Το Πνεύμα του Τόνου

Η πτώση
Του Μάνου Ελευθερίου

Είναι να μη γείρεις και να μην πέσεις. Είναι να μην έρθει η μοιραία στιγμή για να πέσεις στον γκρεμό.

Και πόσω μάλλον να έχεις ως θεατές εκείνους τους αλαλάζοντες που ετοίμαζαν από καιρό και με κόπο αυτό το έδαφος που γλιστράει και δεν στέκεσαι όρθιος παρά μόνο αν έχεις φτερά.

Και επειδή μόνο οι άγγελοι έχουν φτερά (ούτε καν οι περιλάλητοι άγιοι με τα δεκάδες θαύματα!), η πτώση σού χαρίζει όσα δεν εύχεται κανείς ούτε στον εχθρό του. Και όμως υπάρχουν υποκείμενα και με θέσεις και με τίτλους και με παράσημα, που όχι μόνο εύχονται τέτοιες καταστάσεις, αλλά προετοιμάζουν και οργανώνουν την πτώση σου.

Ανάβουν μάλιστα και λαμπάδα στον Ύψιστο επειδή εισακούστηκαν οι προσευχές τους: να δουν, δηλαδή, τον αντίπαλο αν όχι νεκρό, τουλάχιστον καθηλωμένο σε αναπηρικό καρότσι.

Αμέσως ανασύρονται τα επιβαρυντικά βιογραφικά. Πού γεννήθηκες, πότε, με ποιον και με ποια, τι σου άρεσε να τρως, σε ποιον μίλησες, τι ώρες κοιμάσαι, ποιος και με ποιο μυστηριώδη τρόπο μεσολάβησε και τρύπωσες στη σπηλιά του μεγάλου δράκου, ο οποίος και σε ερωτεύτηκε, αν είναι δυνατόν, και σε ανακήρυξε μεγάλο βεζίρη. Πώς εσύ ο γιος ενός τυραννισμένου δασκάλου ή ενός υπαλλήλου του ΟΤΕ και της ΔΕΗ ή ενός επαρχιακού ταχυδρόμου (καμιά σχέση με τον κ. Ρουσόπουλο) έφτασες ώς την κορυφή του βουνού;

Και επειδή «ουκ έστιν άνθρωπος, ος ζήσεται και ουχ αμαρτήσει» θα σου αλλάξουμε τα φώτα.

Ανωμαλίες και τα παρόμοια γιοκ. Κλοπές γιοκ. Πουστιές γιοκ. Κάτι θα βρούμε. Πάντα βρίσκονται για όλους.