Αργό αφηγηματικό τέμπο

Αναμφίβολα ο Γουίλσον δεν βιάζεται να πιτσιλίσει τους ήρωές του με αίμα- ακολουθεί επίμονα ένα αργό αφηγηματικό τέμπο, που μπορεί να απογοητεύει τους αλκοολικούς της πλοκής (δεν τους συνιστώ, έτσι κι αλλιώς, αυτό το ανάγνωσμα), μα ανταμείβει όσους αναμένουν την εμβάθυνση στους χαρακτήρες. Η Ψεύτρα γλώσσα μπορεί να διαβαστεί και ως ένα εκτενές σχόλιο πάνω στην καλλιτεχνική ματαιοδοξία, στο κυνήγι της υστεροφημίας με οποιοδήποτε τίμημα- ο τίτλος του βιβλίου, άλλωστε, έλκει την καταγωγή του από την ειρωνική αφιέρωση του βασιλιά της Γαλλίας προς τον περίφημο «σκανδαλοθήρα» αναγεννησιακό συγγραφέα Πιέτρο Αρετίνο: «Lingua eius loquetur mendacium» (η γλώσσα του ψεύδη λαλεί).

Στο κρίσιμο ερώτημα, τέλος, αν και κατά πόσον αξίζει ο Γουίλσον να χρισθεί διάδοχος της Πατρίτσια Χάισμιθ, ας μη βιαστούμε να δώσουμε την οριστική απάντηση. Σίγουρα έχει πολλά κοινά να μοιραστεί μαζί της, χώρια από τη βαθιά γνώση για το έργο και τη ζωή της, αλλά εμφανώς του λείπει εκείνο το ψυχρό αφηγηματικό βλέμμα της μακαρίτισσας που μας προκαλούσε τόσο σύγκρυο. Ποιος ξέρει; Ίσως και ο Γουίλσον συν τω χρόνω να το αποκτήσει. Δεν έχει σκοτώσει πολλούς «ήρωες» ακόμα.