ΜΑΤΙΕΣ Ταλαιπωρία

Παρακολουθώ την ΑΕΚ, συστηματικά, εδώ και μισόν αιώνα! Εγώ καθιέρωσα το σχετικό ρεπορτάζ στην «Ομάδα» και τα «ΝΕΑ», το 1960. Και θέλω να το πω από την αρχή: χειρότερη ΑΕΚ από τη φετινή, δεν έχω ξαναδεί! Για σκεφτείτε: στην ΑΕΚ έπαιζαν ο Κλεάνθης Μαρόπουλος, ο Ρίμπας, ο Πούλης, ο Νεστορίδης, ο Παπαϊωάννου, ο Μαύρος, ο Μπάγιεβιτς, ο Τσιάρτας, ο Νικολαΐδης, ο Σαβέφσκι, ο Μανωλάς. Και στην Εθνική, που κατέκτησε το Εuro, αγωνίζονταν… επτά παίκτες της. Οι Ζαγοράκης, Καψής, Κατσουράνης, Τσιάρτας, Δέλλας, Νικολαΐδης και Λάκης!

Παρένθεση: ανέφερα το όνομα του Μαρόπουλου. Και θέλω να πω ότι, πριν από λίγα χρόνια, είχα διαβάσει ένα υπέροχο κείμενο του Ηλία Μαγκλίνη γι΄ αυτόν τον μεγάλο ποδοσφαιριστή. Το αφιέρωνε στον παππού του- και φίλο μου- Δημήτρη Τράγο. Επ΄ ευκαιρία: ο Μαγκλίνης έβγαλε αυτές τις ημέρες ένα συγκλονιστικό βιβλίο (Εκδ. Κέδρος) με τίτλο «Η ανάκριση». Το διάβασα μονορούφι! Κλείνει η παρένθεση.

Πέρυσι η ΑΕΚ, χωρίς να έχει σπουδαία ομάδα, έχασε τον τίτλο «στα χαρτιά» από τον Ολυμπιακό. Αυτή την ομάδα, λοιπόν, που ουσιαστικά ήταν πρωταθλήτρια, η διοίκηση της ΑΕΚ την διέλυσε (αφού προηγουμένως την εξευτέλισε στα «μπαράζ») για να πάρει ένα τσούρμο ξένους, μισθοφόρους ποδοσφαιριστές, που σε ποσοστό 80% είναι για κλάματα. Και έδιωξε παιχταράδες σαν τον Λυμπερόπουλο και τον Δέλλα, ενώ δεν προσπάθησε να κρατήσει τον Ριβάλντο, που της έφτιαχνε όλο το παιχνίδι! Μόνη επιτυχής μεταγραφή, ο Κυργιάκος. Για Μπασινά και Τζιμπούρ θα δούμε…

Προπονητή προσέλαβε τον Δώνη. Που είναι νέος, καλός και φιλόδοξος. Ο Δώνης, όμως, είχε στον νου του το σύστημα 4-3-3 και θέλησε σώνει και καλά να το φορέσει στην ΑΕΚ, που δεν είχε τους κατάλληλους παίκτες γι΄ αυτή τη δουλειά. Και αδιαφόρησε για το 4-4-2, με το οποίο ο Μπλάνκο είχε βγει πέρυσι πρώτος σκόρερ! Ώσπου να καταλάβει το λάθος του, πέρασε καιρός. Η ομάδα βρέθηκε εκτός Ευρώπης, δεν μπόρεσε να στρώσει, απογοητεύθηκε. Το φοβερότερο: κέρδιζε 3-0 στο ημίχρονο τον ουραγό Θρασύβουλο και ισοφαρίστηκε στο β΄ μέρος. Έφαγε τρία γκολ! Και δεν όρμησε- τρόπος του λέγειν- ο Δώνης στο γήπεδο, με την πρώτη γκέλα ν΄ αρχίσει στα χαστούκια τους παίκτες του. Που θεωρεί ότι είναι και καλοί!

Ο Νικολαΐδης τώρα. Έδωσε μεγάλες χαρές στην ΑΕΚ, ως παίκτης. Ήταν ένας λαϊκός ήρωας. Έγινε πρόεδρος και την έσωσε από τον υποβιβασμό. Και από διάφορους λωποδύτες που την κουμαντάριζαν. Γέμισε το γήπεδο φιλάθλους, κυνήγησε τους ταραξίες, οργάνωσε μια ΑΕΚ στα πρότυπα συλλόγων του εξωτερικού, έγινε παράδειγμα και για άλλες ΠΑΕ (Ζαγοράκης). Αλλά, στο αγωνιστικό μέρος, ατύχησε. Φόρεσε καπέλο στην ομάδα τον ανεκδιήγητο Φερέρ, τον πλήρωσε διπλά και δεν φρόντισε να αποκτήσει η Ένωση έναν καλό τερματοφύλακα και δυο σοβαρούς ακραίους μπακ, που τόσο πολύ χρειάζονταν. Και έφυγε απογοητευμένος.

Η λύση; Ο Μανωλάς. Ως γενικός μάνατζερ. Και στη διοίκηση, μεγαλομέτοχος, πρόεδρος, ο Μελισσανίδης. Που επί των ημερών του (και του Καρρά) η ΑΕΚ έπαιξε το καλύτερο ποδόσφαιρο και κατακτούσε τους τίτλους τον ένα μετά τον άλλο. Αλλιώς, η ταλαιπωρία θα συνεχίζεται…