Φαινόμενα

Οι φωνές και τα μούτρα
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr ,

Η κρίση επανέφερε την πολιτική στο προσκήνιο και η τηλεόραση ανταποκρίνεται, μόνο που τη στριμώχνει στους συνήθεις κανόνες τηλεθέασης
Ένας πατέρας τριών παιδιών, ο κ. Μιχάλης, που έκλεψε μερικά μπουκάλια γάλα για να ταΐσει την οικογένειά του βρίσκεται στην τηλεφωνική γραμμή της εκπομπής «Καλημέρα ΑΝΤ1». Στο στούντιο τρεις βουλευτές- Ντινόπουλος από τη Ν.Δ., Μαγκριώτης από το ΠΑΣΟΚ, Βελλόπουλος από το ΛΑΟΣ- τον ακούν καθώς λέει με φωνή ήρεμη και ευγενική ότι είναι ένας από τους πολλούς ανέργους του Αγρινίου και πως δεν ζητά ο ίδιος και οι ομοιοπαθείς συμπολίτες του άλλο από το να κρατήσουν την αξιοπρέπειά τους και αυτό σημαίνει να έχουν δουλειά.

Μια προσωπική τραγωδία σαν εκατοντάδες, σαν χιλιάδες πλέον, που προσφέρεται για την πρωινή πολιτική της κάμερας. Για παράδειγμα δράττεται της ευκαιρίας ο κ. Ντινόπουλος και αναφέρεται στον Δήμο Περιστερίου που δεν αυξάνει, είπε, το δημοτικό τέλος στους δημότες του. Άσχετο; Με το δράμα της ανεργίας και του κ. Μιχάλη ναι, αλλά εντός της κυβερνητικής επικοινωνιακής πολιτικής των ωραίων παραινέσεων προς οργανισμούς δημοσίου συμφέροντος και την κοινωνία γενικότερα να δώσουν όλοι το παράδειγμα της κοινωνικής ευαισθησίας. Για να διατηρήσει τη φόρτιση του κλίματος, μαέστρος του λαϊκισμού, ο Γιώργος Παπαδάκης στρέφει την κουβέντα στις βουλευτικές αποζημιώσεις και τα επιδόματα. Ακριβή η δημοκρατία. Φουντώνουν οι παρόντες βουλευτές και επιδίδονται σε έναν καβγά για το ποιος παίρνει την αποζημίωση και ποιος παραιτείται αυτής, αν είναι μεγάλη ή μικρή, αν φτάνει ή δεν φτάνει, θυμώνει ο Παπαδάκης, περνάει η ώρα και η πολιτική εξορίζεται από το θέαμα του καβγά.

Και όμως, η παγκόσμια κρίση του συστήματος που εξόριζε την πολιτική και τις ιδέες από το προσκήνιο ως πληκτικές επαναφέρει την ανάγκη τους. Το στεγνό τοπίο της αγοράς που υποτίθεται τακτοποιούσε τα πάντα με τους κανόνες της προσφοράς και της ζήτησης αποδείχθηκε απάνθρωπο.

Είναι επόμενο να μεγαλώνει και το ενδιαφέρον της τηλεόρασης για τους πολιτικούς, μια και τα προβλήματα που έχουν ανακύψει απαιτούν αποφασιστικότητα στις λύσεις αλλά και νέες ιδέες για το ποιες μπορεί να είναι αυτές.

Το σύνθημα του Ομπάμα «Υes we can» δεν προκάλεσε τυχαία μαζικό παραλήρημα ενθουσιασμού. Θύμισε τη «λαϊκή δύναμη», μια ξεχασμένη και εικονική παράμετρο των μιντιακών δημοκρατιών που έχει περιοριστεί σε κοινό των δημοσκοπήσεων και που φαίνεται πως απαιτεί νέα ουσιαστική έκφραση. Και προφανώς αυτή δεν μπορεί να είναι τηλεοπτική, όπως την έχουν ορίσει οι κανόνες της τηλεθέασης και οι τηλεαστέρες που τους υπηρετούν.

Το καθημερινό ριάλιτι της πρωινάδικης ενημέρωσης που κάθε τόσο παρουσίαζε και από ένα «ανθρώπινο πρόβλημα» υπέρ της επίλυσης του οποίου έσπευδε πότε ένας υπουργός για να «διορθώσει την αδικία», πότε κάποιος ευσυγκίνητος φιλάνθρωπος, δεν αρκεί για να καλύψει το ρεύμα των μεγάλων προβλημάτων των ανέργων, το οποίο απαιτεί συντονισμένη, πολιτική λύση.

Η πολιτική έχει έρθει στο προσκήνιο. Αλίμονο αν ξοδεύεται ακόμη μια φορά στο κυνήγι τηλεοπτικού κοινού, ψυχαγωγώντας το.


Λαϊκοί αγώνες α λα τηλεοπτικά

Ενίοτε όμως παίρνουν τόσο μεγάλη φόρα οι παρουσιαστές προκειμένου να εμφανιστούν προστάτες των δικαιωμάτων του λαού που συγκρούονται μεταξύ τους. Το ΄παθαν οι Αυτιάς- Βλάχος χθες το πρωί, όταν ο πρώτος άρχισε την επίθεση κατά του Αθανασόπουλου της ΔΕΗ για την αύξηση που θέλει να επιβάλει στους λογαριασμούς. Πάει να παρέμβει ο Βλάχος, για να κερδίσει και το δικό του μερίδιο αγωνιστικής τηλεθέασης, ξεκινώντας τη φράση: «Θα ΄θελα να ΄ξερα όταν ο Αθανασόπουλος πάει στη γυναίκα του…». Δεν προλαβαίνει να ολοκληρώσει και τον διακόπτει ένας Αυτιάς εν εξάλλω: «Ποια γυναίκα, απαγορεύω στην εκπομπή μου κουβέντες για τη γυναίκα οποιουδήποτε… Απαγορεύω, το απαγορεύω… Εκτός κι αν νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε άλλη ζώνη (τηλεοπτική)».

Άγνωστο τι προκάλεσε την έκρηξή του (εκτός κι αν έχει καεί στον χυλό και φυσούσε και το γιαούρτι).

Θυμώνει ο Γιώργος Βλάχος: «Τι απαγορεύεις; Απαγορεύω έλεγε ο Παπαδόπουλος, μήπως νομίζεις ότι η εκπομπή είναι δική σου; Ότι η ζώνη σού ανήκει; Του καναλιού είναι και αν δεν ήθελε το κανάλι να βρίσκομαι εδώ δεν θα ΄μουν». Και κατεβάζει μούτρα. Ούτε κουβέντα. Ρωτούσε ο Αυτιάς για να αλλάξει κλίμα, έχεις ρεπορτάζ γι΄ αυτό; Έχεις για τ΄ άλλο; Κουβέντα ο Βλάχος. Πέρασε η ώρα, τα ΄λεγε μόνος του ο Αυτιάς, μετά άρχισε τις γαλιφιές «Πες μας Γιωργάρα» και λύγισε ο Γιώργος. Τα ΄χουν αυτά οι λαϊκοί αγώνες όταν γίνονται τηλεοπτικοί.