Ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα

ΤΡΕΙΣ Η ΩΡΑ το πρωί είμαι στο Βrooklyn, στο Williamsburg. Με το που βγαίνω από το μετρό με χτυπάει το δυνατό φως ενός προβολέα που έρχεται από ψηλά. Ένα ελικόπτερο της αστυνομίας ίπταται πάνω από τα κεφάλια μας. Είκοσι μέτρα πιο πέρα, στην Βedford Αvenue, μεγάλο πλήθος νεαρών και αστυνομικοί που σπρώχνουν με κλομπς. Ρωτάω κάποιον τι συμβαίνει. Οι νεαροί πανηγύριζαν και είχαν μπλοκάρει τον δρόμο. Ήρθε η αστυνομία και άρχισαν οι αψιμαχίες, μου εξηγεί. Μια άλλη διμοιρία αστυνομικών καταφθάνει. Το πλήθος φωνάζει «Σταματήστε τον πόλεμο», «Υes We Can», «U.S.Α.». Ένα πλήθος που αποτελείται από νεαρούς, καλλιτέχνες και φοιτητές. Ένας νεαρός από το πεζοδρόμιο απευθύνεται σε μια πάνοπλη αστυνομικίνα: «Είναι ωραία μέρα για την Αμερική. Γιατί δεν το απολαμβάνεις και συ λιγάκι, μωρό μου;». Εκείνη κουνάει το κλομπ της, ανέκφραστη.

Ένας άλλος κραυγάζει από το παράθυρο του σπιτιού του: «Υes, We Can, Μotherfuckers». Τα πράγματα ηρεμούν, οι νεαροί υποχωρούν. Μένουν οι αστυνομικοί, οι κλούβες, το ελικόπτερο, ο προβολέας. Αρχίζει και βρέχει για τα καλά. Τα φώτα της γέφυρας του Williamsburg λάμπουν στο βάθος. Σαν να ανταγωνίζονται τον προβολέα του ελικοπτέρου. Είναι πέντε το πρωί.

Πάω για ύπνο. Οι άστεγοι στη γέφυρα ξυπνούν συνήθως τέτοια ώρα.