[ ΡΙΠΕΣ ] Προσδοκίες

ΙΣΩΣ είναι η πρώτη φορά ύστερα από πολλά χρόνια που εκατομμύρια πολίτες σε ολόκληρο τον κόσμο αισθάνονται τόσο πολύ ότι οι εκλογές στις ΗΠΑ τους αφορούν προσωπικά.

ΧΩΡΙΣ αμφιβολία ευθύνεται ο Μπους: με την αλλοπρόσαλλη και προκλητικά αλαζονική πολιτική του έχει ξεσηκώσει οργισμένες αντιδράσεις ακόμα και σε χώρες που αποτελούν παραδοσιακούς συμμάχους της Αμερικής.

Η αποκατάσταση των σχέσεων με την Ευρώπη και η υιοθέτηση μιας πολιτικής που θα προτάσσει τον διάλογο και την επίτευξη ευρύτερων συναινέσεων στις διεθνείς σχέσεις είναι ασφαλώς η μεγαλύτερή μας προσδοκία από τον νέο πρόεδρο. ΓΙΑΤΙ βέβαια τα προβλήματα που έχουν συσσωρευτεί στον διεθνή ορίζοντα και απειλούν τόσο την πολιτική σταθερότητα όσο και την ανάπτυξη μπορεί να ξεπεραστούν μόνο μέσα από τη συνεργασία και μάλιστα με χώρες με τις οποίες οι ΗΠΑ έχουν αναπτύξει ανταγωνιστικές σχέσεις.

ΣΕ πρώτη προτεραιότητα φυσικά είναι η οικονομική κρίση και η ανάγκη μιας καινούργιας διεθνούς τάξης που δεν θα στηρίζεται στην ασυδοσία της αγοράς- που τόσα χρόνια προωθούσαν οι αμερικανικές κυβερνήσεις- αλλά στην κατανόηση ότι είναι ανάγκη να μπουν περιορισμοί που θα διασφαλίζουν το κοινωνικό συμφέρον.

ΕΞΙΣΟΥ σημαντική είναι και η πολιτική που θα υιοθετηθεί για το Ιράκ και τον διαβόητο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας που έχει καταντήσει να πριμοδοτεί τη βία και την τρομοκρατία αντί να την περιορίζει. ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΑ ωστόσο εκείνο που περισσότερο θα επηρεάσει τις τύχες του πλανήτη είναι η στάση της Αμερικής στο ζήτημα του περιβάλλοντος. Κι όσο και αν δεν θα πρέπει να καλλιεργούμε αδικαιολόγητη αισιοδοξία, ένα είναι σίγουρο: χειρότερα από την πολιτική Μπους δεν γίνεται!