Ματιές Τα δάκρυα…

Δεν ξέρω αν έχω γίνει υπερευαίσθητος λόγω ηλικίας. (Στις 14 του μηνός κλείνω τα 73…). Εκείνο που ξέρω είναι ότι δάκρυσα την ώρα που ο Ομπάμα μιλούσε στα παραληρούντα πλήθη, στο Σικάγο, μετά τη θριαμβευτική νίκη του στις προεδρικές εκλογές της Τρίτης. Και δάκρυσα πολλές φορές. Με το βουβό κλάμα του Τζέσε Τζάκσον, με τον κόσμο που έτρεχε στους δρόμους και πανηγύριζε, με τα συνθήματα «αρκετά με τον φασισμό» και «επιτέλους, αδελφέ μου, έχουμε δικό μας πρόεδρο»!

Και, βέβαια, αισθάνθηκα υπέροχα, βλέποντας στις οθόνες την παγωμένη φάτσα του Μπους. Του θρησκόληπτου μακελλάρη, που δεν μπορούσε να πιστέψει ότι το κόμμα του και η πολιτική του- κυρίως- είχαν ηττηθεί κατά κράτος και ψέλλιζε ότι «θα ήταν πολύ ευχάριστο να ΄ρθουν στον Λευκό Οίκο τα δύο χαριτωμένα κοριτσάκια του Μπαράκ Ομπάμα»! Τι λες, βρε Καραμήτρο;

Αντίθετα, με εντυπωσίασε η στάση του ΜακΚέιν. Ήταν σοβαρός. Έκοψε «μαχαίρι» με μια χειρονομία τους οπαδούς του, που αποδοκίμασαν κάποια στιγμή τον ηγέτη των Δημοκρατικών, τους δήλωσε ότι «δεν ηττηθήκατε εσείς, αλλά εγώ» και τόνισε πως «από σήμερα, ο Ομπάμα είναι πρόεδρός μου»! Κουβέντες καθαρές, που έδωσαν ένα μάθημα αξιοπρέπειας. Και έδειξαν ότι ο άνθρωπος που τις είπε ξέρει να χάνει.

Ας φύγουμε όμως από τους πανηγυρισμούς, που είναι σίγουρα δικαιολογημένοι, γιατί όχι μόνον οι Αμερικανοί, αλλά και ολόκληρος ο πλανήτης, έχουν επενδύσει στον Ομπάμα πολλές ελπίδες, αλλά ίσως και όνειρα. Ας αφήσουμε τους πανηγυρισμούς και ας κοιτάξουμε τα πράγματα κατάματα: ο Μπους, ο «ηλίθιος», ο «πίθηκος», ο «ψεύτης», όπως τον αποκαλούν εκατομμύρια συμπατριώτες του, μεταξύ των οποίων εκατοντάδες διανοούμενοι, φεύγει, «αφήνοντας πίσω του συντρίμμια». Και κάνει και κάτι χειρότερο:

επιδιώκει, στους δύο μήνες που θα είναι ακόμη πρόεδρος, να βάλει κάτω από την υπογραφή του κι άλλα ολέθρια υστερόγραφα. Την περασμένη εβδομάδα, μόλις, ο γενικός εισαγγελέας των ΗΠΑ έδωσε νέες κατευθύνσεις στην ηγεσία του FΒΙ, «με τις οποίες επιτρέπει στους πράκτορες του Σώματος να συλλέγουν με ποικίλους ανατριχιαστικούς τρόπους, πληροφορίες γύρω από πολίτες, ακόμη και όταν δεν υπάρχουν εις βάρος τους αποδείξεις.

Επιπλέον, η κυβέρνηση απέδειξε ότι αγνοεί επιδεικτικά το Κογκρέσο και αδιαφορεί πλήρως για τα δικαιώματα των Αμερικανών, καθιστώντας σαφές ότι προτίθεται να αγνοήσει τον ειδικό όρο της νομοθεσίας με την οποία δημιουργήθηκε το υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας» («Τάιμς Νέας Υόρκης»- «Η Καθημερινή»).

Έστω, όμως, ότι ο Μπους δεν ήταν αυτός που είναι. Ότι θα έστρωνε κόκκινο χαλί στον Ομπάμα, για να περάσει. Τι πιστεύετε ότι θα μπορούσε να κάνει ο νέος πρόεδρος, έχοντας μπροστά του ένα πλήθος από ανοιχτά μέτωπα; Ποια τρύπα να πρωτοκλείσει; Των πολέμων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, της φοβερής οικονομικής κρίσης που γονατίζει τη χώρα, της μεγάλης φτώχειας, του Συστήματος Υγείας, που έχει διαλυθεί;

Η κατάσταση είναι, όντως, φοβερά δύσκολη.