ΜΑΤΙΕΣ Τα σχολεία

Κράτος της πλάκας:

πρωτοχρησιμοποίησα αυτό τον όρο, για την Ελλάδα, πριν από 25 χρόνια. Και φοβάμαι ότι θα εξακολουθήσω να τον χρησιμοποιώ για καιρό ακόμη. Γιατί αυτή η χώρα, που ναρκισσεύεται ότι ανήκει στην Ευρώπη, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει χιλιάδες παιδιά της, μαθητές, σα να είναι αποπαίδια της.

Και δεν ντρέπεται διόλου.

Παρακολουθούσα προ ημερών τις Ειδήσεις, στον Σκάι. Κι έπεσα σε ένα ρεπορτάζ που μ΄ έκανε να ανατριχιάσω: στα Βασιλικά Θεσσαλονίκης, ένα σχολείο συστεγάζεται με το Ειρηνοδικείο! Και τα σχολιαρόπαιδα, που κυκλοφορούν στους διαδρόμους για να πάνε στις αίθουσες διδασκαλίας πέφτουν, κάθε μέρα, επάνω σε αστυνομικούς και κρατουμένους.

Οι γονείς των παιδιών είχαν απλώσει ένα πανό που έγραφε με κόκκινα, κεφαλαία γράμματα «Ελλάς τα μεγαλεία σου!/ Κλείσε τα σχολεία σου!». Έχουν άδικο οι άνθρωποι; Και έχουν δίκιο οι «αρμόδιοι» οι οποίοι δηλώνουν ότι φτιάχνεται καινούργιο σχολείο που θα είναι έτοιμο του χρόνου το φθινόπωρο; Και γιατί αυτό το σχολείο δεν είναι έτοιμο σήμερα, τώρα, από χθες;

Το κτίριο αυτό, με το Ειρηνοδικείο και το σχολείο, έχει ασανσέρ, που είναι χαλασμένο, δεν ξέρω από πότε. Εκείνο που ξέρω είναι ότι τα παιδιά ανεβαίνουν τα σκαλιά, για να φτάσουν στους ορόφους, έχοντας πλάι τους κάθε καρυδιάς καρύδι. Συμβαίνει δε, πολλές φορές, αστυνομικοί, κρατούμενοι κ.λπ. να μπερδεύουν τις πόρτες και αντί να μπαίνουν στην αίθουσα του δικαστηρίου, να βρίσκονται σε αίθουσα διδασκαλίας και να διακόπτουν το μάθημα!

Το 1975, έγραψα για «ΤΑ ΝΕΑ» τις «Επαρχίες της Αθήνας», που τις κάναμε και ταινία, με τη Μελίνα. Είχα πάει, τότε, για ρεπορτάζ, έχοντας μαζί μου και την Έλενα Ακρίτα- κοριτσάκι 18 ετών και ούτε- σε όλες τις υποβαθμισμένες περιοχές του Λεκανοπεδίου. Και το πρώτο πράγμα για το οποίο κουβέντιαζα, με δημάρχους, γονείς και δασκάλους, ήταν τα σχολεία.

Αντιγράφω, λοιπόν, από το «κομμάτι» για το Κερατσίνι: «… Το 16ο Δημοτικό Κερατσινίου δεν χωράει όλους τους μαθητές της περιοχής στο κεντρικό του “κτίριο”- ένα άθλιο σαράβαλοκαι γι΄ αυτό έχει και παράρτημα: δύο, ακόμη, “αίθουσες”, που η μία είναι πρώην χασάπικο και η άλλη αποθήκη μπακάλικου! Τα χειρότερα είναι λίγο πιο πέρα: στο 4ο Γυμνάσιο Θηλέων, το μοναδικό της πόλης. Στεγάζεται σε ένα πρώην αστυνομικό τμήμα.

Υπόγεια, που τα χρησιμοποιούσαν για κρατητήρια, τώρα είναι σχολικές αίθουσες, όπου κάνουν μάθημα νεαρά κορίτσια!».

Τριάντα τρία χρόνια από τότε. Ο Χριστός θα είχε γεννηθεί και θα είχε σταυρωθεί, για να αναστηθεί.

Πέρασαν τόσες κυβερνήσεις, τόσοι υπουργοί. Και το πρόβλημα των σχολικών κτιρίων δεν έχει λυθεί οριστικά. Για να σταυρώνονται τα παιδιά μας, χωρίς ελπίδα ανάστασης, και να ξεφτιλιζόμαστε όλοι μας…