ΛΕΙΠΕΙ Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ

Δυστυχώς, το ξαναγράψιμο του σεναρίου δεν κατάφερε να το μετατρέψει σε μυθιστόρημα. Όλες σχεδόν οι 99 ενότητες του Όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας, ακριβέστερα οι σκηνές-σεκάνς, δεν είναι παρά μόνο ακριβέστατες περιγραφές του σκηνικού εσωτερικών και εξωτερικών χώρων και επίσης των πράξεων και του λόγου ή του διαλόγου των προσώπων. Ανάμεσα στις 99 ενότητες υπάρχουν μόνο πέντε (σ. 122-126,

249-252, 275-277, 336-338, 373-374) όπου περιγράφονται σκέψεις κάποιου από τα πρόσωπα της ιστορίας. Με άλλα λόγια, πρόκειται για μυθιστόρημα με ελάχιστες αναφορές στην εσωτερική ζωή των προσώπων ή χωρίς σχεδόν ίχνος ανάδυσης του ψυχικού τους κόσμου. Μήπως είναι, θα αντέτεινε κανείς, ένα κινηματογραφικό μυθιστόρημα; Η γνώμη μου είναι πως η δήλωση του συγγραφέα ότι το σενάριο «ξαναγράφτηκε σε άλλον κώδικα» αφορά σχεδόν αποκλειστικά την ενσωμάτωση διάσπαρτων αφηρημένων μυθιστορηματικών φράσεων του είδους: «Ξημερώνει με ένα μεταφυσικό, δύσκολο φως» (σ. 15), «Μέσα στο αντίθετο, ισχυρό φως, (η κοπέλα) φαντάζει διάφανη, σαν ένα μεταφυσικό ιδεώδες» (σ. 21), και «Νιώθει τη λύπη, κίτρινη, να ανεβαίνει απ΄ τα πόδια του προς τα πάνω» (σ. 389). Με φράσεις όπως οι παραπάνω, ο Σκαμπαρδώνης μετασκεύασε το σενάριο σε μυθιστόρημα με συνοπτικές συγγραφικές διαδικασίες.

Γνήσια, λοιπόν, η αγάπη για τον Μάρκο αλλά και αναπόφευκτη η μυθοποίησή του, όπως και αγεφύρωτος ο διχασμός του Σκαμπαρδώνη ανάμεσα στον σεναριογράφο και τον μυθιστοριογράφο.