ΜΑΤΙΕΣ Τουφεκιές…

Λόγω Ομπάμα, έφυγαν από το βεληνεκές της στήλης για λίγο τα χρηματοπιστωτικά που δεν είναι βέβαια ελληνικό πρόβλημα αλλά παγκόσμιο, με τρομακτικές συνέπειες.

Αρκεί να σκεφθεί κανείς ότι αυτή τη χρονιά μόνο στην Αμερική έχασαν τη δουλειά τους- επίσημα στοιχεία1.200.000 άνθρωποι! (Τον Οκτώβριο 280.000!). Κι ακόμα βρισκόμαστε στον προθάλαμο της Ύφεσης. Σε μερικούς μήνες θ΄ αρχίσουν να βαράνε και στη χώρα μας τα κανόνια των προβλημάτων. Για να αποδειχθεί ξεκάθαρα αυτό που λέγεται από καιρό, ότι το 2009 θα είναι ένα πολύ δύσκολο έτος και για την Ελλάδα.

Εδώ, πάντως, δεν έχει αρχίσει ακόμα να σφυρίζει το μαστίγιο. Βλέπω στην τηλεόραση να διαμαρτύρονται για μισθούς, συντάξεις, ακρίβεια, μείωση της κατανάλωσης νοικοκυρές, μισθωτοί, συνταξιούχοι, έμποροι, αλλά για μερικούς φαίνεται ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει: πριν από μια εβδομάδα με κάλεσαν στον Μητροπάνο. Φίσκα! Και ουρές! Με κάλεσαν και στα εγκαίνια του Κότσιρα. Φίσκα επίσης! Κι έχουμε και Μαρινέλλα- Πάριο και Αντώνη Ρέμο και Πλούταρχο και Χατζηγιάννη και Τερζή και την παρέα του Μαχαιρίτσα και δεν ξέρω πόσα άλλα σχήματα.

Μου κάνει εντύπωση και δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς συμβαίνει με τις τράπεζες και τα 28 δισεκατομμύρια.

Κατέφυγα σ΄ έναν φίλο μου, διαπρεπή οικονομολόγο με διεθνή εμπειρία. Μου είπε: «Στ΄ ορκίζομαι, Λευτέρη, ότι ντρέπομαι που υπήρξα στο παρελθόν τραπεζίτης. Οι τραπεζίτες, παραπάνω από μία δεκαετία, κερδίζουν τεράστια ποσά. Οι ίδιοι βγαίνανε κάθε τόσο και αυτοδιαφημίζονταν, λέγοντας ότι τα κέρδη τους πολλαπλασιάσθηκαν. Καλά κάνουν και βγάζουν λεφτά. Αυτή είναι η δουλειά τους. Αλλά δεν είναι η μόνη.

Την ίδια στιγμή, οφείλουν να παίζουν τον ρόλο τους- που είναι πρωταρχικός – στην ανάπτυξη της χώρας. Οφείλουν να δανείζουν τις επιχειρήσεις, τα νοικοκυριά κ.λπ., από τα οποία δάνεια επίσης κερδίζουν. Δεν δανείζουν, όμως. Ή δανείζουν επιλεκτικά, αυξάνοντας συνεχώς τα επιτόκια. Οι τραπεζίτες, δηλαδή, δεν ενδιαφέρονται για την ανάπτυξη. Ενδιαφέρονται μόνο για τα κέρδη τους. Και για τα μπόνους, όπως και τις προνομιακές μετοχές των στελεχών τους. Και έχουμε φτάσει στο σημείο τα επιτόκια για τις πιστωτικές κάρτες, που είναι χαμηλά στα εξωτερικό, εδώ να έχουν σκαρφαλώσει στο 20%».

«Δεν μπορεί να πάρει μέτρα το κράτος;» τον διέκοψα. Γέλασε. «Δεν μπορεί να κάνει τίποτα!» αποκρίθηκε. «Θα μπει στο μαγαζί του Λάτση ή του Κωστόπουλου και θα κάνει κουμάντο; Από πού κι ώς πού; Είναι σαν να μπαίνει ο Αλογοσκούφης σ΄ ένα κατάστημα της Πανεπιστημίου και ν΄ αλλάζει τις τιμές. Γίνονται αυτά τα πράγματα; Η κυβέρνηση μοναχά στην Εθνική και την Αγροτική έχει τη δυνατότητα να παρέμβει. Και μάλιστα, όχι αποφασιστικά…».

Έβλεπα τον Πρωθυπουργό στη συνέντευξη Τύπου στις Βρυξέλλες, την Παρασκευή, θυμωμένο και απειλητικό.

Έστελνε, συνεχώς, «μηνύματα» στους τραπεζίτες τονίζοντας ότι «όλοι πρέπει να αναδείξουν την κοινωνική τους ευθύνη». Αλλά, όπως τονίζει ο φίλος μου ο οικονομολόγος, οι απειλές αυτές είναι μάλλον τουφεκιές στον αέρα. Να δούμε…