«Τώρα, το φάλτσο το κάνω με θράσος»

Του αρέσει να λέει ιστορίες με τα τραγούδια του. Και ταυτόχρονα να της ζει. Με πάθος. Αυτός είναι ο Κραουνάκης επί σκηνής. Ένας ποταμός που ρέει με ορμή πάνω σου και ώρες ώρες νομίζεις ότι θα σε πνίξει. Σε κάνει να δακρύζεις και να πονάς, να κουνιέσαι (ρυθμικά) απ΄ τη θέση σου, να γελάς, να εκπλήσσεσαι, να «φεύγεις», να ενθουσιάζεσαι ή να βρίζεις. Μέση λύση, προς Θεού, δεν είναι του χαρακτήρα του.

Όλα αυτά τα πιστοποιήσαμε (για μια φορά ακόμη) στο one man show που έκανε το καλοκαίρι στο Θέατρο του Παπάγου, στην παράσταση «Για έναν έρωτα», που τώρα θα επαναλάβει στο Μέγαρο Μουσικής (18 και 19 Νοεμβρίου), όχι πολύ καιρό μετά την πολυσυζητημένη επιτυχία του στο Ηρώδειο «Αυτά που κάψαν το σανίδι», όπου νόμιζε κανείς ότι θα εξαντλούσε κάθε ρανίδα έμπνευσης, διάθεσης και κυρίως ενέργειας για κάτι άλλο. Ναι, αλλά είναι Κραουνάκης. Και στα ντουζένια του. Και το ξέρει.

Το «Για έναν έρωτα» (που κυκλοφόρησε και σε ένα διπλό CD δικής του παραγωγής) είναι ένα «ρεπεράζ» της ζωής του, όπως λέει. «Αναγκαστικά, επιλέγω τα σημεία που μου ταιριάζουν περισσότερο ερμηνευτικά για να μπορώ να τα υποστηρίξω. Ένας απολογισμός ζωής, που έχει και μια νησίδα εντός. Τη Σόνια Θεοδωρίδου. Η Σόνια λέει τα μεγάλα “σημεία”» εξηγεί. Μια καταπληκτική τραγουδίστρια- «γνήσια λαϊκή τραγουδίστρια εκπαιδευμένη στην όπερα»-, που μαζί θα κάνουν πράγματα και στο μέλλον.

Στις μεγάλες σου φόρμες αυτή την εποχή. Ακόμη και ερμηνευτικά.

Όσο απελευθερώνεσαι και δέχεσαι τον εαυτό σου τόσο σου έρχονται τα πράγματα.

Παλιά δεν ένιωθες ελεύθερος πάνω στη σκηνή;

Φοβόμουν διάφορα. Μην κάνω φάλτσο, να είμαι σωστός, να μην εκτεθώ.

Τώρα;
Tώρα, το φάλτσο το κάνω με θράσος. Στην πραγματικότητα δεν με απασχολεί καθόλου να πω σωστά τη νότα. Με απασχολεί να βρω το πρωτογενές συναίσθημα των στίχων. Όταν έρχεται ο άλλος να σε δει, περιμένει να δει κάτι παραπάνω απ΄ αυτό που άκουσε στον δίσκο. Οπότε το μόνο που έχω να κάνω είναι να μπορώ να εκπλήξω τον εαυτό μου- κι αυτό θέλει μια προετοιμασία για να βγω στη σκηνή και να το ζήσω σαν να γίνεται πρώτη φορά. Ρισκάρω, αυτοσχεδιάζω, παίζω.

ΙΝFΟ

18 και 19 Νοεμβρίου, «Για έναν έρωτα», στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Τραγουδάει ο Σταμάτης Κραουνάκης. Γκεστ η Σόνια Θεοδωρίδου. Διευθύνει ο Γιώργος Ζαχαρίου. Έναρξη: 21.00.

Δυνατό αυτό το παιχνίδι- βγαίνει και στο CD. Και μια αίσθηση χαράς, ζωής.

Είναι μια στιγμή που χαίρομαι γι΄ αυτό που έχω ζήσει. Και γι΄ αυτό που ζω.

Φαντάζομαι έχοντας ζήσει και τις απώλειές σου…

Πάντα υπάρχουν. Αλλά έχω πειθαρχήσει και σ΄ αυτό. Ακόμη και τη δύσκολη στιγμή θα την κάνω τραγούδι.

Η δουλειά σου, η ψυχανάλυσή σου…

Αμ τι κάνει ο καλλιτέχνης, νομίζεις; Απομονώνεται σε ένα κλειστό δωμάτιο και προσπαθεί να παράξει κάτι που να αφορά και τους άλλους. Και η αισιοδοξία από πού βγαίνει;

Απ΄ το ότι αντέχω να πάω στο σκοτεινό δωμάτιο. Μόνον έτσι γεννιέται το αληθινά αισιόδοξο. Ακόμη όμως και να μη ζεις προσωπικά κάτι, μπορείς να το νιώσεις, να το δεις με τη φαντασία σου. Με τη φαντασία γίνονται τα καλύτερα ταξίδια.

Οι άνθρωποι με τους οποίους ερχόμαστε
σε επαφή τι ρόλο παίζουν;
Είναι τόσο πολύ μέσα στην αγωνία τους, όσον αφορά το ερωτικό στοιχείο, που τι να πω…

Ειδικά αυτή την εποχή;

Ναι. Γιατί ο έρωτας αγοράστηκε κι αυτός. Τα λεφτά μπήκαν παντού.

Η παράσταση όμως είναι «Για έναν έρωτα». Και μάλιστα one man show…

Οne man show, με γκεστ τη Σόνια. Της έγραψα και ένα νέο τραγούδι πάνω σε στίχους της Κικής Δημουλά. Ουσιαστικά κλείνει μια πε Και μετά;
ρίοδο της ζωής μου. Ελευθερία. Να επιλέξω ελεύθερα ό,τι μου κάνει κέφι.


«Έχω κάνει πολύ σφουγγάρισμα»

Το σημαντικότερο πράγμα που έκανες τα τελευταία χρόνια είναι η Σπείρα Σπείρα;

Η παράσταση στο Ηρώδειο. Αλλά, να ξέρεις, δεν θα μπορούσα να το κάνω αν δεν είχαμε 25 χρόνια σχέσης με τον Γιώργο Ζαχαρίου και 10 χρόνια πρόβα με τη Σπείρα Σπείρα. Αυτό επιτάχυνε πολύ τα πράγματα. Οι νέοι ερμηνευτές είχαν μια έτοιμη αγκαλιά να σταθούν.

Κι όμως, στον χώρο σου υπάρχει απίστευτη γκρίνια.

Αφού δεν κάθεται κανείς να δουλέψει; Εγώ τώρα είμαι σε μια συνθήκη που μπορώ να θερίζω απ΄ τα παλιά. Μπορώ να ζω άνετα από τα δικαιώματα, και να κάνω ό,τι θέλω. Μέχρι όμως να φτάσει αυτή η στιγμή και να έχω και κάποια “δώρα” όπως ήταν το Ηρώδειο- που αξιώθηκα να το ζήσω κι αυτό- έκανα και το σφουγγάρισμά μου. Πολύ σφουγγάρισμα. Άλλοι στη θέση μου θα το έκαναν copy paste (το Ηρώδειο). Εγώ το βαριέμαι αυτό. Θέλω το επόμενο ταξίδι.