Το Πνεύμα του Τόνου

Μάσκες
Του Μάνου Ελευθερίου

Στα παλιά χρόνια θυμάμαι πολύ καλά ότι οι άντρες κυρίως ηθοποιοί, μισή ώρα τουλάχιστον μετά την παράσταση, κάθονταν στο καμαρίνι τους για να ξεβάψουν το πρόσωπό τους με προσοχή και μετά να βγουν στον δρόμο.

Αποχωρίζονταν κατά κάποιον τρόπο το ξένο πρόσωπο του ρόλου τους (κάθε ρόλος και ξεχωριστό βάψιμο) και μόνο έτσι ήταν έτοιμοι να βουτήξουν στην «πραγματικότητα».

Τώρα τους βλέπεις να βγαίνουν από τα παρασκήνια σχεδόν αμέσως, με τους θεατές. Άρα είναι άβαφτοι. Το μόνο που αλλάζουν στα γρήγορα είναι το ρούχο τους. Άλλαξαν τα πράγματα. Μόνο οι πολιτικοί και ορισμένοι καθημερινοί άνθρωποι που μας τριγυρίζουν δεν έχουν ανάγκη να βάφονται και να γίνονται μάσκες.

Σαν τους σύγχρονους ηθοποιούς δηλαδή.

Οι άγνωστοί μας παραμένουν άγνωστοι για πάντα και ίσως αλλάζοντας καθημερινά την όψη τους για να μην υποψιαζόμαστε καν την ύπαρξή τους. Εξαιρώ εκείνους οι οποίοι είναι έρμαια των παθών τους και το πρόσωπό τους αλλάζει χρώματα ανάλογα με την πράξη που κάνουν. Κι αυτό γιατί δεν μπορώ να σκεφτώ πώς γίνεται μία καλή ή άθλια πράξη χωρίς τη συνδρομή έστω μιας ελαφράς μάσκας στο πρόσωπο ενός ανθρώπου. Το έγραφαν και οι παλιοί πεζογράφοι αλλιώς: «Το πρόσωπό του ασυγκίνητο, τίποτα δεν έδειχνε εκείνο το φοβερό που σκεφτόταν· ή εκείνο που του συνέβαινε».

Αυτά όλα τα τερπνά (αλλά «βαθιά φιλοσοφικά»!) τα σκέφτηκα μόλις τις τελευταίες μέρες βγαίνοντας από δύο παραστάσεις. Ακόμη και οι πρωταγωνιστές ήταν ανάμεσα στους τελευταίους θεατές.