Υπάρχουμε – Συνυπάρχουμε

Στη γιορτή των φαντασμάτων
Του Γκαζμέντ Καπλάνι gazikap @gmail. com

Halloween, γιορτή των φαντασμάτων, την περασμένη Τρίτη. Είναι η πρώτη φορά που το γιορτάζω στην Αμερική. Στο Ηalloween οι ψυχές των νεκρών έρχονται και επισκέπτονται τον κόσμο των θνητών φέρνοντας τα πάνω-κάτω. Οι μάσκες και οι μεταμφιέσεις παραπέμπουν σε φρικτά πρόσωπα των παραμυθιών και των μύθων. Είχα διαβάσει στους «Νew Υork Τimes» ότι φέτος θα κυκλοφορήσει και η μάσκα της Σάρας Πέιλιν, τής… αντ΄ αυτού του ΜακΚέιν, που αγοράζει τα ρούχα της γκαρνταρόμπας της με τα χρήματα των ψηφοφόρων της. Πήγα πρωί πρωί στο Χάντσον Σίτι αλλά είχε εξαντληθεί. Ικανοποιήθηκα τότε με ένα κατάμαυρο καπέλο πειρατή. Στο Ηalloween κανονικά η πολιτική δεν έχει θέση. Η μόδα αυτή με τις μάσκες των πολιτικών άρχισε με τον Νίξον. Ήταν ο πιο γελοιοποιημένος πρόεδρος στην Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών. Μέχρι που ήρθε ο Μπους και έσπασε το ρεκόρ. Αν και η Ιστορία δείχνει ότι όσο πιο γελοίοι είναι εκείνοι που κυβερνούν, τόσο πιο πολύ κλαίνε εκείνοι που κυβερνώνται. Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, ήρθε και η Πέιλιν. Την οποία, παρεμπιπτόντως, ένα μέρος των Αμερικανών, ειδικά των συντηρητικών, τη βρίσκει… σέξι. Όπως λέει και η φίλη μου η Ρουθ, πρέπει να είσαι πολύ καταπιεσμένος σεξουαλικά για να βρεις την Πέιλιν σέξι. Εν πάση περιπτώσει.

Για το Ηalloween μιλούσαμε. Το έφεραν στην Αμερική οι Ιρλανδοί μετανάστες όταν ήρθαν εδώ την εποχή του Μεγάλου Λιμού στην Ιρλανδία. Από τότε εξαπλώθηκε σε όλη την Αμερική. Έγινε η πιο λαϊκή γιορτή, μαζί με τα Χριστούγεννα. Παντού, στα χωριά, βλέπεις τις κούφιες, κόκκινες κολοκύθες στις πόρτες των σπιτιών, σκαλισμένες, για να μοιάζουν με μάσκες γελοίες και φρικτές μαζί. Αυτήν την εποχή μαζεύουν τις κολοκύθες στους αγρούς, στην Κοιλάδα του Χάντσον όπου βρίσκομαι. Κάθε χρόνο περνούν από εδώ οι Μεξικανοί μετανάστες, τις μαζεύουν και μετά συνεχίζουν προς τον Νότο. Είναι οι άνθρωποι που κυνηγούν το «αμερικανικό όνειρο». Φέτος, όμως, ήρθαν πολύ λίγοι. Οι αγρότες δεν έχουν χρήματα και δουλειές για τους μετανάστες. Είναι υπερχρεωμένοι και η ακρίβεια τούς έχει γονατίσει. Το «αμερικανικό όνειρο», αυτήν τη στιγμή, μοιάζει μ΄ εκείνες τις κούφιες σκαλισμένες κολοκύθες του Ηalloween. Επιπλέον, φέτος, το Ηalloween δεν γιορτάστηκε «πλουσιοπάροχα». Στους Αμερικανούς δεν περισσεύουν χρήματα για κοστούμια μαγισσών, πειρατών και ψαλιδοχέρηδων… Προσωπικά πήγα με τους Αμερικανούς φίλους μου, τη Σάσα και τον Ντέρεκ, δύο νέους ταλαντούχους καλλιτέχνες που ήταν ντυμένοι κι αυτοί καταλλήλως, σε ροκ συναυλία. Τίποτε το σπουδαίο. Το πιο ενδιαφέρον πράγμα ήταν μια φρικτή μάσκα του ΜακΚέιν. Μετά περάσαμε από ένα μπαρ, όπου έπαιζαν ένα παραδοσιακό ιρλανδικό παιχνίδι. Σου βάζουν μπροστά κάποιους καλυμμένους δίσκους και διαλέγεις. Ο κάθε δίσκος κρύβει διαφορετικά πράγματα, που σηματοδοτούν τη μοίρα σου. Αν έχει χώμα σημαίνει ότι κάποιος συγγενής σου θα πεθάνει. Το δαχτυλίδι σημαίνει γάμος. Το νερό, ξενιτιά. Το κέρμα, πλούτο. Το φασόλι, φτώχεια. Εμένα μου έπεσε το νερό. Πάλι ξενιτιά; Όπου κι αν πας, τους φθονερούς, τα καθάρματα, τα χαρτιά, τους ρατσιστές, ίσως πιο ραφινάτους, θα τους βρεις πάντα μπροστά σου. Όπως θα βρεις και τους γενναιόδωρους. Κράτα τους δεύτερους, γράψε τους πρώτους, φτιάξε γερό στομάχι για να χωνέψεις πολλά, για να μη σε συντρίψουν τα κόμπλεξ και τράβα μπροστά. Οι διαχρονικοί νόμοι της ξενιτιάς. Βγαίνουμε από το μπαρ. Στον δρόμο περνάει κάποια με τη μάσκα της Πέιλιν. Αμερικανικές εκλογές. Οι Αμερικανοί έχουν να επιλέξουν: αν θέλουν να παραμείνουν και τον 21ο αιώνα το φιλελεύθερο «έθνος των εθνών» ή να γίνουν το «έθνος Πέιλιν» (Θεός φυλάξοι δηλαδή, αυτούς και εμάς μαζί!) Ιnfo: http://www. derekzeitel. com (Η προσωπική σελίδα του Αμερικανού καλλιτέχνη Derek Ζeitel)

LΙΝΚ:

Link: www.gkapllani.com