Ματιές Οι φυλακές

Δεν είναι θέμα «ποιότητας της Δημοκρατίας η επίλυση των προβλημάτων του σωφρονιστικού συστήματος», όπως είπε ο Πρόεδρος Κάρολος Παπούλιας. Είναι «θέμα Δημοκρατίας»- νέτα σκέτα. Γιατί, όντως, οι ελληνικές φυλακές είναι «αποθήκες ανθρώπων». Ας το παραδεχτούμε: το σωφρονιστικό σύστημα της χώρας μας είναι βάρβαρο. Εξευτελίζει και εξοντώνει τελικά τους κρατουμένους. Και εξευτελίζει συγχρόνως και την Ελλάδα.

Πολύ σωστά τα έλεγε προχθές στα «ΝΕΑ» ο Αλέξης Καλοκαιρινός: «Η αφαίρεση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μάς απασχολεί περισσότερο όταν πρόκειται για το Γκουαντάναμο, προφανώς γιατί εκεί οι δεσμοφύλακες είναι Αμερικανοί. Αλλά στο Γκουαντάναμο της διπλανής πόρτας κλείναμε τα μάτια. Χρειάστηκε η μαζική απεργία πείνας των κρατουμένων, ορισμένοι από τους οποίους έραψαν τα στόματά τους, για να λάβει η Πολιτεία μερικά αυτονόητα μέτρα».

Δεκαεννέα κρατούμενοι, έως την Πέμπτη τουλάχιστον, είχαν ράψει τα στόματά τους!

Σκεφτείτε την εικόνα.

Πόση απόγνωση, πόση απελπισία κρύβει αυτή η ενέργεια. Αλλά και πόσο μεγάλη αποφασιστικότητα: η απεργία πείνας, που σήμερα βρίσκεται στη δωδέκατη μέρα της θα συνεχιστεί! Μέχρι τέλους. Και καταλαβαίνει ο καθένας, φαντάζομαι, τι σημαίνει η λέξη «τέλος».

Στην απεργία πείνας συμμετέχουν 5.500 κρατούμενοι! Τεράστιος αριθμός. Που δείχνει πως το πράγμα γι΄ αυτούς τους ανθρώπους «δεν πάει άλλο». Έχει εξαντληθεί κάθε όριο ψυχικής και σωματικής αντοχής. Και πώς να μη το εξαντλήσουν, όταν σε κελιά για 4 ανθρώπους στοιβάζονται 15! Ο ένας επάνω στον άλλο! Κι ακόμη χειρότερα. Λέει ένας κρατούμενος: «Το ότι είμαστε εγκληματίες δεν θα πει ότι πρέπει να μας συμπεριφέρονται σαν να είμαστε ζώα. Βρίσκομαι σε ένα κελί, όπου η τουαλέτα έχει γίνει προσκεφάλι μου. Κι αυτό, γιατί η τουαλέτα δεν λειτουργεί και κάνουμε την ανάγκη μας μέσα σε σακούλες. Θέλουμε να κάνουμε μπάνιο και υπάρχει μόνο κρύο νερό. Οι γιατροί αποτελούν είδος πολυτελείας και οι άδειες δίνονται σε αυτούς που τα έχουν καλά με τη διεύθυνση. Ισοβίτες δολοφόνοι βγαίνουν όποτε θέλουν και άλλοι, που είναι μέσα για μικροκλοπές, συνεχώς συναντούν την άρνηση («ΤΑ ΝΕΑ» 13/11).

Με βρίσκουν απολύτως σύμφωνο αυτά που έγραψε ο Νίκος Βούτσης στην «Ε»: «Κανένας από τους χιλιάδες υποκριτές του πολιτικού και κοινωνικού κατεστημένου μας δεν αποτόλμησε με επιχειρήματα και δημόσια να ισχυριστεί ότι έστω και ένα από τα 16 αιτήματα (των απεργών) είναι άδικα». Και τι ζητούν οι έγκλειστοι στις 21 φυλακές; «Εμείς ζητάμε τα αυτονόητα. Ανθρώπινες συνθήκες στη φυλακή».

Ο υπουργός Δικαιοσύνης μίλησε για την άμεση αποσυμφόρηση των φυλακών με ένα πακέτο μέτρων, που όμως θεωρεί ανεπαρκή η ομάδα Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων. Και την ίδια στιγμή, αρνείται να δεχθεί επιτροπή κρατουμένων στην οποία θα μετέχουν και αλλοδαποί. Δεν μπορώ να καταλάβω τους λόγους αυτής της άρνησης. Οι άνθρωποι που το πρόβλημά τους καίει τη σάρκα τους πυρακτωμένο σίδερο, είναι οι κρατούμενοι.

Δεν είμαι εγώ, δεν είστε εσείς.

Έγραφε κάποτε ο Παλαμάς: «Ντρέπομαι για τη ζέστα μου και για την ανθρωπιά μου»…