιόχειρη αφιέρωσή του: «Μ΄ αρέσεις όπως και να τραγουδάς. Ό,τι και να κάνεις είσαι σπουδαία καλλιτέχνις».

Ξεφυλλίζεις και βλέπεις τη μεταμόρφωσή της. Από το ατίθασο κορίτσι με το μαλλί αφάνα στο κόκκινο- μεταπολιτευτικού… στυλ- μάξι φόρεμα και ίσιο μαλλί στην πρώτη της συναυλία στο Παλαί ντε Σπορ της Θεσσαλονίκης. «Τρομερό τρακ έπαθε η τραγουδίστρια του Δήμου Μούτση, Άλκηστη Πρωτοψάλτη στο ρεσιτάλ της Θεσσαλονίκης χωρίς όμως αυτό να επηρεάσει την ερμηνεία της. Ας μην ξεχνάμε ότι το ίδιο είχε πάθει ο Μπιθικώτσης στη συναυλία του στο “Κεντρικόν”» («Απογευματινή, 1 8.9.1 97 4).

«Δεν πετάω φωτογραφίες, δεν πετάω τίποτα» λέει. «Έτσι κι αλλιώς οι μνήμες μου είναι η ιστορία της ζωής μου και μέσα απ΄ αυτή την έκδοση κλείνω το μάτι στον χρόνο».

Κι έπειτα κλείνει τα μάτια σαν να τα θυμάται όλα αυτά κι αποφαίνεται: «Τίποτα δεν πήγε χαμένο, ούτε μια στιγμή. Γιατί το τραγούδι είναι απλή τέχνη κι όταν γίνεται ζητάει σκηνή να πατήσει, σανίδι να φθαρεί και κορμιά να ζήσει».

Φέτος, θα σας δούμε κάπου; «Από τον Φεβρουάριο στο “Gazarte”, Σάββατα Κυριακές και Δευτέρες». Εκείνη στο μικρόφωνο και ο Στέφανος Κορκολής στο πιάνο. Γιατί οι θόρυβοι εκεί έξω είναι πολλοί και το τραγούδι χρειάζεται, ενίοτε, τη… φωνή του.

«Μέσα από το τρέξιμο και τον αθλητισμό, η αγωνιστικότητα πέρασε στο αίμα μου και στη ζωή μου…»

«Τα λόγια μου είχαν βρει τη φωνή τους…»

Δήμος Μούτσης, Ηλίας Ανδριόπουλος, Γιάννης Σπανός και «Έξοδος Κινδύνου» το 1984 (η πρώτη της συνάντηση με τη Λίνα Νικολακοπούλου). Στο «Κύτταρο» για έναν ολόκληρο χειμώνα και η επόμενη χρονιά ορόσημο με το «Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ» σε μουσική Σταμάτη Κραουνάκη και στίχους δικούς του και της Λίνας Νικολακοπούλου.

1985, στο σπίτι του Σταμάτη Κραουνάκη, στην Αμφιθέα. Πρόβα στο πιάνο. Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ. «Της ταιριάζει γάντι. Τα λόγια μου είχαν βρει τη φωνή τους και η φωνή της τα λόγια μου”» λέει ο Σταμάτης Κραουνάκης. Κι εκείνη: «Είναι τραγούδια σαν πυρακτωμένο σίδερο, που σε αγγίζουν…».

Κι έπειτα, το 1990, «τo πηγαινέλα στη Γιουγκοσλαβία με τον Γκόραν Μπρέγκοβιτς- ειρωνείες από πολλούς: «Μα τι πάτε να κάνετε». Σοκαρισμένες οι δισκογραφικές «μα, γιατί έγινε επιτυχία; Θεός αν είναι…».

Και, 1993, «Ανθρώπων έργα» και πρώτη φορά όλοι μαζί στο «Γκάζι» και τέσσερα χρόνια μετά «Σαν ηφαίστειο που ξυπνά» στο Θέατρο του Πειραιά σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παπαϊωάννου και πάει… λέγοντας, μέχρι το νούμερο των δίσκων να φτάσει το 22 και η Άλκηστη το 2008.