Το Πνεύμα του Τόνου

«Να μ΄ αγαπάς»
, Της Εύας Κοταμανίδου

Έβλεπα τις προάλλες στους «Πρωταγωνιστές» του Σταύρου Θεοδωράκη στην τηλεόραση, στιγμές ζωής των «Καταραμένων» των Εξαρχείων ή μήπως «Αγίων»; Των Κατερίνας Γώγου, Παύλου Σιδηρόπουλου, Νικόλα Άσιμου. Πλάσματα ταλαντούχα, φτιαγμένα απ΄ τα υλικά των ονείρων κι οι τρεις, φευγάτοι, παθιασμένοι ταξιδευτές του ανέφικτου, κυνηγοί μιας άλλης ελεύθερης, δημιουργικής χωρίς συμβάσεις, υποχωρήσεις, χωρίς κοινωνικούς κανόνες ζωής, φλερτάροντας ανεπαισθήτως, αλλά μοιραία επικινδύνως συνεχώς με τον θάνατο. Έφυγαν και οι τρεις νωρίς, θύματα των ναρκωτικών ουσιών. Ηθοποιός, ποιήτρια η Κατερίνα, έσβησε μόνη κι έρημη σε ένα δωμάτιο του Ν. Κόσμου. Αισθαντικοί τραγουδοποιοί οι δύο άλλοι, ο πανέμορφος ξανθός «πρίγκιπας» Παύλος, κατέληξε απρόσμενα μετά μια γερή, αλόγιστη δόση. Βρέθηκε κρεμασμένος στο καταφύγιό του στα Εξάρχεια, ο αναρχικός «τρελός» φτωχοδιάβολος, ο δαρμένος από Κνίτες και αστυνομικούς στο Πολυτεχνείο, ο κατά καιρούς τρόφιμος των φυλακών, Νικόλας. Την Κατερίνα την ήξερα από τη Ν. Φιλαδέλφεια, όταν την έτρεχε πιτσιρίκι ο πατέρας της σε καλλιτεχνικούς διαγωνισμούς. Την ξαναβρήκα, χωρίς ποτέ ν΄ ανταλλάξουμε κουβέντα, τη δεκαετία του ΄70, στις γενικές συνελεύσεις του ΣΕΗ, να υπερασπίζεται με πάθος θέσεις της άκρας Αριστεράς. Ευαίσθητο πλάσμα, ταλαντούχο, φλεγόμενο, πρέπει να τράβηξε πολλά, την κέρδισε τελικά η ποίηση, μια ποίηση βιωματική, που έσταζε απόγνωση. Τρεις χαμένες άδικα πολύτιμες ζωές που άξιζαν μιαν άλλη μοίρα, αλλά διάλεξαν να πυρποληθούν, ηθελημένα ή μη, ποιος μπορεί να πει. Στο μυαλό μου έχει κολλήσει ένας στίχος του Π. Σιδηρόπουλου, που ταιριάζει και στους τρεις: «… να με θυμάσαι… να μ΄ αγαπάς»!