Στην ανάπαυλα

Οι Αετοί πεθαίνουν στον αέρα
Του Σταμάτη Φασουλή

Αυτή η περιφερόμενη έπαρση του Αρχοντόμαγκα υπερνομάρχη παύει να είναι γραφική, ξεπέρασε το επικίνδυνη. Έγινε σήμα και σημαία μιας Δεξιάς Μοναρχίας χωρίς Μονάρχη. Τον κύριο κύριο Ψωμιάδη τον είδαμε Ζορό στο (παρ)άλογο καβάλα, σε πατίνι (segway ο δικός σου) να πλανάται στητός με τον αέρα του τζόβενου στη ματιά, να τρώει σουβλάκια, να τρώει αντιπάλους του εν τη πολιτική (λέμε τώρα), να τρώει γιαούρτι, να περπατάει, να τρέχει να κοιμάται- ξεχασμένος σ΄ ένα λινκ απευθείας (απο)σύνδεση – να τραγουδάει άσματα λαϊκά, ερωτικά και πένθιμα, τον είδαμε και στα καλλιστεία να δηλώνει, ευθυτενής και στεατοπυγικός, «είμαι αρρώστια».

Εγώ προσωπικά το είχα υποψιαστεί, διότι ποιος υγιής άνθρωπος που μετέρχεται τον Νομάρχη θα είχε μεταφέρει το γραφείο του στα στούντιο και τα παράθυρα των καναλιών; Ούτε η Έφη Θώδη. (Συγγνώμη κυρία μου για τη σύγκριση). Αλλά τέτοια ομολογία παρουσία καλλίπυγων νεαρών υπάρξεων δεν την περίμενα. Βέβαια μερικές εξ αυτών των ξεκώλων μόλις άκουσαν περί ασθενείας απεμακρύνθησαν άλλες έκαμνον τον σταυρό των, εθεάθησαν δε και τινές να θέτουν την χείρα τους εις απόκρυφον σημείον του σώματός τους ως ξόρκι, αλλά αυτές το πλάνο δεν καταδέχτηκε να τις καταδείξει.

Τώρα όμως σοβαρέψανε τα πράγματα. Το Εγώ καταργήθηκε. Ο Μεγαλεξανδροναπολέων μιλάει για τον εαυτό του στο τρίτο πρόσωπο: «Ο Ψωμιάδης» λέει. Και δεν φτάνει αυτό παίρνει κι άλλους στον λαιμό του. «Ο Ψωμιάδης κι ο Καραμανλής είναι αετοί» είπε. Δηλαδή, κολιός και κολιός από το ίδιο βαρέλι. (Μεγάλη η επιτυχία αυτής της λαϊκής παροιμίας διότι ύστερα από τόσα χρόνια επαληθεύτηκε και επιτέλους η ρήση δικαιώθηκε).

Βέβαια η φράση μπορεί να διαβαστεί κι αλλιώς. Ότι ο Νομάρχης είναι η άλλη μορφή του Πρωθυπουργού. Για να μη φανούμε υπερβολικοί και πούμε πως είναι η πραγματική όψη του Πρωθυπουργού, ο οποίος λόγω θέσεως και έμφυτης ραστώνης πρέπει να μένει πιο πίσω, στα παρασκήνια του θεάτρου της πολιτικής, να χασμάται και να οκνεύει κάτω απ΄ τον πευκώνα της Ραφήνας του, και να αφήνει στο προσκήνιο τον αντικαταστάτη του και αναπληρωτή του. Όσο γράφω κάθε τόσο ένα σπουργίτι μού χτυπάει το τζάμι. Το τρώει η βροχή και ψάχνει απάγκειο. Θέλω να του ανοίξω, αλλά δίπλα μου καραδοκεί το τρομερό αιλουροειδές αρπακτικό Σουσού, και δεν βλέπει την ώρα να το κατασπαράξει. Τι να κάνω; Δεν μπορώ να το βλέπω με το ράμφος του να χτυπάει στο γυαλί το SΟS. Ούτε να το βάλω μέσα. Θα κλείσω κι εγώ τα πατζούρια της ενημέρωσης. Να μην ακούω τίποτα. Ούτε το πουλί ούτε τη γάτα να ρονρονίζει και να το λιγουρεύεται.

Όσο για τον Αετό (τον ίδιο ή τον ντουμπλίρ του). «Ψηλά τη χτίζεις τη φωλιά, και ο Θεός σε βλέπει». Μπαγασάκο.