Φαινόμενα

Η κατασκευή ενός σταρ
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr ,

Οn camera οι νοοτροπίες και τα αισθητικά στερεότυπα της μουσικής βιομηχανίας σε μια υποτιθέμενη σύγκρουση στο «Χ-Factor»
Με αφορμή, υποτίθεται, την ανακάλυψη του νέου απόλυτου ειδώλου στον χώρο του τραγουδιού, το «Χ-Factor» κάνει θέαμα την ικανότητα και τις μεθόδους μιας ομάδας κριτών- μάνατζερ να διακρίνουν και να προωθήσουν τον καταλληλότερο, κατά τη γνώμη τους, να γίνει το νέο αστέρι.

Σαν να μεταφέρεται on camera μια ταχύρρυθμη διαδικασία επιλογής και κατασκευής ενός σταρ. Σαν να αποκτά διαφάνεια ένα σκοτεινό στο μεγάλο κοινό κομμάτι της μουσικής βιομηχανίας, που είναι οι επιλογές και τα κριτήρια εκείνων οι οποίοι εμφανίζονται ως οι κάτοχοι της γνώσης και της εξουσίας να διαμορφώνουν τη μουσική αγορά, των παραγωγών. Με μια διαφορά από την πραγματική ζωή που αποτελεί και το στοιχείο του ριάλιτι- για την ακρίβεια την ψευδαίσθησή του-, ότι η τελική κρίση ανήκει στο κοινό και στα δικά του κριτήρια. Ψηφίζει ωστόσο το προεπιλεγμένο που διαμορφώνεται με βάση τα καθιερωμένα πατρόν της βιομηχανίας της διασκέδασης τα οποία εφαρμόζουν οι κριτές με την κοπτοραπτική των μάνατζερ.

Πέρυσι αναδείχθηκε νικητής του αμερικανικού «Χ-Factor» ένας παχουλός, άχρωμος υπάλληλος κινητής τηλεφωνίας, με καταπληκτική όμως φωνή τενόρου, ο οποίος γέμιζε την κάμερα με τις πρώτες κιόλας νότες, προκαλώντας παραλήρημα στο πλήθος. Δεν ήταν ούτε ροκ ούτε ποπ που είναι πιο δημοφιλή μουσικά είδη, δεν ήταν ούτε ωραίος ούτε λαμπερός, ήταν όμως η δικαίωση του αμερικανικού ονείρου και του αμερικανικού κοινού μαζί, το οποίο έχει ενοχοποιηθεί για το ευτελές γούστο του που επηρεάζει τη βιομηχανία του θεάματος και την κατευθύνει στην αναπαραγωγή σκουπιδιών.

Προσφέρεται, με άλλα λόγια, μια ευκαιρία να εκτονωθεί το καταναλωτικό κοινό, το οποίο είναι συμπιεσμένο μεταξύ των προτύπων της αγοράς που το βομβαρδίζουν και των ενοχών ότι έχει χάσει κάθε αισθητήριο ποιότητας. Ψευδαίσθηση βέβαια, γιατί καλείται να επιλέξει από προεπιλεγμένο «υλικό».

Την ίντριγκα την έχει αναλάβει ένας εξπέρ του είδους, ο Νίκος Μουρατίδης, ο οποίος με τουλάχιστον δύο επιλογές του, τον Γιώργο και τον Κωνσταντίνο- και οι δύο ευτραφείς και μάλλον δυσκίνητοι στη σκηνή-, οργανώνει την επίθεσή του κατ΄ αρχήν στον συντηρητισμό του βλέμματος, στη συνέχεια τον συντηρητισμό των συναδέλφων του κριτών ως προς τα αισθητικά κυρίως πρότυπα.

Η Κατερίνα Γκαγκάκη πάντως στριφογυρίζει δίπλα του και προσπαθώντας να είναι politically correct ως προς την εμφάνιση των διαγωνιζομένων προβάλλει διάφορα άσχετα επιχειρήματα, «ότι δεν έχουν αυτό που πρέπει» ή πως δεν είναι «αυθεντικός» ο ένας ή ο άλλος ή ότι «δεν λύνεται στη σκηνή». Η ίδια έχει επιλέξει μια ομάδα από ευειδείς νεαρούς, με συμπαθητικές φωνές, χωρίς προσωπικότητα, με εξαίρεση τον μόλις 20 ετών Νικόλα που δείχνει ότι προς το παρόν διαθέτει τα προσόντα, αν δεν ξεζουμιστεί από τη βιομηχανία των σουξέ- τσιχλόφουσκα και του λάιφ στάιλ, να καλλιεργήσει τη χροιά της φωνής και την προσωπικότητά της.

Σε δυσκολία φέρνουν οι επιλογές Μουρατίδη και τον συντηρητισμό του έτερου κριτή- μάνατζερ Γιώργου Λεβέντη, ο οποίος κάνει σαφές με την ιδιαίτερη ευφράδειά του το προσόν που πρέπει να διαθέτουν οι διαγωνιζόμενοι: είναι το «ουάου». «Δεν αισθάνθηκα αυτό το ουάου» ή «πρέπει να διαθέτει το ουάου αυτός που βγαίνει στη σκηνή» και επίσης «όποιος δεν είναι ουάου δεν κάνει για “Χ- Factor”» («Αγάπη μου, Ουάουα» ήταν τίτλος παλαιού θεατρικού. Θα τον έχει σημαδέψει).


«… δεν έχει σημασία λίγη κοιλίτσα»

Σχηματίζοντας γκρουπάκια από νεαρούς τραγουδιστές που πήραν μέρος στα προκριματικά ως σόλο επιχειρεί ο Γιώργος Θεοφάνους να αξιοποιήσει τη μουσική παιδεία του, επιδεικνύοντας ταλέντο στην ενορχήστρωση φωνών. Υποτίθεται ότι δίνει τον πιο νεανικό και σύγχρονο αέρα στο σόου, αλλά μας μπέρδεψε μ΄ εκείνα τα καρό συνολάκια που φόρεσε στα «Κόκκινα χαλιά» επειδή είναι «τελευταία λέξη της μόδας στο Λονδίνο». Κρίμα στ΄ αγόρια. Και μας αποτέλειωσε με το επιχείρημα «το ΄κανε και η Βίσση».

Αλλά, μη γελιόμαστε, τηλεόραση είναι. Ένα θέαμα συμβόλων, μεταξύ αυτών και ο Σάκης Ρουβάς στην παρουσίαση. Είδωλο των απανταχού κορασίδωνκαι όχι μόνον- επί σειρά ετών. Προφανώς δεν είναι πηγαίο ταλέντο παρουσιαστή, αλλά είναι πρόσωπο λαμπερό, είναι γλυκομίλητος και τα καλά του λόγια για τους διαγωνιζόμενους μοιάζουν αυθόρμητα, «από καρδιάς». Γλύκανε τον Γιώργο μετά την επίθεση Λεβέντη στα κιλά του, λέγοντας «ότι για την επιτυχία δεν έχει σημασία λίγη κοιλίτσα»- αν και οι διάσημοι κοιλιακοί του την ίδια ώρα τον διέψευδαν.