Ημερολόγιο Συνόρων Αυτή η νύχτα μένει…

4 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2008. Δέκα το πρωί. Νέα Υόρκη, Βrooklyn, Γέφυρα του Williamsburg. Φωτογραφίζω κάποια παιδιά που κάνουν skateboard. Με βλέπουν και με πλησιάζουν. Πιάνουμε κουβέντα. Οι γονείς τους ήρθαν εδώ- παράνομα οι περισσότεροι- πριν από δεκαπέντε χρόνια ή λιγότερο από τη Γουατεμάλα, τη Βραζιλία, το Μεξικό, το Πουέρτο Ρίκο. Σήμερα οι ίδιοι είναι Αμερικανοί πολίτες και ορέγονται μια θέση στο «αμερικανικό όνειρο». Ο Μπράιαν θέλει να γίνει καθηγητής. Ο Λούις διάσημος ποδοσφαιριστής. Ο Σαντιάγο ο πρώτος Αμερικανός πρόεδρος μεξικανικής καταγωγής! «Θέλω να γίνω ο Μεξικανός Ομπάμα», λέει. Οι υπόλοιποι γελούν και τον πειράζουν…

●●●

ΜΕΣΗΜΕΡΙ σε ένα εκλογικό κέντρο στο Βrooklyn. Βλέπω μαύρους, Latinos, ορθόδοξους Εβραίους, Ασιάτες, λευκούς, ξανθούς, γυναίκες με ισλαμική μαντίλα, ανάπηρους, φτωχούς που τους αναγνωρίζεις αμέσως, μεσοαστούς, νεαρούς ντυμένους με εκκεντρικά ρούχα, να έρχονται για να ψηφίσουν. Στήνομαι στην είσοδο και τραβάω φωτογραφίες. Δεν βλέπω εκείνες τις υπερ-ψηφιακές οθόνες που έδειχναν στις ειδήσεις. Είναι όλα απλά. Ακούω τον μονότονο χτύπο της σφραγίδας πάνω στο ψηφοδέλτιο.

●●●

ΜΑΝΧΑΤΑΝ, στα γραφεία ενός από τα ιστορικά αμερικανικά περιοδικά, του «Τhe Νation». Με περιμένει ο αρχισυντάκτης του, ο Roane Carey. Μου δείχνει στο γραφείο του, μου δείχνει τα εξώφυλλα του νέου τεύχους που είναι αφιερωμένο στις εκλογές. Προεξοφλούν νίκη του Ομπάμα, αν και η αγωνία είναι μεγάλη. Τα εξώφυλλα τα έχει σχεδιάσει ο Μilton Glasier, ο ίδιος που σχεδίασε και το «Ι love Νew Υork», με εκείνη την κόκκινη καρδιά που έγινε σήμα κατατεθέν της πόλης. «Τι σηματοδοτεί η νίκη του Ομπάμα;», ρωτάω τον Roney. «Ήδη ο Ομπάμα πέτυχε κάτι πολύ σημαντικό: την επιστροφή της πολιτικής. Τα υπόλοιπα θα τα δούμε στην πράξη», μου απαντάει…

ΓΥΡΩ στις έξι φθάνω στο Χάρλεμ. Κατεβαίνω στην 125 Street, την καρδιά της μεγάλης εξέγερσης των μαύρων το 1968. Στην πλατφόρμα του σταθμού πολλοί αστυνομικοί. Ρίχνω μια ματιά στα κτίρια γύρω. Μοιάζουν τόσο πολύ μ΄ εκείνα των προαστίων του Παρισιού. Πολύ κοντά στον σταθμό του μετρό βρίσκω ένα εκλογικό κέντρο. Στα παγκάκια έξω, ένας νεαρός μαύρος καπνίζει σαν φουγάρο. Τον πλησιάζω και τον ρωτάω αν ψήφισε. «Δεν ψηφίζω εγώ, φιλαράκο. Ίδιοι είναι όλοι τους», απαντάει. «Και ο Ομπάμα;». «Μαλακίες», λέει και τραβάει μια βαθιά τζούρα. Ένας άλλος νεαρός βγαίνει από το εκλογικό κέντρο. Τον λένε Έρικ. Ήρθε τώρα το βράδυ να ψηφίσει γιατί δούλευε. «Ψήφισα Ομπάμα φυσικά», μου λέει. «Τι πιστεύεις ότι θα αλλάξει;». Σηκώνει τους ώμους. «Ειλικρινά δεν ξέρω», απαντά. «Για μας τους μαύρους είναι μεγάλη μέρα. Δίνει ελπίδα στην Αμερική, να αυτό». Παίρνω την Έβδομη Λεωφόρο. Κάθε δέκα μέτρα σχεδόν, συναντώ παγκάκια γεμάτα t-shirt με φωτογραφίες του Ομπάμα. Σε κάποιο σημείο έχουν στήσει κανονικό τοίχο με κονκάρδες του. Αυτές δεν είναι εκλογές, λέω από μέσα μου, είναι πανηγύρι…

●●●

ΓΥΡΩ στις επτά το βράδυ φθάνω στο Νew Υork State Οffice Βuilding, στο τέλος της Έβδομης Λεωφόρου στο Χάρλεμ. Ένα κακάσχημο κτίριο που χτίστηκε μετά την εξέγερση του ΄68, για να δείξει ότι τάχα το κράτος μεριμνά γι΄ αυτή την εξαθλιωμένη γειτονιά των μαύρων. Στη βάση του κτιρίου, ακριβώς μπροστά από το άγαλμα του Αdam Ρowell, του πρώτου μαύρου Αμερικανού που εκλέχτηκε στο Αμερικανικό Κογκρέσο, έχει στηθεί μια γιγαντοοθόνη και δύο μικρές κερκίδες. Μόλις έχουν κλείσει οι κάλπες στις περισσότερες πολιτείες. Ο κόσμος αρχίζει να μαζεύεται για να παρακολουθήσει τα αποτελέσματα από το CΝΝ. Μανάδες με παιδάκια στους ώμους, μαύροι και λευκοί μαζί, με την αγωνία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα. Γύρω στις οκτώ ακούγονται οι πρώτες επευφημίες για τη νίκη. Καινούργια μπλουζάκια με καινούργια συνθήματα για τον Ομπάμα εμφανίζονται κάθε μισή ώρα. Γύρω στις δέκα ανακοινώνεται ότι ο Ομπάμα έχει κερδίσει τη Βιρτζίνια. Ο κόσμος ζητωκραυγάζει. Μια εύσωμη γιαγιά με ένα πολύχρωμο μαντίλι στο κεφάλι κλαίει. «Το ήξερα ότι μια μέρα θα συνέβαινε», επαναλαμβάνει και αγκαλιάζει τον Γερμανό ρεπόρτερ που βρίσκεται κοντά της. Αιφνιδιασμένος εκείνος προσπαθεί να σώσει τη κάμερα που κρατά στα χέρια του…

●●●

ΓΥΡΩ στις έντεκα αποφασίζω να πάω στο Upper Εast Side. Να δω τις αντιδράσεις των συντηρητικών λευκών. Πάω προς τη στάση του μετρό στο Lexington Αv. Είναι μια απόσταση 300 μέτρων. Μετρώ τους αστέγους στην άκρη του δρόμου. Πάνω από δέκα. Κατεβαίνω για να πάρω το τρένο 6. Ξαφνικά, δέκα αστυνομικοί διασχίζουν φουριόζοι το πλήθος. Ύστερα από λίγο το απέναντι τρένο εκκενώνεται. Αναταραχή. Από το μικρόφωνο ανακοινώνεται ότι γίνεται αστυνομική έρευνα και η αναχώρηση των τρένων θα καθυστερήσει. Μέσα στο βαγόνι όπου βρίσκομαι ο κόσμος αρχίζει και βρίζει. Ψιθυριστά στην αρχή, μετά μεγαλόφωνα. Όσοι δεν βρίζουν κοιμούνται ή λύνουν σταυρόλεξα, με ένα ύφος παγερά αδιάφορο. Μια νεαρή όμορφη κοπέλα έχει ανοίξει διάλογο με τον σκύλο της. Έπειτα από μισή ώρα εγκαταλείπω το τρένο. Δεν είναι γραφτό να δω τις αντιδράσεις των συντηρητικών λευκών απόψε. Ανεβαίνω επάνω. Το Χάρλεμ έχει τρελαθεί. Στη Λεωφόρο Μalcolm Χ άγνωστοι άνθρωποι αγκαλιάζονται, κάποιος χορεύει πάνω στο καπό του αυτοκινήτου, αλλά και τα ίδια τα αυτοκίνητα φαίνεται σαν να χορεύουν αφρικάνικους ρυθμούς. «Ομπάμα», «Όμπαμα», «Ομπάμα»…

●●●

ΣΤΗΝ ΤΙΜΕS SQUΑRΕ φθάνω γύρω στη μία μετά τα μεσάνυχτα. Οι αστυνομικοί προσπαθούν να κρατήσουν τους δρόμους ανοιχτούς στην Όγδοη Λεωφόρο. Το πλήθος παραληρεί. Αρχίζει και ψιχαλίζει. Βλέπω μια μπλούζα με καινούργιο σύνθημα: «Ομπάμα:

44ος Πρόεδρος των ΗΠΑ».

«Πόσο κοστίζει;» «20 δολάρια, sweety» «Στην Πέμπτη Λεωφόρο την πουλούν 15» «Πάρ΄ την τώρα, babe. Αύριο θα κοστίζει παντού 30».

«Υes, we can» «Υeah, bro, we did. Πάρ΄ τη για 15 αν θες».

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com