Κριτική Εικαστικών

«…τόπο στους νέους…;»
Του Χάρη Καμπουρίδη

Πάντα υπάρχει μια εξωτερική αιτία αλλά η ευκαιρία που έτσι δημιουργείται για αλλαγή του παιχνιδιού είναι πάντα και μια ευκαιρία, ένα βήμα προς μιαν αλλιώτικη κατάσταση, πιθανότατα και μιαν άλλη εξέλιξη. Δύσκολη ασφαλώς οικονομικά η νέα εκθεσιακή περίοδος με όσα ήδη συμβαίνουν και για όσα μας προετοιμάζουν οι ειδήσεις, αλλά δεν θα πρέπει αυτό να είναι και ο μόνος λόγος που οι γκαλερί παρουσιάζουν νεώτερους καλλιτέχνες σε μια περίοδο όπου κατά κανόνα δείχνεται «το βαρύ πυροβολικό», καλλιτέχνες δηλαδή που προβάλλονται ως κορυφαίοι. Έχει κανείς τη διάχυτη αίσθηση πως οι νεώτεροι ή οι λιγότερο προβεβλημένοι έρχονται στις πρώτες γραμμές ενδιαφέροντος.

Ζωγραφική εικονογραφική, με θεματολογία μεταξύ ρεαλισμού και φαντασίας είναι η έκθεση του Θεόφιλου Κατσιπάνου («Ζαλοκώστα 7»), με μαεστρία σχεδιασμένη και σκηνογραφημένη ώστε να κερδίζει το βλέμμα του θεατή. Φιγούρες νεανικές αλλά απροσδιόριστων διαστάσεων και αναλογιών στα μέλη απευθύνονται στον θεατή σε ένα συμφραζόμενο που μοιάζει «θρίλερ» και «γκόθικ», σαν βαθύ όνειρο, ατμόσφαιρα σουρεαλιστική, αλλά και μεταδοτική, «μαγική». Ο καλλιτέχνης γνωρίζει τη δυναμική του, δεν φοβάται τη γειτνίαση με την ει κονογράφηση ούτε τον συναδελφικό διάλογο με τον Μισούρα και τον Ρουστέν, εν τέλει κάνει μια εμφάνιση γεμάτη αυτοπεποίθηση και εκφραστική δύναμη.

Το θέμα-μοτίβο καθοδηγεί και τα έργα του Μιχάλη Μανουσάκη, («Έκφραση-Γραμματοπούλου/Fizz Gallery») είναι μια φιγούρα λειασμένη σαν γλυπτό που περιφέρεται στους πίνακές του.

Στα νέα αυτά έργα (2003-2008) βρίσκεται και πάλι αντιμέτωπη με πλακάτα χρωματικά πεδία, αλλά και στο μέσο δραματικών συμβόλων, π.χ. ενός κορμού δέντρου κομμένου από τσεκούρι ή πάνω σε έναν πίνακα που σκαλίστηκε στο ξύλο. Ατμόσφαιρα εννοιολογική, υπαινικτική, ο καταξιωμένος καλλιτέχνης αφήνει υπονοούμενα μέσα από τα σύμβολα που εξιστορεί σε δραματικές

ΙΝFΟ

● Κατσιπάνος Θεόφιλος, Ζωγραφική, «Γκαλερί 7», Ζαλοκώστα 7, τηλ. 210-
3612.050.
● Μιχαηλίδης Γιάννης, Δέκα Υδατογραφίες, «Νέες Μορφές», Βαλαωρίτου 9, τηλ. 210-3616.165.
● Μανουσάκης Μιχάλης, «ΈκφρασηΓραμματοπούλου/Fizz Gallery», Βαλαωρίτου 9γ, τηλ. 210-3607.598.
● Γεωργίου Κωστής, «ΤitaniumYiayiannos Gallery», Β. Κωνσταντίνου 44, τηλ. 210-7297.644.

αντιπαραθέσεις, με σχεδιαστική γλώσσα λιτή, σχεδόν χωρίς χρώμα.

Εννοιολογική αλλά σε εντελώς μη-εμπειρικά πεδία είναι και η φετινή κατάθεση της Ευανθίας Τσαντίλα («Ζουμπουλάκη», μόλις έληξε), μια εγκατάσταση στον χώρο της γκαλερί με σχέδια, μικρές εικόνες και κείμενα στους τοίχους. Κεντρικό ζητούμενο μια αρχιτεκτονική-χωροταξική αυτοσκόπευση, ερωτήματα για τον χώρο, το Μπαουχάουζ, την περπατησιά των τυφλών. Ελλειπτική και αινιγματική η έκθεση, ενδιαφέρουσα χωρίς αμφιβολία αλλά η εκφραστική πρόθεση δεν βγήκε επαρκώς στην επιφάνεια. Το αντίστροφο, η Μαρία Αναστασίου («Άστρα», έληξε) έδειξε πίνακες αφαιρετικούς με ίχνη αναγνωρίσιμης εικόνας (σπιτάκια πάνω σε κλαδιά, πόλεις στον ορίζοντα) σε ζωγραφική επιφάνεια όπου το χρωματικό υλικό δουλεύεται εξουθενωτικά, πλάθεται τη μια ευγενικά την άλλη βίαια καταλήγοντας να είναι ένα πειστικό νέο «δέρμα»΄, μια επιφάνεια καλά κατοικημένη από τις τεχνικές της ζωγράφου. Χωρίς συγκλονιστικούς εκφραστικούς στόχους, τα τοπία της είναι πολύ πειστικά και ολοκληρωμένα. Χρώμα, πολύ χρώμα και στην έκθεση του Κωστή Γεωργίου, μια μικρή αναδρομική από πίνακες που έδειξε τελευταία στο εξωτερικό. Οι ανθρώπινες σταθερές και αναλλοίωτες πια στη ζωγραφική του, με κάπως «μακελεμένα» γνωρίσματα προσώπου βασίζονται στην τεντωμένη κορμοστασιά ώστε να δώσουν στον χώρο ένταση. Ο χώρος του εν τω μεταξύ αποδίδεται με υπερβολικά έντονα χρώματα, βασίζεται μεν στον εντυπωσιασμό αλλά και στην ποιοτική δυναμική επεξεργασία, στην κληρονομιά του Γ. Σπυρόπουλου. Χωρίς αλλαγές ουσιαστικά ο Γεωργίου που γνωρίζουμε, αλλά οπωσδήποτε με επιπλέον λιτότητα στη φόρμα και στη σύνθεση.

Καταξιωμένος δεκαετίες τώρα ο Γ. Μιχαηλίδης με μια συγκεκριμένη θεματολογία και τεχνική, προχώρησε σε μια έκθεση από τις καλύτερες- αν όχι η καλύτερη που είδαμε εκ μέρους του. Μεγάλα τελάρα με χρώμα που διαπερνά το τεντωμένο πανί σε τονικότητες γαλάζιες και τιρκουάζ, αφήνει ένα στοχαστικό αφαιρετικό μετείκασμα, σαν ρεμβασμό στο κύμα. «Η μνήμη του νερού είναι το φως του», σημειώνει εύστοχα η Ελισάβετ Πλέσσα προλογίζοντας αυτά τα ώριμα και τρυφερά έργα.