Ο χαρτογράφος της συνείδησης

«ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ
ΤΟΥ ΜΠΑΡΟΟΥΖ: ΗΡΩΕΣ
ΚΑΙ ΘΡΑΥΣΜΑΤΑ ΠΛΟΚΗΣ ΠΗΔΑΝΕ
ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΣΤΟ
ΑΛΛΟ, ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ
ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ ΜΙΑ ΜΑΚΡΟΣΚΕΛΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΩΣ “ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ”». ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΣ ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΣΗΣ ΜΑΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ Ο ΜΠΑΡΙ ΜΑΪΛΣ, ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΦΙΛΟΣ ΚΑΙ ΒΙΟΓΡΑΦΟΣ
ΤΟΥ ΘΡΥΛΙΚΟΥ ΠΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ.
Το Ουρλιαχτό του Άλεν Γκίνσμπεργκ κυκλοφόρησε το 1956. Το Στο δρόμο του Τζακ Κέρουακ το 1957. Το Γυμνό γεύμα του Ουίλιαμ (Μπιλ) Μπάροουζ το 1959. Εάν συνυπολογίσουμε ότι και οι τρεις τους, για κάποιο διάστημα, συγκατοικούσαν στη Νέα Υόρκη και αργότερα στη Διεθνή Ζώνη της ημιαυτόνομης τότε Ταγγέρης, στα βόρεια παράλια του Μαρόκου- ο Άλεν και ο Ουίλιαμ, μάλιστα, υπήρξαν εραστές- κατανοούμε ότι η ξακουστή «Γενιά των Μπιτ», στα γεννοφάσκια της τουλάχιστον, ήταν μια μάλλον οικογενειακή υπόθεση. Πρώτος έδρεψε τη δημόσια αναγνώριση ο Κέρουακ- και αναχώρησε πρώτος από τον πλανήτη, μόλις το 1969, στα σαράντα επτά του χρόνια. Τελευταίος αναγνωρίστηκε ο Μπάροουζ, προς τα τέλη της δεκαετίας του 1970, όταν πατούσε πια στα εξήντα πέντε. Θα ζήσει άλλα δεκαεπτά και θα πεθάνει το 1997, την ίδια χρονιά με τον κατά έντεκα χρόνια μικρότερό του Γκίνσμπεργκ.

Ο Μπάροουζ επέστρεψε στην πατρίδα του, τις Ηνωμένες Πολιτείες, το 1974, ύστερα από 25 χρόνια αυτοεξορίας- με βραχύβια διαλείμματα- στην Ταγγέρη, το Παρίσι και το Λονδίνο και αναδύθηκε ως «εξέχουσα φιγούρα των μέσων ενημέρωσης», μια σελέμπριτι με το στανιό, δηλονότι ο ίδιος δυστροπούσε μέσα στο στερεότυπο κουτάκι όπου σκόπευαν να τον μαντρώσουν. «Συχνά έχουν στο μυαλό τους», έλεγε στον ποιητή Τζέραρντ Μαλάνγκα, «μια εικόνα, μια ιδέα, που την έχουν προβάλει πάνω μου και που πιθανώς να μην έχει τίποτα να κάνει μ΄ εμένα, τίποτα απολύτως. […] Νομίζω ότι κάθε συγγραφέας τυποποιείται ως έναν βαθμό, όπως είναι φυσικό, από τα θέματα που επιλέγει. Όπως ο Ζενέ τυποποιήθηκε ως ο αξιοπρεπής κατάδικος. Το ίδιο, φυσικά, κι ο Γκράχαμ Γκριν, ο πιωμένος παπάς. Όσο για μένα… ε, βέβαια, δεν είμαι πια ναρκομανής». Ξανακύλησε
Μπορεί να μην ήταν το 1974-ύστερα από επάλληλες κι επίμονες απόπειρες αποτοξίνωσηςαλλά την επόμενη δεκαετία πάλι θα «ξανακυλούσε» (με μεθαδόνη, μαριχουάνα κι αλκοόλ την έβγαλε ώς το τέλος) και, εν πάση περιπτώσει, η ούγια του υμνωδού της πρέζας δεν έσβησε ποτέ από το δημόσιο προφίλ του. Αυτή η ούγια άλλωστε έφερνε κοντά του και όλους τους εναλλακτικούς- τότε- «αστέρες της ροκ», ανθρώπους που ο Μπάροουζ, όχι μόνο δεν επιδίωκε να συναναστραφεί, αλλά ούτε γνώριζε καν. Χαρακτηριστική της σύγχυσης είναι η σκηνή που περιγράφει ο Μάιλς: «Στο πάρτι για τα εβδομήντα του χρόνια […] αντάλλαξε μια- δυο κουβέντες με τον Στινγκ και τον Άντι Σάμερς των Ρolice, ένα από τα μεγαλύτερα γκρουπ του κόσμου την εποχή εκείνη, και πόζαρε μαζί τους σε μια φωτογραφία για τη Νew Υork Ρost. Λίγο αργότερα ο Μπιλ προειδοποιούσε κάποιους από τους καλεσμένους του, που ενδεχομένως να είχαν πάνω τους κάποια απαγορευμένη ουσία, “δεν ξέρω αν κουβαλάτε τίποτα, αλλά κάποιος μου ΄πε πως εκείνοι οι δυο τύποι είναι μπάτσοι”».

Αν δεν ήταν αυτός που νόμιζαν οι άλλοι, ποιος ήταν πράγματι; Βίος και πολιτεία. Γεννημένος το 1915 στο «μεσοδυτικό» Σεντ Λούις- με ισχυρή την επιρροή από τον ρατσιστικό Νότο και σε ημερήσια διάταξη τους δημόσιους απαγχονισμούς-, γόνος εύπορης οικογένειας με υψηλό δείκτη

Βarry Μiles

OΥΙΛΙΑΜ ΜΠΑΡΟΟΥΖ

ELHΟΜΒRΕ IΝVΙSΙΒLΕ

ΜΤΦ. ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΟΥΤΑΣ, ΕΚΔ.
ΑΠΟΠΕΙΡΑ 2008, ΣΕΛ.
336, ΤΙΜΗ: 25 ΕΥΡΩ

ευφυΐας (ο παππούς του ήταν ο εφευρέτης της αθροιστικής μηχανής), ο Ουίλιαμ Μπάροουζ προχώρησε νωρίς νωρίς πολύ πιο πέρα από τη συνήθη ταξική αποκήρυξη. Πρωτοδοκίμασε ναρκωτικές ουσίες στα δεκαέξι του κι έκτοτε, όχι μονάχα δεν τις καταδίκασε ποτέ, αλλά αντιθέτως κεραυνοβολούσε τακτικότατα την κυβερνητική αντιναρκωτική υστερία που, κατά τον Μπάροουζ, ήταν υποβολιμαία και υποκριτική, ενταγμένη στην ευρύτερη συνωμοσία «επιβολής ελέγχου» του συστήματος: «Το ιατρικό επάγγελμα έχει επενδυτικό ενδιαφέρον για τις ασθένειες. […] Το κτηματομεσιτικό και οικοδομικό λόμπι έχει επενδυτικό ενδιαφέρον για την έλλειψη κατοικιών. […] Η αστυνομία έχει επενδυτικό ενδιαφέρον για την εγκληματικότητα. Η Δίωξη Ναρκωτικών έχει επενδυτικό ενδιαφέρον για τον εθισμό. Οι πολιτικοί έχουν επενδυτικό ενδιαφέρον για τα έθνη. Οι αξιωματικοί του στρατού έχουν επενδυτικό ενδιαφέρον για τον πόλεμο». Η εμμονή του Μπάροουζ με τον «έλεγχο» (κύριος αγωγός του οποίου ήταν ο ιός της γλώσσας, εξ ου και πρότεινε ως πιο αποτελεσματική αντίσταση τη σιωπή) διολίσθαινε τακτικά σε παράνοια που δεν έκανε διάκριση μεταξύ εχθρών και φίλων. «Ήταν λιγάκι δύσκολο», έλεγε ο Γκίνσμπεργκ, «να βλέπω τον παλιό μου φίλο Μπιλ να με κοιτάζει λες και ήμουνα κάποιο ρομπότ που το ΄χαν στείλει να τον παρακολουθήσει».