Ο ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΖΗΜΙΑ

Το «γιατί» είναι ζήτημα περιβάλλοντος, επετηρίδας και συντεχνιών. Όπως κάθε χρονιά, έτσι και τώρα σ΄ αυτό το Φεστιβάλ. Χρειάζεται πλήρης αλλαγή όλων των βαθμίδων, όλων των διαδικασιών. Ας πούμε, κατάργηση των 50 βαθμολογητών που αποφασίζουν για τα βραβεία ποιότητας κάθε χρονιάς. Ο λόγος είναι απλός. Μια συμπαγής μάζα συνδικαλιστών, περίπου 8 τον αριθμό, καθορίζει την τελική ετυμηγορία όλων των μελών. Το μονοκούκι και ο εργατοπατερισμός δεν έχουν δουλειά με την ποιότητα των ταινιών. Ας πούμε, οι επιτροπές του Κέντρου Κινηματογράφου, κάθε χρόνο αποδεικνύονται ακατάλληλες εντελώς.

Για να καταλάβετε, αρκεί να προστρέξετε στα πρακτικά όπου θα αποκαλυφθούν πράγματα τρελά. Ας πούμε, τη μια χρονιά ο τάδε Βασίλης ψηφίζει για χορηγία τον τάδε Λάκη και τη μεθεπόμενη χρονιά ο Λάκης ανταποδίδει ψηφίζοντας για επιχορήγηση την αρλούμπα του Βασίλη. Μοναδική όαση σε αυτό το απέραντο «νεκροταφείο» ήταν οι δύο ώρες προβολής σε αβάν πρεμιέρ του «Ηλία του 16ου» με τον Πέτρο Φιλιππίδη. Κατουρήθηκα από τα γέλια. Και μετά σου λένε αυτό είναι καλλιτεχνικό, εκείνο εμπορικό. Τρίχες κατσαρές για τσατσάρες ατάλαντες και αραχτές. Ένα πράγμα εύχομαι τώρα που η οικονομική κρίση πρόκειται συντόμως και εν Ελλάδι να ενσκήψει. Μοναδική ελπίδα για μια στοιχειώδη βελτίωση του σινεμά είναι το τσουνάμι που έρχεται από τη νέα χρονιά. Δημιουργική καταστροφή, να βγούμε από το τέλμα, απ΄ αυτή την κατά συρροήν ντροπή!