Δεν θα είχα γίνει συγγραφέας χωρίς τον θάνατο της Τζόαν

Στη μακρά αν και άναρχη ενασχόλησή του με τη συγγραφή, ο Μπάροουζ χώρεσε σχεδόν τα πάντα: τη Σαϊεντολογία (τον ενδιέφεραν οι μέθοδοί της για έλεγχο και κάθαρση του νου, αλλά τον άφηνε παγερά αδιάφορο η θρησκευτική της πλευρά), τις δοξασίες του ψυχιάτρου (και κατόπιν ψυχοπαθούς) Βίλχελμ Ράιχ, τους ιπτάμενους δίσκους, την ιολογική θεωρία, τα cut-up (μια τεχνική αφηγηματικού κολάζ), τους σαμάνους, τους κώδικες των Μάγια, τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά, την τράπεζα εικόνων του ΤΙΜΕ/LΙFΕ κ.ο.κ. «Καθώς πρόκειται για χάρτη της δικής του διεργασίας σκέψης», σημειώνει ο Μάιλς, «η πράξη η ίδια της περιγραφής του αποτελεί καθαρή εξομολόγηση». Όταν όψιμα ασχολήθηκε με τη ζωγραφική- με ανέλπιστα σπουδαίο εμπορικό αντίκρυσμα- επέδειξε ανάλογο πειραματικό ζήλο, με αποκορύφωμα την «πυροβολική τέχνη» (πυροβολούσε σπρέι μπογιάς και αποτύπωνε στον καμβά την απρόβλεπτη εκτίναξή της).

Όπως τα περισσότερα από τα τέκνα της «βαθιάς» Αμερικής, ο Μπάροουζ ήταν εξοικειωμένος με τα όπλα από την τρυφερή του ηλικία. Τον Σεπτέμβριο του 1951 πυροβόλησε και σκότωσε κατά λάθος στην Πόλη του Μεξικού την Τζόαν Βόλμερ, τη σύζυγο και μητέρα του μοναχογιού του, επίσης τοξικομανή – την «πρώτη του και μοναδική σοβαρή σχέση με γυναίκα».

Παρ΄ ότι στο «ανεκτικό» Μεξικό εκείνων των ημερών κάθησε ελάχιστα στη φυλακή, η τραγωδία τον σημάδεψε ανεξίτηλα. «Ωθούμαι να καταλήξω στο φριχτό συμπέρασμα», έγραψε τριάντα χρόνια αργότερα, «πως ουδέποτε θα είχα γίνει συγγραφέας χωρίς τον θάνατο της Τζόαν…». Ο κατοπινός Μπάροουζ οραματίστηκε έναν κόσμο χωρίς γυναίκες και χωρίς αγάπη- «νομίζω ότι η αγάπη είναι ιός, νομίζω ότι η αγάπη είναι ένα κόλπο που έχει σκαρώσει το γυναικείο φύλο»- αλλά, δύο μόλις ημέρες πριν πεθάνει, έγραψε στο ημερολόγιό του: «Αγάπη; Τι είναι; Το πιο φυσικό παυσίπονο που υπάρχει». Να ισοδυναμούσε αυτή η παραδοχή και με αναίρεση όλου του έργου του ή με αποκάλυψη του (καλά μεταμφιεσμένου) μοναδικού του νοήματος;