Δίκτυο

Αποκάλυψη τώρα!
Γ.Δ.Κ.Σ.

Δεν ήταν συναρπαστικό. Ήταν αποκαλυπτικό! Το βραζιλιάνικο «Γκρούπο Κόρπο» που είδα στο Μέγαρο. Αγνοούσα, ομολογώ, την ύπαρξη του ηλικίας τριάντα τριών χρόνων χορευτικού συγκροτήματος που διαπρέπει περιοδεύοντας σε όλο τον κόσμο αλλά έναςδύο γνώστες μού είχαν ήδη μιλήσει για τη δυναμική του. Μα αυτή δεν ήταν δυναμική.

Ήταν ενέργεια ηφαιστειακή που απελευθερώθηκε στη σκηνή! Ένα δίπτυχο με δύο σαρανταπεντάλεπτες χορογραφίες- «Οnqot » του 2005 και «Ρarabelo» του 1997- του Ροντρίγκο Πεντερνέιρας ο οποίος χειρίζεται τις τύχες της ομάδας με μία ολόκληρη οικογένεια γύρω του-, μία παράσταση άψογη, συναρπαστικές μουσικές που κινούνταν από τον μινιμαλισμό μέχρι τις βραζιλιάνικες ρίζες και τη σάμπα- ο σπουδαίος Καετάνο Βελόσο συνυπέγραφε τη μουσική στο πρώτο κομμάτι-, κοστούμια της Φρέουσα Ζεχμάιστερ σε χρώματα μεθυστικά, έξοχο, λειτουργικότατο σκηνικό, φωτισμοί μυθικοί, ένας μαύρος χορευτής- κινούμενο γλυπτό σε ένα εκπληκτικό σόλο και ένα συγκρότημα εξαιρετικής ρυθμικής ακρίβειας, αξιοθαύμαστο. Και μία παράσταση χορού επιτέλους με… χορό! Διότι με τα συγκροτήματα που, συχνάπυκνά, μας έρχονται τελευταία, προσωπικά έχω μπουχτίσει- η μετατόπιση και η εδραίωσή τους στην περφόρμανς και στον λόγο με έχει πολύ κουράσει… Είδα αρκετές κενές θέσεις στην πρεμιέρα- η παράσταση έγινε για τους καλούς σκοπούς της «actionaid». Ας μας συγχωρήσουν οι Βραζιλιάνοι που δεν φισκάραμε την Αίθουσα Τριάντη. Την επόμενη φορά, που πιστεύω, έπειτα από τον ενθουσιασμό που επικράτησε, πως θα έρθει πολύ σύντομα, είμαι σίγουρος πως θα γίνει χαμός. Τώρα πια ξέρουμε…


Δωρεάν μαθήματα
Π.Κ.

Για τους δύσκολους καιρούς που διανύουμε, η νέα πρόταση πέντε γνωστών αντικέρ στη δέκατη γιορτή και έκθεση που έχουν καθιερώσει στις εγκαταστάσεις της οδού Πειραιώς της Γκαλερί Ζουμπουλάκη είναι απλή και δοκιμασμένη: έργα τέχνης, με σίγουρες αξίες, σε τιμές λογικές. Έτσι είδαμε δυσεύρετα γλυπτά με κάτοπτρα του Γιώργου Ζογγολόπουλου, πίνακες του Γιώργου Γαΐτη- απ΄ αυτούς που δεν αντιγράφονται εύκολα-, αφηρημένες συνθέσεις του Γιάννη Σπυρόπουλου, πίνακες του Ε. Σακαγιάν και του Α. Φασιανού, ζωγραφιστές πέτρες και σχέδια του Νίκου Νικολάου, σχέδια του Γιάννη Τσαρούχη και του Ν. Χατζηκυριάκου- Γκίκα να προβάλλουν δίπλα σε έπιπλα- αντίκες, ακολουθώντας την αρχή ότι όλα τα ωραία ταιριάζουν μεταξύ τους. Οι τιμές ήταν πολύ καλές για «ακριβούς» καλλιτέχνες. Το καινούργιο όμως ήταν τα μοντέρνα έπιπλα διάσημων σχεδιαστών της εποχής μας που έχουν αποκτήσει συλλεκτική αξία, λίγα μόλις χρόνια μετά την παραγωγή τους. Τα εργονομικά, με τις απλές ασυνήθιστες φόρμες όπως μια βιβλιοθήκη τοίχου σε σχήμα σπείρας, τραπέζια εργασίας, καρέκλες, πολυθρόνες, κρεβάτια και φωτιστικά από μέταλλο ή συνθετικές ύλες ταιριάζουν πολύ με τις καμπύλες των παλιών σκρίνιων και τις αυστηρές γραμμές των παλιών ντουλαπιών και των μοναστηριακών τραπεζιών.


Πάει κι έρχεται το… «απίστευτο»
Ε.Φ.

Είναι τα λαμπερά πρόσωπα του θεάματος ικανά να παίξουν τον ρόλο τηλεοπτικού παρουσιαστή; Είναι αρκετό ένα αστραφτερό χαμόγελο και μια σβέλτη, όμορφη σιλουέτα να καλύψουν το κενό που έχουν να μιλάνε σωστά ελληνικά; Δεν αρκεί να είσαι ο δημοφιλής ποπ τραγουδιστής και το τοπ μοντέλο με τη μεγάλη αναγνωρισιμότητα για να κρατήσεις σόου βλακείας και να τους ανεβάσεις τα νούμερα τηλεθέασης. Όμορφοι άνθρωποι, καλοί σόουμεν, φτάνει να μην τους αναγκάσεις να κάνουν τους οικοδεσπότες. Γιατί το μόνο που ακούς σε συχνότητα δευτερολέπτου είναι το «απίστευτο». Απίστευτο το κοινό, απίστευτη η ερμηνεία, απίστευτη η άνεση, απίστευτη η δυσκολία και αν δεν το καταλάβατε ζούμε στην απίστευτη μιζέρια των αμόρφωτων εγχώριων σελέμπριτι. Πού και πού, όλοι αυτοί οι καναλάρχες ας βάζουν προϋπόθεση και τον βαθμό του απολυτηρίου.